Istota interpretacji:

Stawka podatku dla transportu związanego z dostawą jęczmienia browarnego, objętego jedną umową zawartą między kontrahentami.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Jednym z przedmiotów działalności Spółki jest zakup jęczmienia browarnego od rolników -producentów. Towar dostarczany jest na podstawie umowy kontraktacyjnej. W umowie tej wskazano, że sprzedający-producent ma obowiązek dostarczyć Wnioskodawcy jęczmień browarny luzem, własnym środkiem transportu. Za koszty transportu otrzymuje rekompensatę według stawek i zasad określonych przez Spółkę. Po dostarczeniu jęczmienia producent wystawia fakturę VAT, w treści której wyszczególnia dwie pozycje:

• dostarczony jęczmień – ze stawką VAT 3%,

• usługa transportu – ze stawką VAT 22%.
  
  

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy koszty usług transportowych – zwrot w formie rekompensaty przez Wnioskodawcę – powinien być na fakturach wystawionych przez producentów wyodrębniony osobno, ze stawką VAT 22%, czy powinien być wliczony w cenę dostarczonego jęczmienia browarnego i objęty stawką VAT 3%...

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 11 A ust. 2 lit. b VI Dyrektywy, podstawa opodatkowania obejmuje dodatkowe koszty, takie jak: prowizje, koszty pakowania, transportu i ubezpieczenia, którymi dostawca obciąża nabywcę. Przepis ten dotyczy zatem kosztów bezpośrednio związanych z dostawą towaru.

W związku z tym, ciężar kosztów transportu nie powinien być wykazany odrębnie na fakturze ze stawką VAT 22%, a wliczony w cenę jęczmienia browarnego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, stosownie do przepisu art. 7 ust. 1 ustawy, należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Natomiast świadczenie usług to – w myśl art. 8 ust. 1 ustawy – każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Ustawodawca nie określił szczególnych zasad ustalania podstawy opodatkowania dla dostawy towarów.

Obowiązuje zatem w tym zakresie przepis art. 29 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Zagadnienie to zostało uregulowane w art. 78 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L Nr 347, poz. 1 ze zm.).

Zgodnie z ww. art. 78 Dyrektywy Rady 2006/112/WE, do podstawy opodatkowania wlicza się następujące elementy:

1. podatki, cła, opłaty i inne należności, z wyjątkiem samego VAT;
2. koszty dodatkowe, takie jak koszty prowizji, opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dostawcę lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.
   
   

Z przytoczonych powyżej regulacji wynika, że w przypadku dokonywanych przez podatnika dostaw towarów, podstawę opodatkowania stanowi całość świadczenia pieniężnego pobieranego od nabywcy. Oznacza to, że do podstawy opodatkowania w przypadku dokonywanych dostaw należy wliczyć cenę towarów pobieraną przez producenta, a także wszystkie inne elementy będące elementami składowymi świadczenia zasadniczego (tj. dostawy towarów).

Jeżeli zatem dostawca obciąża nabywcę dodatkowymi kosztami (jakimi są np. koszty transportu towarów), a w konsekwencji koszty te zwiększają kwotę należną z tytułu transakcji, to należy je traktować jako element świadczenia zasadniczego. W konsekwencji koszty te, jako niestanowiące odrębnego świadczenia od dostawy towarów, podlegają opodatkowaniu według stawki właściwej dla dostawy towarów.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Spółka dokonuje zakupu jęczmienia browarnego od rolników-producentów. Towar dostarczany jest na podstawie umowy kontraktacyjnej. W umowie tej wskazano, że sprzedający producent ma obowiązek dostarczyć Wnioskodawcy jęczmień browarny luzem, własnym środkiem transportu. Za koszty transportu otrzymuje rekompensatę według stawek i zasad określonych przez Spółkę. Po dostarczeniu jęczmienia producent wystawia fakturę VAT, w treści której wyszczególnia dwie pozycje: dostarczony jęczmień – ze stawką VAT 3% oraz usługa transportu – ze stawką VAT 22%.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że koszty transportu związane z dostawą jęczmienia browarnego, objęte jedną umową zawartą między kontrahentami, należy potraktować jako element świadczenia zasadniczego, wliczyć do podstawy opodatkowania transakcji i opodatkować według stawki właściwej dla dostawy towarów, tj. według stawki podatku właściwej dla dostawy jęczmienia browarnego. Jeśli zatem – jak wskazuje Spółka – dostawa jęczmienia browarnego objęta jest stawką podatku w wysokości 3%, to i transport tego jęczmienia będzie opodatkowany 3% stawką podatku od towarów i usług.

Ponadto tut. Organ wskazuje, że bez znaczenia dla sposobu opodatkowania tego świadczenia pozostaje fakt, czy usługa transportu jest ujmowana w jednej pozycji faktury, czy też w dwóch pozycjach faktury: jako dostawa towaru i jako świadczenie usługi z nią związanej. W sytuacji bowiem wykazania tego świadczenia w dwóch pozycjach faktury podstawą opodatkowania i tak będzie suma kwot wykazanych przez producenta na fakturze – należna za dostawę towarów i za usługę transportową.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.