W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

W 1991r. Spółdzielnia nabyła prawo wieczystego użytkowania gruntu o powierzchni 2.160 m2 przeznaczonego zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkalną. Na gruncie tym Spółdzielnia planowała budowę budynku mieszkalnego w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych przyszłych członków. Grunt ten nie został zakupiony z myślą o jego dalszej odsprzedaży. Członkowie Spółdzielni na walnym zebraniu nie wyrazili zgody na budowę i podjęli uchwałę, aby sprzedać prawo wieczystego użytkowania gruntu. Spółdzielnia planuje w 2008r. sprzedaż ww. prawa użytkowania wieczystego gruntu.Spółdzielnia jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i składa co miesiąc deklaracje VAT-7.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy sprzedaż prawa wieczystego użytkowania gruntu przeznaczonego pod zabudowę mieszkalną a nie będącego przedmiotem działalności Spółdzielni będzie podlegać 22% stawce podatku VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy sprzedaż prawa wieczystego użytkowania gruntu nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółdzielnię. Zapis art. 15 ust. 2 wskazuje, ze aby dostawę towarów lub świadczenie usług uznać za działalność gospodarczą należy wykazać, że w momencie jej realizacji, podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przy niej towary (usługi) zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności. Spółdzielnia planuje sprzedać prawo użytkowania wieczystego gruntu w warunkach wskazujących, że działania te nie są czynione z zamiarem ich kontynuowania i nie zmierzają do nadania im stałego zorganizowanego charakteru. Ww. prawo nie zostało nabyte przez Spółdzielnie jedynie w celu jego zbycia. Spółdzielnia planuje przeznaczyć środki ze sprzedaży ww. prawa na termomodernizacje budynków. Zdaniem Wnioskodawcy sprzedaż prawa wieczystego użytkowania gruntu realizowana poza obrotem profesjonalnym nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT i nie stanowi sprzedaży w rozumieniu ustawy od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez towary, w myśl art. 2 pkt 6 ustawy, należy rozumieć rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.Natomiast przez dostawę towarów w świetle art. 7 ust. 1 ww. ustawy rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Rozstrzygnięcie czy oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste, stanowi dostawę towarów, czy też świadczenie usług, w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, ma decydujące znaczenie dla sposobu opodatkowania przedmiotowej czynności. Mając na uwadze szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie pojęcia przeniesienia prawa do rozporządzenie towarami jak właściciel, a także uwzględniając fakt, że definicja towaru, zawarta w art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług obejmuje grunty, należy opowiedzieć się za stanowiskiem, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ww. ustawy, a nie świadczenie usług, do którego odnosi się art. 8 ust. 1. Powyższe jest zgodne z uchwałą składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2007r. sygnatura I FPS 1/06.

W wyniku ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dochodzi bowiem do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem (towarem - w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy) na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala mu rozporządzać nim jak właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego pożytków w sposób niemalże taki jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak również w możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, tak jak ma to miejsce w przypadku dokonywania sprzedaży gruntu przez właściciela.W myśl art. 41 ust. 1 ww. ustawy stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.Z cytowanych powyżej przepisów wynika, ze opodatkowaniu podlegają te dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych, tylko te, które stanowią tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę. Natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących na przykład gruntami rolnymi czy leśnymi, które nie są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione z podatku od towarów i usług. Należy zauważyć, że ustawa o podatku od towarów i usług w art. 43 ust. 1 pkt 9 posługuje się kryterium przeznaczenia terenu. Wskazać przy tym należy, iż na gruncie przepisów podatkowych brak jest definicji pojęcia gruntu przeznaczonego pod zabudowę.Celem określenia czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę należy się odwołać do przepisów zawartych w ustawie z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) regulującej zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.Ponadto zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.) zwalnia się od podatku dzierżawę gruntów przeznaczonych na cele rolnicze, a także zbycie prawa użytkowania wieczystego tych gruntów. W przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym ww. zwolnienie nie będzie miało zastosowania, gdyż przedmiotem zbycia prawa wieczystego użytkowania gruntu nie jest grunt przeznaczony na cele rolnicze lecz teren przeznaczony pod zabudowę.

Pojęcie "podatnika" i "działalności gospodarczej", na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy. Podatnikami zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza, zgodnie z ust. 2 tego artykułu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.Nie przestaje być działalnością gospodarczą określona czynność dlatego, że została wykonana tylko jeden raz. Z tak określonego pojęcia działalności gospodarczej wynika, że dla celów podatku od towarów i usług nie jest konieczne, aby działalność była stałą działalnością, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły przez podmioty gospodarcze (przedsiębiorców). Decydujące znaczenie ma zarobkowy charakter dokonywanych czynności. Wnioskodawca wskazał, że grunt przeznaczony był pod budowę budynku. Zatem celem nabycia prawa wieczystego użytkowania było zainwestowanie środków finansowych, ponieważ Wnioskodawca zamierzał na gruncie tym wybudować budynek mieszkalny. Jednakże odstąpił od tego zamiaru z powodu nie wyrażenia zgody przez członków spółdzielni na walnym zebraniu. Wnioskodawca wskazał, że grunt nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej, ale wyżej podane okoliczności wskazują jednoznacznie na zamiar wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości w sposób ciągły w celach zarobkowych. W powstałej sytuacji, w opinii tutejszego organu należy uznać, iż dokonana sprzedaż jest sprzedażą dokonaną przez podmiot, który planował posiadane prawo do nieruchomości związać z działalnością gospodarczą.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca jest podatnikiem podatku od towarów i usług, a przedmiotem sprzedaży jest prawo wieczystego użytkowania gruntu niezabudowanego przeznaczonego pod zabudowę według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.Skoro zatem Wnioskodawca jest już podatnikiem podatku od towarów i usług, to wszystkie wykonywane czynności mieszczące się w zakresie przedmiotowym opodatkowania tym podatkiem, będą podlegały opodatkowaniu. Brak jest bowiem podstaw prawnych do uznania, iż opodatkowanie podatkiem od towarów i usług następuje w sposób wybiórczy, tzn. niektóre czynności objęte zakresem przedmiotowym realizowane przez podatnika podatku od towarów i usług są opodatkowane, a niektóre nie.

Zatem w świetle powołanych powyżej przepisów zbycie ww. prawa wieczystego użytkowania gruntu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wg stawki podstawowej 22% jako teren przeznaczony pod zabudowę.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać należynieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.