Istota interpretacji:

Zwolnienie z opodatkowania podatkiem VAT jednorazowej sprzedaży gruntów budowlanych.

Wniosek został uzupełniony pismami z dnia 20 lutego 2009r., (data wpływu 23 lutego 2009r.) oraz z dnia 9 marca 2009r. będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 12 lutego 2009r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny (zdarzenie przyszłe):

Wnioskodawca dnia 2 kwietnia 1987 roku otrzymał wraz z mężem od rodziców na podstawie umowy przekazania gospodarstwa rolnego nieruchomość o łącznej powierzchni 1,7737a objętą księgą wieczystą. W roku 2001, pragnąc polepszyć sytuację materialną swojej rodziny Wnioskodawca wystąpił o zmianę przeznaczenia części gospodarstwa rolnego na działki pod zabudowę mieszkaniową. W roku 2003 wniosek Wnioskodawcy został uwzględniony. Powstało 14 małych działek pod zabudowę, na których nie jest prowadzona żadna działalność rolnicza czy gospodarcza, określonych symbolami "30MW,M" oraz 29M". Wnioskodawca w dniu 18 sierpnia 2008 roku przekazał aktem darowizny 3 działki dzieciom. Dnia 14 listopada 2008 roku Wnioskodawcy sprzedał jedną działkę za 35.000zł, a w dniu 21 listopada 2008 znalazł kupca na drugą działkę za 98.000 zł (w tym w obu przypadkach darowizna ułamka drogi dojazdowej). Wnioskodawca zamierza incydentalnie, sporadycznie dokonywać sprzedaży kolejnych działek będących majątkiem osobistym Wnioskodawcy i męża - jak znajdą się kupcy, by pozyskiwać pieniądze na utrzymanie rodziny. Wnioskodawca nie ma zamiaru nabywać nieruchomości celem ich sprzedaży ani w żaden sposób zajmować się profesjonalną sprzedażą nieruchomości, ani żadnej działalności w tym przedmiocie, która byłaby źródłem stałego dochodu.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca podał, że nigdy nie prowadził i nie ma zamiaru prowadzić działalności gospodarczej. Nie jest i nigdy nie był podatnikiem VAT, ani czynnym ani biernym. Gospodarstwo rolne zostało nabyte na podstawie "umowy przekazania gospodarstwa rolnego"- akt notarialny z dnia 2 kwietnia 1987 rok w trybie ustawy z dnia 14 kwietnia 1982r. O ubezpieczeniu społecznym rolników ind. i członków ich rodzin – z zamiarem kontynuowania po rodzicach prowadzenia gospodarstwa rolnego. Otrzymane od rodziców gospodarstwo rolne było prowadzone tylko i wyłącznie dla własnych potrzeb a nie dla uzyskania dochodów. Od momentu przekazania do momentu podziału w 2003 roku było prowadzone normalne gospodarstwo rolne, które nic nikomu nie sprzedawało, czyli nieruchomości - ani nic - nie było wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej w znaczeniu ustawy o VAT. Wnioskodawca nie był rolnikiem ryczałtowym. Nic na nich nie ma i Wnioskodawca nic na nich nie robi.

Wnioskodawca ponownie poinformował, że powstało 14 działek pod zabudowę, na których nie jest prowadzona żadna działalność.

Nieruchomość podzielona na 14 działek nie była przedmiotem najmu, dzierżawy. Wnioskodawca nie dokonał żadnego uatrakcyjnienia działek. Środki uzyskane ze sprzedaży działek Wnioskodawca przeznaczy na utrzymanie rodziny.

Działki przeznaczone do sprzedaży po podziale są nieruchomościami niezabudowanymi. Przeznaczenie działek wynika z planu zagospodarowania przestrzennego.

Wnioskodawca nie posiada innych nieruchomości gruntowych które miałaby zamiar sprzedać. Wnioskodawca nie sprzedawał gruntów oprócz działek, o których mowa we wniosku, nie odprowadzał nigdy podatku VAT, nie składał nigdy deklaracji VAT-7 oraz zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w przedstawionym stanie faktycznym powstał i powstanie obowiązek zapłaty podatku VAT od sprzedaży i darowizny działek pod zabudowę stanowiących majątek osobisty, nie związany z działalnością gospodarczą ani rolniczą (nie związany z jakąkolwiek działalnością)...

Zdaniem Wnioskodawcy, nie podlega opodatkowaniu VAT incydentalna sprzedaż działek stanowiących majątek osobisty Wnioskodawcy, które nie zostały nabyte w celu dalszej odsprzedaży, tylko Wnioskodawca dostał od rodziców i sprzedaje celem poprawienia bytu rodzinie, a nie celem uzyskiwania stałego dochodu, czy w ramach jakiejkolwiek działalności i czynności określonej ustawą VAT.

Zdaniem Wnioskodawcy jego stanowisko pokrywa się z wyrokiem WSA z dnia 15 stycznia 2007r. (III SA/Wa 3335/2006): "Sprzedaży kilku lub więcej działek budowlanych, jeżeli tylko działki te stanowią majątek osobisty podatnika i nie służą prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, nie można zdaniem Sądu uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 4 ust. 2 zd. 2 VI Dyrektywy VAT, zgodnie z którym za działalność taką uznaje się także wykorzystywanie majątku rzeczowego i wartości niematerialnych i prawnych w celu uzyskania z tego tytułu stałego dochodu. Jak bowiem zauważyły obie strony w niniejszej sprawie, choć sprzedaż kilku lub kilkunastu działek może stanowić czynności sporadyczne, to z natury rzeczy nie wiąże się jednak z uzyskiwaniem stałego dochodu", oraz wyrokiem WSA z dnia 1 października 2003r. SA/Wa 1316/08, 1317/08: "Sprzedaży działek stanowiących majątek prywatny, nabytych w drodze darowizny, nie można uznać za czynność podlegającą ustawie o podatku od towarów i usług. W takiej sytuacji nie można przypisać sprzedającemu zamiaru nabycia nieruchomości w celu jej sprzedaży".

Reprezentując swoje stanowisko Wnioskodawca posłużył się również uzasadnieniem wyroku III SA/Wa 3885/2006: "Zgodnie z art. 15 ustawy VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Ustawa VAT definiuje działalność gospodarczą jaką wszelką działalność producentów, handlowców oraz usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas gdy czynność została wykonywana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy VAT). Z powyższego wynika, iż ustawodawca wyraźnie powiązał pojęcie "podatnika" z pojęciem "działalności gospodarczej". Innymi słowy wykonywanie czynności podlegającej opodatkowaniu skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego tylko wtedy, jeżeli została wykonana w ramach działalności gospodarczej.

W obecnym stanie prawnym Wnioskodawca podkreślił, że pogląd ten jest całkowicie zgodny z art. 4 ust. 1 VI Dyrektywy VAT, który stanowi, że podatnikiem jest każda osoba prowadząca niezależnie, w jakimkolwiek miejscu, jakąkolwiek działalność określoną w ust. 2 tego artykułu".

Jak podkreśla się w literaturze (VI Dyrektywa- Komentarz do Dyrektywy Rady Unii Europejskiej, Warszawa 2004, s. 66) uzależnienie pojęcia podatnika od prowadzenia działalności gospodarczej wynika z charakteru podatku VAT, który jest szczególną formą podatku obrotowego od profesjonalnego obrotu gospodarczego. Tym samym kryterium działalności gospodarczej wyklucza z grona podatników VAT osoby fizyczne i instytucje nieprowadzące działalności gospodarczej, nawet jeśli wykonują one czynności dostawy towarów. Także art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy upoważnia państwa członkowskie do uznania za podatników niektóre podmioty, które dokonują czynności jedynie sporadycznie, ale - jak to wynika wyraźnie z powołanego przepisu - czynność ta musi być związana z działalnością gospodarczą.

W wyroku ETS z dnia 4 października 1994r. sygn. akt C-291/92 również stanął na stanowisku, że jeżeli podatnik w rozumieniu art. 2(1) VI Dyrektywy sprzedaje majątek, którego część przeznaczył na cele inne niż związane z działalnością i którą to część zarezerwował na potrzeby osobiste, w odniesieniu do sprzedaży tej części nie występuje on jako podatnik. ETS wyraził ponadto pogląd, że podmiot będący podatnikiem VAT, występujący w danej transakcji w charakterze prywatnym, nie działa w tym zakresie jako podatnik. Dlatego tez należy przyjąć, że dokonana przeze mnie sprzedaż i darowizna działek stanowiących mój i męża majątek osobisty - transakcja o charakterze prywatnym, nie wiążąca się z uzyskiwaniem stałego dochodu - nie podlega opodatkowaniu VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Towarami natomiast, w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Przepisy art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT definiują pojęcie dostawy towarów i świadczenia usług za wynagrodzeniem. W myśl tych przepisów przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. Ustawodawca w ww. przepisach poza wskazaniem, że przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, wskazał ponadto, że za świadczenie usług uznawana jest każda transakcja, która nie stanowi dostawy towarów.

Przyjęcie podziału na dostawę towaru oraz świadczenie usług oznacza w praktyce, że wolą ustawodawcy było określenie maksymalnie szeroko przedmiotu opodatkowania podatkiem od towarów i usług, jeżeli nawet wykazane zostałoby w konkretnym przypadku, że nie występuje dostawa towarów to i tak z reguły należy opodatkować czynność kwalifikowaną wówczas jako świadczenie usług. Głównym celem wprowadzenia takiej konstrukcji jest zagwarantowanie, aby każda transakcja, która nie mogłaby zostać uznana za dostawę towarów była opodatkowana jako świadczenie usług, za wyjątkiem tych transakcji, które zostały taksatywnie wyłączone lub zwolnione z opodatkowania.

Powyższe regulacje wynikające z ustawodawstwa wspólnotowego dotyczącego harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych, wprowadzono w tym celu, aby nie dopuścić do:

1. podwójnego opodatkowania,
2. braku opodatkowania,
3. zakłócenia konkurencji.
   
   

Podstawowe bowiem znaczenie dla kształtu i funkcjonowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (podatku od towarów i usług) mają fundamentalne cechy tego podatku, tj.:

1. powszechność opodatkowania,
2. faktyczne opodatkowanie konsumpcji,
3. stosowanie podatku od wartości dodanej na wszystkich etapach obrotu towarami i usługami.
   
   

Realizację powyższych fundamentalnych cech podatku od towarów i usług, o których mowa wyżej, gwarantują nie tylko przepisy określające zakres przedmiotowy podatku VAT, tj. cyt. wyżej art. 5, 7 i 8 ustawy o VAT, lecz również przepisy regulujące zakres podmiotowy podatku od towarów i usług, czyli przepisy art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy).

Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, iż do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem "podatnik" tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność, podlegającą opodatkowaniu, jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Chociaż ustawa nie definiuje pojęcia "częstotliwości", przez zamiar wykonywania danej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności, składających się na istotę prowadzenia działalności.

O kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania czynności (rok, dwa czy pięć lat), ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności. Dlatego też, w każdym przypadku należy indywidualnie rozstrzygnąć, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowoprawne, było dokonywanie tej czynności wielokrotnie i w okolicznościach noszących znamiona działalności gospodarczej.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

W oparciu o przedstawiony stan prawny stwierdzić należy, że jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży ze swojego majątku prywatnego nieruchomości gruntowej przeznaczonej pod zabudowę, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie, w okolicznościach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem jego powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru, transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy uznać, iż sprzedaż przedmiotowych nieruchomości, z majątku osobistego, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż jest wykonywana okazjonalnie, w okolicznościach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem nadania mu stałego charakteru.

Z treści wniosku wynika, iż Wnioskodawca w dniu 2 kwietnia 1987r. otrzymał wraz z mężem od rodziców na podstawie umowy przekazania gospodarstwa rolnego nieruchomość o łącznej powierzchni 1,7737a. W roku 2001, pragnąc polepszyć sytuację materialną swojej rodziny Wnioskodawca wystąpił o zmianę przeznaczenia części gospodarstwa rolnego na działki pod zabudowę mieszkaniową. W roku 2003 wniosek Wnioskodawcy został uwzględniony. Powstało 14 małych działek pod zabudowę, na których nie jest prowadzona żadna działalność rolnicza czy gospodarcza. Wnioskodawca w dniu 18 sierpnia 2008r. przekazał aktem darowizny 3 działki dzieciom. Dnia 14 listopada 2008r. Wnioskodawcy sprzedał jedną działkę, a w dniu 21 listopada 2008r. znalazł kupca na drugą działkę (w tym w obu przypadkach darowizna ułamka drogi dojazdowej).

Wnioskodawca nigdy nie prowadził i nie ma zamiaru prowadzić działalności gospodarczej. Nie jest i nigdy nie był podatnikiem VAT, ani czynnym ani biernym. Gospodarstwo rolne zostało nabyte na podstawie "umowy przekazania gospodarstwa rolnego" - z zamiarem kontynuowania po rodzicach prowadzenia gospodarstwa rolnego. Od momentu przekazania do momentu podziału w 2003r. było prowadzone normalne gospodarstwo rolne, które nic nikomu nie sprzedawało tj. było prowadzone tylko i wyłącznie dla własnych potrzeb a nie dla uzyskania dochodów. Wnioskodawca nie był rolnikiem ryczałtowym.

Nieruchomość podzielona na 14 działek nie była przedmiotem najmu, dzierżawy. Wnioskodawca nie dokonał żadnego uatrakcyjnienia działek. Środki uzyskane ze sprzedaży działek Wnioskodawca przeznaczy na utrzymanie rodziny. Działki przeznaczone do sprzedaży po podziale są nieruchomościami niezabudowanymi.

Wnioskodawca nie posiada innych nieruchomości gruntowych, które miałby zamiar sprzedać. Wnioskodawca nie sprzedawał innych gruntów oprócz działek, o których mowa we wniosku, nie odprowadzał nigdy podatku VAT, nie składał nigdy deklaracji VAT-7 oraz zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R.

Z powyższego opisu stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawcy nie można uznać za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w odniesieniu do transakcji sprzedaży ww. gruntów pochodzących z majątku osobistego, w myśl art. 15 ustawy. Nic nie wskazuje na to, aby dokonując sprzedaży działek Wnioskodawca działał w charakterze handlowca, a okoliczności będące przyczyną transakcji sprzedaży nieruchomości gruntowych, nie wskazują, iż miałyby być one czynione z zamiarem wykonywania w sposób częstotliwy.

Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Zatem w ocenie tut. organu nie można uznać sprzedaży ww. działek należących wcześniej do majątku osobistego Wnioskodawcy, za częstotliwą dostawę gruntów a więc czynności te w przedstawionym stanie faktycznym nie mieszczą się w definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, a co za tym idzie sprzedaże ww. nieruchomości nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Nabyte w drodze umowy przekazania gospodarstwa rolnego działki nie były w żaden sposób wykorzystywane w celach zarobkowych lecz jedynie w celach prywatnych Wnioskodawcy. Jak wyjaśnił Wnioskodawca otrzymane od rodziców gospodarstwo rolne było prowadzone tylko i wyłącznie dla własnych potrzeb a nie dla uzyskania dochodów.

Podsumowując, w oparciu o przedstawiony przez Wnioskodawcę stan faktyczny oraz obowiązujący w tym zakresie stan prawny stwierdzić należy, że Wnioskodawca nie był i nie będzie zobowiązany do zapłaty podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży nieruchomości gruntowych opisanych we wniosku powstałych w wyniku podziału części gospodarstwa rolnego.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Ponadto należy stwierdzić, iż powołane przez Wnioskodawcę wyroki: WSA z dnia 15 stycznia 2007r. (III SA/Wa 3335/2006), WSA z dnia 1 października 2003r. SA/Wa 1316/08, 1317/08, III SA/Wa 3885/2006 są rozstrzygnięciami w konkretnych sprawach, osądzonych w określonym stanie faktycznym i tylko do nich się zawężają, w związku z tym nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa.

Tutejszy organ zwraca również uwagę na fakt, iż organy podatkowe państw członkowskich Unii Europejskiej stosują w pierwszej kolejności przepisy krajowego prawa podatkowego, a powołany we wniosku wyrok ETS z dnia 4 października 1994r. sygn. akt C-291/92 zapadł również w indywidualnej sprawie podatnika.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Ponadto należy zaznaczyć, że niniejsza interpretacja traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego (w szczególności, jeśli Wnioskodawca wykorzystywał sprzedany grunt w jakikolwiek sposób do wykonywania działalności gospodarczej lub działalności rolniczej skutkującej sprzedażą produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej) lub zmiany stanu prawnego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.