Istota interpretacji:

VAT - w zakresie wymaganej dokumentacji uprawniającej do zastosowania preferencyjnej stawki podatku 0% przy dokonaniu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów

• dla zdarzenia 1 -jest prawidłowe

• dla zdarzenia 2 -jest nieprawidłowe
  
  

Wezwaniem z dnia 18 czerwca 2009r. roku zobowiązano Stronę do przedstawienia umocowania prawnego dla osoby podpisanej na przedmiotowym wniosku do reprezentowania Podatnika. Stosowne uzupełnienie strona doręczyła 03 lipca 2009r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Stan faktyczny 1.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka dokonuje wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów na rzecz nabywców z innych państw członkowskich, posiadających właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych. Ponad 10% realizowanej przez Spółkę sprzedaży prowadzona jest na zasadach EX WORKS lub FCA. Oznacza to tym samym, że na kupującym spoczywają wszelkie obowiązki związane z organizacją transportu, z odprawą celną czy też ubezpieczeniem. Czy dla potwierdzenia wewnątrzwspólnotowej dostaw towarów wystarczy, że Spółka będzie w posiadaniu następujących dokumentów:

1. złożone w formie elektronicznej przez klienta zamówienie na towary wymienione następnie na fakturze VAT,
2. kopię faktury VAT, na której znajduje się specyfikacja sztuk ładunku wraz z numerem identyfikującym dokument CMR,
3. dokument przewozowy CMR, w treści którego wskazany jest między innymi: -numer CMR, -specyfikacja ładunku: kod towaru, ilość, waga, - miejsce rozpoczęcia i zakończenia transportu towaru, - imię i nazwisko kierowcy wraz z numerem paszportu, -nazwa adres firmy spedycyjnej, - nr rejestracyjny samochodu przewożącego towar, - podpis przewoźnika dokumentujący odbiór towarów, brak podpisu nabywcy,
4. inne dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy do nabywcy, w innym państwie członkowskim niż terytorium kraju, jak: wyciąg bankowy dokumentujący zapłatę za dany towar lub wiadomość wysłana przez odbiorcę pocztą elektroniczną.
   
   

Stan faktyczny 2.

Spółka dokonuje wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów do innych krajów UE. Spółka organizuje i opłaca transport towarów, jednak czasami z różnych powodów (np. zagubienie oryginału przez przewoźnika) nie zawsze posiada oryginał dokumentu przewozowego (CMR i CIM).

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1. Czy dostawa udokumentowana w opisany sposób w świetle art. 42 ust. 1 w związku z przepisem art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, może być opodatkowana stawką 0% jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów ...
2. Czy gdy Spółka będzie w posiadaniu kopii faktury, specyfikacji ładunku, kserokopii listu przewozowego oraz innych dokumentów potwierdzających dokonanie wewnątrzwspólnotowej dostawy (np. wyciąg bankowy, potwierdzenie przyjęcia towarów w drodze elektronicznej, fakturę zakupu usług transportowych) będzie przysługiwało jej prawo do zastosowania stawki "0%"...
   
   

Zdaniem wnioskodawcy:

Ad.1

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Spółka sprzedaje kontrahentom zagranicznym z UB sprzęt gospodarstwa domowego. W związku z tym wystawia fakturę sprzedażową wraz z dokumentem wydania magazynu i specyfikacją. Transport odbywa się na warunkach EXW lub FCA. Towar z magazynów zabierają najczęściej zagraniczni przewoźnicy. Spółka przy wydaniu towarów z magazynu otrzymuje oryginalny egzemplarz listu przewozowego (CMR) podpisany przez przewoźnika. W związku z faktem że transport odbywa się na zlecenie kupującego Spółka ma trudności z wyegzekwowaniem od przewoźnika dokumentów CMR potwierdzających ostatecznie przyjęcia towarów przez nabywcę. Zdaniem Spółki w takich sytuacjach wystarczającym potwierdzeniem dostarczenia towaru do nabywcy (tym samym dokonania wewnątrzwspółnotowej dostawy towarów) oprócz kopii faktury, specyfikacji towarów oraz dowodu CMR podpisanego przez przewoźnika będzie również zapłata za fakturę lub wiadomość potwierdzająca otrzymanie towarów przez odbiorcę wysłana drogą elektroniczną.

Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, stawka "0" ma zastosowanie do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, jeżeli zostały spełnione dwa warunki.

Pierwszym warunkiem jest to, aby dostawa została dokonana przez podatnika na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów.

Kolejnym warunkiem (codnditio sine qua non) zastosowania stawki "0%" w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów jest wymóg, aby podatnik dokonujący dostawy, przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiadał w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium Polski i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium Polski. Dowody, o których mowa powinny potwierdzać, że towary zostały dostarczone do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego-nie ma przy tym znaczenia, czy jest to państwo członkowskie, które wydało nabywcy jest zidentyfikowany dla potrzeb transakcji wewnątrzunijnych.

Ustawodawca bardzo obszernie omawia, jakie dowody są uważane za wystarczające dla potwierdzenia iż towary zostały wywiezione z Polski i dostarczone na terytorium innego państwa członkowskiego. Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy o VAT dowodami, których posiadanie jest warunkiem zastosowania, stawki "0%" dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotom wewnątrzwspóInotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium innego państwa członkowskiego:

1. dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku, gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
2. kopia faktury,
3. specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku.
   
   

Jeżeli dokumenty te nie potwierdzają w jednoznaczny sposób dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wówczas ustawodawcą przewiduje, iż w takim przypadku, dostawcą może dowieść tej okoliczności także innymi dokumentami (art. 42 ust 11 ustawy o VAT). W szczególności może to być korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie, dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu, dokument potwierdzający zapłatę za towar, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny- dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania, dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Uwzględniając powyższe regulacje, stwierdzić należy, iż prawo do zastosowania przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawki podatku VAT w wysokości 0% uzależnione jest od posiadania dokumentów potwierdzających jednoznacznie, iż doszło do wywozu towaru poza terytorium Polski na terytorium innego państwa członkowskiego. Istotą przywoływanych przepisów jest zobowiązanie Podatnika do udowodnienia, iż towary będące przedmiotem dostawy, rzeczywiście opuściły terytorium, ze względu na korzystniejsze, niż w odniesieniu do dostaw krajowych, skutki podatkowe.

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż Spółka posiada dokumenty, o których mowa powołanym art. 42 ust. 3 pkt 1, 2 i 3 ustawy, jednakże z posiadanego dokumentu przewozowego otrzymanego od przewoźnika nie wynika jednoznacznie, aby towar został dostarczony do miejsca przeznaczenia.

W tym miejscu pragniemy zauważyć, że wynajęci przez naszych kontrahentów przewoźnicy nie są zobowiązani na gruncie prawa międzynarodowego do przesyłania nadawcy potwierdzonych przez odbiorcę dokumentów CMR. Zgodnie z art. 4 i art. 5 ust. 1 i 2 Konwencji o Umowie Międzynarodowego Przewozu Drogowego Towarów (CMR) przewoźnicy są zobowiązani wręczyć nadawcy podpisany przez siebie list przewozowy, dokumentujący odbiór towarów i przejęcie odpowiedzialności za ich przewóz. W związku z tym, przyjęcie założenia, że Spółka w każdym wypadku powinna posiadać dokument CMR podpisany przez odbiorcę, nie mając jednocześnie żadnych narzędzi wyegzekwowania go od przewoźnika, byłoby wyrazem nadmiernego formalizmu i naruszałoby sztandarową zasadę neutralności podatku VAT (wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 27 września 2007 r. sprawa C 146105 Albert CoIle). Istotny jest fakt, że Spółka za każdym razem zwraca się do swoich kontrahentów z prośbą o odsyłanie, w drodze grzeczności, opieczętowanych i podpisanych dokumentów CMR, niestety, tego typu działania nie zawsze są skuteczne i narażają Spółkę na dodatkowe i zbędne koszty. Niestety nasi kontrahenci unijni często nie rozumieją naszych zadań, albowiem w ich krajach przepisy prawa podatkowego w podatku od towarów i usług takiego sposobu dowodzenia zaistnienia transakcji jak podpisywanie i odsyłanie dokumentów nie przewidują.

W związku z powyższym naszym zdaniem w zaistniałym stanie faktycznym znajdzie zastosowanie art. 42 ust. 11 ustawy, który stanowi, iż w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, niepotwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym ni terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2 mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:

1. korespondencja handlowa z nabywcą w tym jego zamówienie;
2. dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
3. dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
4. dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
   
   

Należy zaznaczyć, iż katalog powyższych dokumentów jest katalogiem otwartym, jednakże Spółka będzie w posiadaniu dokumentu potwierdzającego zapłatę za towar lub też dowodu w postaci wiadomości elektronicznej otrzymanej od odbiorcy potwierdzającej otrzymanie towarów. Tym samym w opinii Spółki posiadane przez nią dokumenty uprawniają do zastosowania stawki podatku od towarów i usług w wysokości 0%.

Pragniemy zauważyć, że podobne stanowisko zostało wyrażone przez Dyrektora Izby Skarbowej z Bydgoszczy sygn. akt ITPP2/443-923/08/AK, Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie sygn. Akt 1401/PH/4407/14-181/06/EN/PV-I, Naczelnika Opolskiego Urzędu Skarbowego sygn. akt PP/443-89-1-GK/06/07, Naczelnika Drugiego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w Kaliszu DWLUSDPP-0051-33/06. Naczelnik Pierwszego Śląskiego Urzędu Skarbowego w Sosnowcu PSUS/PP-010/443-207(06/MS).

Ad 2.

Spółka dokonuje sprzedaży towarów podmiotom z innych państw Unii Europejskiej. Wszystkie one posiadają właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez ich państwo macierzyste. Spółka chce korzystać z przewidzianej w art. 42 ust. 1 możliwości opodatkowania dostawy wewnątrzwspólnowej stawką 0% podatku od towarów i usług ma jednak trudności z dokumentowaniem dostaw. W praktyce obrotu spółka nie zawsze posiada oryginały dokumentów przewozowych, Sporadycznie otrzymuje od przewoźników kserokopię (lub faks) listu przewozowego.

Jak wspomnieliśmy w poprzednim punkcie z treści ustawy o VAT wynika, że okoliczność dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów powinna być - co do zasady - potwierdzona za pomocą kopii faktury, specyfikacji ładunku oraz listu przewozowego.

Naszym zdaniem sam fakt, że podatnik przedstawia kopię dokumentu przewozowego zamiast oryginału, nie powinno być powodem kwestionowania, że doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy. Tym bardziej, jeśli Spółka będzie posiadała dodatkowo jako dowód dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy dokumenty potwierdzające zapłatę za dany towar lub oświadczenie nabywcy w formie elektronicznej o odebraniu towarów.

Pragniemy w tym miejscu zwrócić uwagę na stanowisko wyrażone w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1210/07 oraz z 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 155/08. Zgodnie z opinią Sądu stosowanie stawki "0% z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów nie jest wyjątkiem od reguły, lecz regułą, od której wyjątkiem jest stosowanie stawki krajowej. Oznacza to, że wykładnia przepisów dotyczących warunków, od których spełnienia zależy prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatkowej, nie powinna być zawężająca. Sąd zwrócił uwagę, iż może wystąpić sytuacją w której przedsiębiorca nie będzie dysponował oryginałem listu przewozowego, lecz co najwyżej kserokopią lub faksem. Czytamy dalej, że z myślą o tego typu zdarzeniach należy pozostawić podatnikom możliwość dowodzenia, że dostawa miała miejsce, za pomocą innych dokumentów. Tym samym sąd zwrócił uwagę na różnorodność sytuacji zachodzących w stosunkach handlowych ( np. zgubienie przez przewoźnika CMR) i w celu przestrzegania zasady neutralności podatku VAT apeluje o umożliwienie podatnikowi dowodzenia dokonanych transakcji na podstawie innych dokumentów.

Warto również przeanalizować treść wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 września 2007 r. w sprawie C 146/05 (Albert Colle), w którym sąd zaznaczył, że Dyrektywa istotnie upoważnia państwa członkowskie do wprowadzenia regulacji dotyczących obowiązków dokumentacyjnych, które podatnicy powinni spełnić w celu potwierdzenia wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Jednak co szczególnie istotne- zdaniem Trybunału przedmiotowe obowiązki dokumentacyjne nie mogą wykraczać poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia określonych w dyrektywie celów, czyli prawidłowego poboru podatku i uniknięcia oszustw podatkowych. W szczególności zaś nałożone na podatnika obowiązki nie mogą zagrażać neutralności podatku VAT. Stąd Trybunał uznał, że przepisy krajowe, które uzależniają prawo do preferencji w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej (zwolnienia z prawem do odliczenia) od spełnienia obowiązków formalnych (przy jasności co do tego, że wewnątrzwspólnotowa dostawa rzeczywiście nastąpiła), wykraczają poza to, co jest niezbędne do zapewnienia prawidłowego poboru podatku.

Na tle przedstawionego, stanu faktycznego stwierdzam, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., Nr 54, poz. 535 ze zm.) w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42 ustawy. Stosownie do przepisu art. 42 ust. 1 ustawy, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki 0%, pod warunkiem że:

1. podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów;
2. podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju.
   
   

Przepis art. 42 ust. 3 powołanej ustawy stanowi, iż dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:

1. dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
2. kopia faktury,
3. specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku.
   
   

Wskazać należy, że ustawa o podatku od towarów i usług przyjmuje w zasadzie zamknięty katalog dokumentów, które potwierdzają dokonanie wywozu towarów i jego dostawę na terytorium innego państwa członkowskiego. Wyliczenie, które później następuje w w/w art. 42 ust. 3 ma charakter wyczerpujący. Nie zostało ono poprzedzone zwrotem "w szczególności", stąd nie można przyjąć, że ma ono charakter jedynie przykładowy. W zakresie udowodnienia, że miała miejsce transakcja wewnątrzwspólnotowa, ustawa o podatku od towarów i usług przyjmuje swego rodzaju legalną teorię dowodów. Dowodami dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy mogą być w sumie tylko dokumenty wyraźnie wskazane w przepisie. W pewnych sytuacjach wymagane dokumenty mające potwierdzić fakt dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, w ramach której towary będące jej przedmiotem były wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, mogą być niewystarczające, niejasne, czy też nie mogą potwierdzać jednoznacznie dokonania powyższej czynności. Wówczas ustawodawca przewidział możliwość pomocniczego posłużenia się innymi dokumentami (tzw. dokumentami uzupełniającymi), z których będzie wprost wynikać, że miał miejsce wywóz towarów z kraju i dostarczenie ich do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego.

Zgodnie z ust. 4 powołanego art. 42 ustawy, w przypadku wywozu towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez jego nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy, podatnik oprócz dokumentów, o których mowa w ust. 3 pkt 2 i 3, powinien posiadać dokument zawierający co najmniej:

1. imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabywcy tych towarów;
2. adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby lub miejsca zamieszkania nabywcy;
3. określenie towarów i ich ilości;
4. potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
5. rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub numer lotu - w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego.
   
   

Dokumenty te zostały wymienione w art. 42 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust.1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:

1. korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
2. dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
3. dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny-dokument stwierdzający wygaśniecie zobowiązania;
4. dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
   
   

Podkreślenia wymaga fakt, iż z uwagi na bogactwo form obrotu gospodarczego, w szczególności stosowanych systemów logistycznych, katalog dokumentów wymienionych w art. 42 ust. 11 powołanej ustawy jest katalogiem otwartym, nie ogranicza zatem form udokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

Mając powyższe na uwadze, tutejszy organ podatkowy stoi na stanowisku, że dowodami potwierdzającymi w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wywóz towarów z terytorium kraju i dostarczenie ich do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego, innym niż terytorium kraju w przypadku, gdy posiadane przez podatnika dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3-5 ustawy o podatku od towarów i usług, nie dają takiego potwierdzenia, mogą być inne dokumenty, w szczególności te wymienione w art. 42 ust. 11 w/w ustawy, które pełnią funkcję dokumentów uzupełniających.

Z powyższych przepisów wynika zatem, iż prawo do zastosowania przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawki podatku VAT w wysokości 0% uzależnione jest od posiadania łącznie dokumentów potwierdzających jednoznacznie, iż doszło do wywozu towaru poza terytorium Polski na terytorium innego państwa członkowskiego. Regulacje zawarte w przepisach dotyczących dokumentowania wywozu towarów w wykonaniu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów akcentują charakter dowodowy wskazanych w nich dokumentów. Podkreślić należy ponownie, iż dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 pkt 1 i 2 cytowanej ustawy potwierdzają w sposób jednoznaczny zarówno tożsamość towarów będących przedmiotem transakcji i wywozu, podmioty będące stronami wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, jak również fakt dokonania wywozu towarów. Z tego względu nie można przyjąć, że ich brak może zostać zastąpiony innymi dokumentami.

W związku z tym, w sytuacji gdy podmiot nie posiadała jednego z kluczowych dokumentów wymaganych w art. 42 ust. 3 przywoływanej ustawy dla zastosowania preferencyjnej 0% stawki podatku tj. dokumentu przewozowego otrzymanego od przewoźnika, dla opodatkowania danych transakcji zastosowanie ma stawka właściwa dla dostawy tego towaru na terytorium kraju.

Należy zauważyć, że ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji "dokumentu przewozowego". Nawiązując do art. 42 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy należy stwierdzić, że dokument ten powinien być dowodem (łącznie z pozostałymi dowodami wskazanymi w art. 42 ust. 3 w/w ustawy), że towar będący przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy został wywieziony z terytorium kraju i dostarczony do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. List przewozowy opisany w Rozdziale III Konwencji Genewskiej o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) z dnia 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238 ze zm.) jest niewątpliwie dowodem zawarcia umowy przewozu. Zgodnie z art. 4 oraz art. 9 Konwencji Genewskiej list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy przewozu, warunków tej umowy oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika, o ile nie zostanie przeprowadzony dowód przeciwny. Jednakże brak, nieprawidłowość lub utrata listu przewozowego nie wpływa na istnienie, ani na ważność umowy przewozu, która mimo to podlega przepisom Konwencji. Zatem sama Konwencja również nie ogranicza możliwości przeprowadzania dowodu w zakresie przewozu towarów tylko do listu przewozowego. Zatem nie jest uprawnione utożsamianie pojęcia dokumentu przewozowego z art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT tylko i wyłącznie z listem przewozowym. Za taki dokument uznać należy każdy dokument potwierdzający powierzenie przewoźnikowi lub spedytorowi przewozu lub spedycji towaru, zgodnego ze specyfikacją i fakturą, poza terytorium kraju i dostarczenie tego towaru do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Jeżeli dokument taki potwierdza essentialia negotii umowy przewozu (obowiązkiem kontrahenta wobec przewoźnika jest wydanie towaru i zapłata wynagrodzenia za przewóz, natomiast podstawowym obowiązkiem przewoźnika jest przewiezienie towaru do miejsca przeznaczenia i wydanie go odbiorcy) nie można mu odmówić mocy dowodowej i uznać, że nie jest on dokumentem, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy (chyba, że istnieje dowód przeciwny). Biorąc pod uwagę powyższe tutejszy organ podatkowy stoi na stanowisku, iż dokumentem przewozowym, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, może być każdy dokument otrzymany od przewoźnika (spedytora), podpisany przez niego osobiście, z którego jednoznacznie wynika, że towary będące przedmiotem dostawy zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Zatem dokumentem tym może być zarówno tradycyjny list przewozowy, jak i każdy inny dokument (oczywiście opatrzony podpisem wystawcy), potwierdzający powyższe.

Ad. 1

W złożonym wniosku wskazano na dwa zdarzenia. I tak w sytuacji, gdy Spółka posiada:

1. złożone w formie elektronicznej przez klienta zamówienie na towary wymienione następnie na fakturze VAT,
2. kopię faktury VAT, na której znajduje się specyfikacja sztuk ładunku wraz z numerem identyfikującym dokument CMR,
3. dokument przewozowy CMR, w treści którego wskazany jest między innymi:
   -numer CMR, -specyfikacja ładunku: kod towaru, ilość, waga, - miejsce rozpoczęcia i zakończenia transportu towaru, - imię i nazwisko kierowcy wraz z numerem paszportu, -nazwa adres firmy spedycyjnej, - nr rejestracyjny samochodu przewożącego towar, - podpis przewoźnika dokumentujący odbiór towarów, brak podpisu nabywcy,
4. inne dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy do nabywcy, w innym państwie członkowskim niż terytorium kraju, jak: wyciąg bankowy dokumentujący zapłatę za dany towar lub wiadomość wysłana przez odbiorcę pocztą elektroniczną.

• wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu 0% stawka podatku od towarów i usług zgodnie z wyżej dokonanym uzasadnieniem prawnym art. 42 ust. 3 i 4 ustawy.
  
  

Ad. 2

W sytuacji zaś, gdy Wnioskodawca nie będzie dysponowała dokumentem przewozowym z winy przewoźnika (tak to określono w złożonym wniosku, chociaż nie przybliżano sytuacji, dlatego to przewoźnik odpowiada za fakt nie posiadania listu przewozowego przez Wnioskodawcę), przedmiotowa kserokopia dokumentu przewozowego lub fax tego listu oznaczają, iż Spółka w istocie nie posiada kluczowych dokumentów wymienionych w art. 42 ust. 3 i 4 - zgodnie z wyżej dokonanym uzasadnieniem prawnym.

Jak już wyżej podkreślono: ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji "dokumentu przewozowego". Kluczowym dla przedmiotowego zagadnienia jest określenie czy przedmiotowa kserokopia (fax) stanowią dowód dla potwierdzenia dokonanego wywozu.

I tak, nawiązując do art. 42 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy raz jeszcze należy podkreślić, że dokument ten (dokument przewozowy) powinien być dowodem (łącznie z pozostałymi dowodami wskazanymi w art. 42 ust. 3 w/w ustawy), że towar będący przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy został wywieziony z terytorium kraju i dostarczony do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. List przewozowy opisany w Rozdziale III Konwencji Genewskiej o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) z dnia 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238 ze zm.) jest niewątpliwie dowodem zawarcia umowy przewozu. Zgodnie z art. 4 oraz art. 9 Konwencji Genewskiej list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy przewozu, warunków tej umowy oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika, o ile nie zostanie przeprowadzony dowód przeciwny. Jednakże brak, nieprawidłowość lub utrata listu przewozowego nie wpływa na istnienie, ani na ważność umowy przewozu, która mimo to podlega przepisom Konwencji. Zatem sama Konwencja również nie ogranicza możliwości przeprowadzania dowodu w zakresie przewozu towarów tylko do listu przewozowego. Zatem nie jest uprawnione utożsamianie pojęcia dokumentu przewozowego z art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT tylko i wyłącznie z listem przewozowym. Za taki dokument uznać należy każdy dokument potwierdzający powierzenie przewoźnikowi lub spedytorowi przewozu lub spedycji towaru, zgodnego ze specyfikacją i fakturą, poza terytorium kraju i dostarczenie tego towaru do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Jeżeli dokument taki potwierdza essentialia negotii umowy przewozu (obowiązkiem kontrahenta wobec przewoźnika jest wydanie towaru i zapłata wynagrodzenia za przewóz, natomiast podstawowym obowiązkiem przewoźnika jest przewiezienie towaru do miejsca przeznaczenia i wydanie go odbiorcy) nie można mu odmówić mocy dowodowej i uznać, że nie jest on dokumentem, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy (chyba, że istnieje dowód przeciwny). Biorąc pod uwagę powyższe tutejszy organ podatkowy stoi na stanowisku, iż dokumentem przewozowym, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, może być każdy dokument otrzymany od przewoźnika (spedytora), podpisany przez niego osobiście, z którego jednoznacznie wynika, że towary będące przedmiotem dostawy zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Zatem dokumentem tym może być zarówno tradycyjny list przewozowy, jak i każdy inny dokument (oczywiście opatrzony podpisem wystawcy), potwierdzający powyższe.

Dokumenty nie potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopia listu przewozowego czy też fax nie spełniają roli dowodów. Wnioskodawca nie ma prawa do zastosowania 0% stawki podatku od towarów i usług, w warunkach gdy nie posiada listu przewozowego, bądź innego dokumentu przewozowego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w przypadku interpretacji dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.

Referencje