Istota interpretacji:

stawka podatku VAT na roboty budowlano-montażowe w obiektach budownictwa mieszkaniowego

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest wykonawcą robót budowlano-montażowych w obiektach budownictwa mieszkaniowego sklasyfikowanych w PKOB pod symbolem 11. Obiekty budownictwa mieszkaniowego wykonywane przez Wnioskodawcę obejmują lokale mieszkalne i pomieszczenia służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych m.in. piwnice, strych, komórki, garaże, które zgodnie z art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (t.j. Dz. U. Nr 80 poz. 903) stanowią "pomieszczenia przynależne" do lokalu mieszkalnego, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały.

W obiektach tych zlokalizowane są również pomieszczenia użytkowe, które w rozumieniu Wnioskodawcy stanowią lokale funkcjonujące w wykonywaniu działalności gospodarczej (ustawa o podatku od towarów i usług tego pojęcia "lokali użytkowych" nie definiuje).

Zakres wykonywanych robót obejmuje prace niezbędne do funkcjonowania obiektu, jako całości, jak również prace wykonywane w poszczególnych pomieszczeniach obiektu, w tym przynależnych do lokalu mieszkalnego i pomieszczeniach użytkowych.

Wykonawstwo robót odbywa się na podstawie umów ze wskazaniem przedmiotu usługi - obiektu budownictwa mieszkaniowego.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1. Jak należy rozumieć pojęcie lokalu użytkowego i jakimi kryteriami należy się kierować przy jego kwalifikacji do kategorii użytkowego (ustawa o podatku od towarów i usług tego pojęcia nie definiuje)...
   
2. W jaki sposób należy traktować garaże zlokalizowane w bryle obiektu budowlanego...
   
3. Czy wartość zawartej umowy na roboty budowlano-montażowe dotyczące całego obiektu sklasyfikowanego w PKOB pod symbolem 11 należy dzielić na dwie stawki, tj. 22% dla robót związanych z lokalami użytkowymi i 7% dla pozostałych robót według np. udziału powierzchni lokali użytkowych w ogólnej powierzchni budynku, czy też innego kryterium, a jeżeli tak to jakiego...
   
4. Czy w sytuacji, gdy obiekt zostanie zaliczony do obiektów budownictwa mieszkaniowego, ze względu na fakt, że ponad połowa, czy np. 70% (źródło pkt 2a art. 3 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. ze zm.) całkowitej powierzchni użytkowej będzie wykorzystywana dla celów mieszkaniowych, to stawkę 7% stosuje się do wszystkich robót budowlano-montażowych w tym obiekcie, mimo że znajdują się w nim również lokale użytkowe...
   
5. Czy stawka 22% dla robót budowlano-montażowych związanych z obiektem budownictwa mieszkaniowego ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy przedmiotem robót są lokale użytkowe znajdujące się w obiekcie budownictwa mieszkaniowego pod warunkiem, że w ten sposób formułuje to umowa...
   
   

Z wyjaśnienia przedstawionego w poz. 51 formularza ORD-IN wynika, iż pytania te zostały sformułowane w związku z wątpliwościami co do prawidłowości stosowania stawki VAT w 2008r. w kontekście przedstawionego powyżej stanu faktycznego.

Zdaniem Wnioskodawcy, zasady według których opodatkowane były roboty budowlano-montażowe w obiektach budownictwa mieszkaniowego przed 1 stycznia 2008r. tj. zgodnie z art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o VAT, do dnia 31 grudnia 2007r. stawka 7% stosowana była w odniesieniu do robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych związanych z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą.

Zapis ten w praktyce odczytywany był w ten sposób, że bez względu na to jakie roboty były wykonywane i czy roboty te były wykonywane w obiekcie jako całości, w lokalach mieszkalnych czy też lokalach użytkowych - jeśli tylko sam obiekt, w którym roboty były wykonywane był uznany za obiekt budownictwa mieszkaniowego - stosowana była stawka 7%.

Wątpliwości dotyczące prawidłowości stosowania stawki 7% w odniesieniu do robót wykonywanych w lokalach użytkowych, spotykane w literaturze przedmiotu, wywodziły się z brzmienia art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o VAT. Przepis ten wyłączał ze stosowania 7% stawki VAT lokale użytkowe w obiektach budownictwa mieszkaniowego, ale tylko w sytuacji gdy były one przedmiotem odrębnej dostawy.

W przepisie tym - wyłączającym z preferencji lokale użytkowe - nie ma mowy o robotach. A zatem do końca 2007r.:

• dostawa lokali użytkowych w obiektach budownictwa mieszkaniowego opodatkowana była stawką 22% (jeśli nie korzystała ze zwolnienia z VAT jako dostawa towaru używanego),
  
• dostawa obiektu budownictwa mieszkaniowego wraz ze znajdującymi się w nim lokalami użytkowymi opodatkowana była według stawki 7%,
  
• roboty budowlano-montażowe, konserwacyjne i remontowe wykonywane w obiektach budownictwa mieszkaniowego i ich częściach, włączając w to lokale użytkowe - opodatkowane były według stawki 7%.
  
  

Obecnie obniżona stawka VAT w budownictwie mieszkaniowym regulowana jest trzema przepisami:

• art. 2 pkt 12 ustawy o VAT zawierającym definicję obiektów budownictwa mieszkaniowego wskazującą, iż są to budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11,
  
• art. 41 ust. 12-12c ustawy o VAT regulującym zasady opodatkowania 7% stawką VAT dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym; przy czym przez budownictwo to należy rozumieć obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b (dotyczącym limitów powierzchni),
  
• § 5 ust. 1a rozporządzenia w sprawie VAT określającym zakres stosowania stawki 7% w odniesieniu do:
  1) robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiektów sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych,
  2) obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12 - w zakresie, w jakim wymienione roboty i remonty, obiekty lub ich części oraz lokale nie są objęte tą stawką na podstawie art. 41 ust. 12-12c ustawy.
  
  

Zdaniem Wnioskodawcy przy określeniu wysokości zobowiązania podatkowego oba przepisy (tj. regulacje ustawowe i wynikające z aktu wykonawczego do ustawy) należy analizować łącznie.

Natomiast takie zredagowanie przepisów jest dla Wnioskodawcy nieco niezrozumiałe, bo np. stosując ich literalne brzmienie - w odniesieniu do remontu lokalu mieszkalnego o powierzchni przekraczającej limit wynikający z art. 41 ust. 12b pkt 2 ustawy, tj. 150 m2 należałoby stosować dwie podstawy prawne: do wartości robót odpowiadającej definicji budownictwa społecznego - przepis ustawy, do pozostałej części - przepis rozporządzenia.

Wracając do pytań postawionych na wstępie należy zauważyć, że brzmienie § 5 ust. 1a pkt 1 rozporządzenia w sprawie VAT rozdziela przecinkami tekst w następujący sposób: "Stawkę (…) obniża się do wysokości 7% (…) w odniesieniu do robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12 (…)."

Z kolei ustawa, definiując objęte stawką 7% budownictwo społeczne wymienia: "(…) obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12 (…)."

Różnica polega na tym, że przed słowem "lub" w rozporządzeniu jest przecinek, podczas gdy w ustawie tego przecinka nie ma.

Czy zatem przepisy wymienione powyżej należy odczytać w ten sposób, że 7% stawka VAT ma zastosowanie:

• do robót prowadzonych w obiektach budownictwa mieszkaniowego (jako całości),
  
• do robót prowadzonych w lokalach mieszkalnych w obiektach klasyfikowanych w PKOB 11,
  
• do robót prowadzonych w lokalach mieszkalnych usytuowanych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB pod symbolem 12...
  
  

Czy też raczej stawkę 7% należy stosować:

• do robót prowadzonych w budynkach mieszkalnych (jako całości) z wyłączeniem lokali niemieszkalnych,
  
• do robót prowadzonych w lokalach mieszkalnych w obiektach klasyfikowanych w PKOB 11,
  
• do robót prowadzonych w lokalach mieszkalnych usytuowanych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB pod symbolem 12...
  
  

W drugim przypadku oznaczałoby to, że poza zakres stawki 7% należałoby wyłączyć roboty dotyczące lokali użytkowych, nawet w sytuacji gdy przedmiotem robót byłby obiekt budownictwa mieszkaniowego jako całość. Wydaje się to co najmniej nieracjonalne.

Zdaniem Wnioskodawcy należy przychylić się do słuszności stanowiska, w myśl którego w sytuacji gdy przedmiotem robót jest obiekt budownictwa mieszkaniowego jako całość - stawka 7% stosowana jest w odniesieniu do całości robót. Jeżeli jednak np. podejmowana jest osobna robota budowlano-montażowa (na podstawie odrębnej umowy), wykonywana w lokalu użytkowym - wówczas do tej właśnie roboty powinna mieć zastosowanie stawka 22%.

Dodatkowo lokalem użytkowym wg oceny Wnioskodawcy, są jedynie lokale, których użytkowanie przynosi wymierne korzyści użytkownikowi jak np. użytkowanie w wykonywaniu działalności gospodarczej.

Reasumując, w myśl obecnie obowiązujących przepisów zdaniem Wnioskodawcy prawidłowe są rozwiązania zaprezentowane w pytaniu w punkcie 3 i 5 poz. 51 wniosku ORD-IN.

W piśmie z dnia 18 lipca 2008r. Wnioskodawca sprostował, iż jego zdaniem prawidłowe są rozwiązania zaprezentowane w pytaniu 4 i 5 poz. 51 wniosku ORD-IN.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) co do zasady stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Stosownie do zapisu art. 41 ust. 2 wskazanej ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1.

Stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się - w myśl ust. 12 wskazanego artykułu w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2008r. - do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym, zgodnie z ust. 12a tegoż artykułu, rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b.

Według zapisu ust. 12b wskazanego artykułu, do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się:

• budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2,
  
• lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2.
  
  

W przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity określone w ust. 12b stawkę podatku w wysokości 7% stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej (art. 41 ust. 12c ustawy).

Ponadto, zgodnie z treścią § 5 ust. 1a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970, ze zm., ostatnia zmiana Dz. U. z 2007r. Nr 249 poz. 1861) stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy obniża się do wysokości 7% również w odniesieniu do:

1. robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiektów sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych,
   
2. obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 12 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12

- w zakresie, w jakim wymienione roboty i remonty, obiekty lub ich części oraz lokale nie są objęte tą stawką na podstawie art. 41 ust. 12-12c ustawy.

Zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11.

Wskazać należy, że nie zawsze budynki mają jednorodny charakter. W sytuacji, gdy część budynku wykorzystywana jest do celów mieszkalnych, a pozostała część do innych celów, wówczas sposób zakwalifikowanie danego budynku znajduje się w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.), stanowiącego usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych. W przepisach tych zdefiniowano m. in. pojęcia takie jak:

• obiekty budowlane - to konstrukcje połączone z gruntem w sposób trwały, wykonane z materiałów budowlanych i elementów składowych, będące wynikiem prac budowlanych;
  
• budynki - to zadaszone obiekty budowlane wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywane dla potrzeb stałych, przystosowane do przebywania ludzi, zwierząt lub ochrony przedmiotów.
  
  

Budynki dzielą się na mieszkalne i niemieszkalne:

• budynki mieszkalne - to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem,
  
• budynki niemieszkalne - to obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla potrzeb niemieszkalnych. W przypadku, gdy co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest do celów mieszkalnych, budynek klasyfikowany jest jako budynek mieszkalny.
  
  

Część "mieszkaniowa" budynku mieszkalnego obejmuje pomieszczenia mieszkalne - kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie, pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia ogólnego użytkowania (np. wózkarnie, suszarnie). Natomiast z uregulowań zawartych w ustawie z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), wynika, że pod pojęciem obiektu budowlanego rozumie się budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Budynkiem zaś jest taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 3 pkt 1 lit. a i pkt 2).

Zarówno ustawa o podatku od towarów i usług, jak i przepisy wykonawcze do tej ustawy, nie precyzują terminu "lokal mieszkalny". W związku z tym, należy posiłkować się definicją lokalu mieszkalnego zawartą w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), który stanowi, że samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Do lokalu mieszkalnego przynależeć mogą, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet bezpośrednio do niego nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi", a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż (art. 2 ust. 4 ww. ustawy). W tym miejscu należy podkreślić, iż na gruncie ww. ustawy o własności lokali ustawodawca czyni wyraźne rozróżnienie pomiędzy dwoma pojęciami normatywnymi:

• pojęciem "pomieszczenie pomocnicze" - pomieszczenie, które wraz z izbą lub zespołem izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych (w danym przypadku chodzi więc wyraźnie o taki funkcjonalny związek tych "pomieszczeń") z "izbą lub zespołem izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi", który polega na wykorzystaniu całej tej "przestrzeni" bezpośrednio dla zaspokajania mieszkalnych potrzeb ludzi) - art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r.,
  
• pojęciem "pomieszczenie przynależne", które w sensie funkcjonalnym nie zawsze jest przestrzenią przeznaczoną dla bezpośredniego zaspokajania mieszkaniowych potrzeb ludzi, lecz ma służyć zaspokojeniu innych potrzeb tych osób, które korzystają z samodzielnego lokalu mieszkalnego - art. 2 ust. 4 cytowanej wyżej ustawy.
  
  

Jednocześnie należy zwrócić uwagę, iż definicję pojęcia "lokal użytkowy" zawiera § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z tą definicją, pod pojęciem lokalu użytkowego należy rozumieć jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym.

Odnosząc się zatem do stanowiska Wnioskodawcy, iż lokalem użytkowym są jedynie lokale, których użytkowanie przynosi wymierne korzyści użytkownikowi jak np. użytkowanie w wykonywaniu działalności gospodarczej, stwierdzić należy iż kryterium funkcjonalne w postaci potencjalnej możliwości prowadzenia działalności gospodarczej nie jest miarodajnym dla uznania danego lokalu za lokal użytkowy.

Dla oceny charakteru danego lokalu istotne jest jego przeznaczenie, a więc czy służy on zaspokojeniu potrzeb ludzi czy też innych potrzeb tych osób.

W świetle powołanych wyżej przepisów komórka lokatorska stanowi pomieszczenie gospodarcze, natomiast garaż na gruncie przepisów ustawy o VAT traktowany jest jako lokal użytkowy.

Zatem w tym zakresie stanowisko Wnioskodawcy należało uznać zanieprawidłowe.

W tym miejscu należy podkreślić, że fakt zaklasyfikowania budynku do grupy 11 PKOB, nie stanowi jednoznacznej przesłanki do zastosowania od dnia 1 stycznia 2008r. 7% stawki podatku od towarów i usług. Zgodnie bowiem z cyt. powyżej przepisami art. 41 ust. 12 i 12a ustawy o podatku od towarów i usług oraz § 5 ust. 1a pkt 2 rozporządzenia, stawką 7% nie są objęte lokale użytkowe.

Odnosząc wskazane regulacje prawne do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego stwierdzić należy, iż od dnia 1 stycznia 2008r., zgodnie z art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz § 5 ust. 1a cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów, 7% stawka podatku od towarów i usług, znajduje zastosowanie jedynie w odniesieniu do robót polegających na realizacji obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca jest wykonawcą robót budowlano-montażowych w obiektach budownictwa mieszkaniowego sklasyfikowanych w PKOB pod symbolem 11. Obiekty budownictwa mieszkaniowego wykonywane przez Wnioskodawcę obejmują lokale mieszkalne i pomieszczenia służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych m.in. piwnice, strych, komórki, garaże, które zgodnie z art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (t.j. Dz. U. Nr 80 poz. 903) stanowią "pomieszczenia przynależne" do lokalu mieszkalnego, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały.

W obiektach tych zlokalizowane są również pomieszczenia użytkowe, które w rozumieniu Wnioskodawcy stanowią lokale funkcjonujące w wykonywaniu działalności gospodarczej (ustawa o podatku od towarów i usług tego pojęcia "lokali użytkowych" nie definiuje).

Zakres wykonywanych robót obejmuje prace niezbędne do funkcjonowania obiektu, jako całości, jak również prace wykonywane w poszczególnych pomieszczeniach obiektu, w tym przynależnych do lokalu mieszkalnego i pomieszczeniach użytkowych.

Wykonawstwo robót odbywa się na podstawie umów ze wskazaniem przedmiotu usługi - obiektu budownictwa mieszkaniowego.

W świetle powyższego, w przypadku gdy Wnioskodawca wykonuje usługę, której przedmiotem będzie kompleksowa robota budowlano-montażowa dotycząca budynku mieszkalnego (sklasyfikowanego w PKOB 11) jako całości, w którym znajdują się zarówno lokale mieszkalne, jak również lokale użytkowe, części wspólne dla całego budynku, usługa ta będzie w całości opodatkowana stawką preferencyjną podatku od towarów i usług 7%. W sytuacji jednak, gdyby świadczona przez Wnioskodawcę usługa dotyczy wyłącznie lokali użytkowych, zlokalizowanych w przedmiotowym budynku mieszkalnym, wówczas w odniesieniu do niej zastosowanie ma stawka podstawowa w wysokości 22%.

W tym zakresie stanowisko Wnioskodawcy należało uznać zaprawidłowe.

W konsekwencji oceniając stanowisko Wnioskodawcy całościowo należało uznać je zanieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Należy jednocześnie zauważyć, iż niniejsza interpretacja nie rozstrzyga kwestii poprawności dokonanego przez Wnioskodawcę zaklasyfikowania budynków według PKOB. Należy bowiem zauważyć, że tut. organ nie jest właściwy do weryfikacji poprawności dokonanej klasyfikacji budynków, według PKOB, gdyż zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS Nr 1, poz. 11) zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje swoje towary i usługi według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej. W przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych zainteresowany podmiot może zwrócić się o udzielenie informacji w tym zakresie do Urzędu Statystycznego w Łodzi. Tak więc to Podatnika obciąża obowiązek i ryzyko prawidłowego sklasyfikowania wykonywanych usług, a w razie wątpliwości Podatnik może w tym zakresie zwrócić się do Urzędu Statystycznego w Łodzi.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.

Referencje