Istota interpretacji:

opodatkowania niepotwierdzonych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów dokonanych do 30 listopada 2008r

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w branży metalowej. Jako producent wyrobów metalowych, znaczną ich część sprzedaje podmiotom mającym siedzibę w innych krajach członkowskich Wspólnoty Europejskiej, dokonując tym samym wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.

Wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów jakie miały miejsce w okresie do listopada 2008r. (włącznie), w odniesieniu do których przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres Spółka nie posiadała w swojej dokumentacji dowodów, że towary będące ich przedmiotem zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczane do nabywców na terytorium krajów państw członkowskich innych niż terytorium Polski, Spółka wykazywała w ewidencji VAT jako dostawę na terytorium kraju oraz uwzględniała je w poszczególnych deklaracjach podatkowych jako sprzedaż krajową. W szczególności w niektórych sytuacjach Spółka nie posiadała dokumentów przewozowych.

W konsekwencji Spółka wskazane transakcje opodatkowała 22% stawką podatku VAT, Podatek należny od ww. transakcji Spółka obliczała metodą "w stu".

Do chwili obecnej Spółka w odniesieniu do niektórych transakcji, które uprzednio zostały opodatkowane stawką krajową, w dalszym ciągu nie posiada dokumentów przewozowych. Posiada natomiast inne dodatkowe dowody, o których mowa w art. 42 ust. 11 VAT (np. zamówienia, dowody zapłaty i inne dowody stwierdzające wygaśnięcie zobowiązania).

Pismem z dnia 10 czerwca 2009r. znak IPP2/443-586/09-2/BM tutejszy organ podatkowy wezwał Wnioskodawcę do przedstawienia umocowania prawnego dla osoby, która udzieliła pełnomocnictwa osobie podpisanej na przedmiotowym wniosku.

Ww. pełnomocnictwo zostało przesłane pismem z dnia 15 czerwca 2009r. (data wpływu 18 czerwca 2009r.).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w stanie prawnym obowiązującym do 30 listopada 2008r., w sytuacji nieposiadania przez Spółkę do dnia złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy dowodów (w szczególności w postaci dokumentów przewozowych) wskazujących na wywóz towarów z terytorium Polski i dostarczenie ich kontrahentowi na terytorium innego państwa członkowskiego, takie dostawy należało wykazać w ewidencji VAT jako dostawę na terytorium kraju, a tym samym uwzględnić je w deklaracji podatkowej jako dostawę krajową opodatkowaną stawką 22%...

W opinii Wnioskodawcy, w stanie prawnym obowiązującym do 30 listopada 2008r. nie było podstaw prawnych, z których wynikałby obowiązek opodatkowywania transakcji WDT w odniesieniu do których, podatnik przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy nie posiadał dowodów, o których mowa w art. 42 ust. 3 ustawy VAT.

Tym samym w powyżej wskazanym stanie faktycznym, Spółka była zobowiązana do wykazania takich transakcji jako dostaw na terytorium kraju jedynie w ewidencji VAT. Spółka nie miała zaś obowiązku uwzględniania tych transakcji w deklaracji podatkowej, ani zapłaty w związku z nimi jakiegokolwiek podatku należnego. Do momentu bowiem otrzymania wymaganych przez ustawę dokumentów Spółka nie może zastosować stawki 0%, a nie stosuje stawki właściwej dla dostaw krajowych (22%). W konsekwencji, we wskazanych okresach rozliczeniowych (tj. przed zmianą przepisów ustawy, która weszły w życie z dniem 01 grudnia 2008r.) na Spółce ciążyły jedynie obowiązki dokumentacyjne. Dopiero zaś w momencie otrzymania przez Spółkę dokumentacji może ona dokonać korekt odpowiednich deklaracji podatkowych i wykazać w nich wewnątrzspólnotową dostawę towarów.

Przede wszystkim należy wskazać, iż wykładnia obowiązujących uprzednio przepisów art. 42 ust. 1 pkt 2, ust. 3, 12 i 13 i powinna mieć charakter prowspólnotowy i dążyć do realizacji zasady neutralności podatku VAT. Powołane przepisy zawierały jeden z warunków zastosowania stawki 0% przy WDT, dotyczący udokumentowania wywozu z kraju towarów będących przedmiotem tej dostawy i dostarczenia ich na terytorium państwa członkowskiego inne niż Polska (art. 42 ust. pkt 2), a także regulowały sytuację, gdy ten warunek nie został spełniony przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres (art. 42 ust. 12), jak również określały przypadki gdy następnie podatnik otrzymywał dowody dokonania WDT (art. 42 ust. 13).

Należy jednak stwierdzić, iż z ww. przepisów nie wynikało natomiast aby w przypadku gdy podatnik, który dokonał WDT, a nie posiadał jeszcze dowodów, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 3, wystąpił obowiązek zastosowania do tej wewnątrzwspólnotowej dostawy stawek krajowych właściwych dla dostawy tego towaru na terytorium kraju. Taka dostawa, mimo braku wszystkich wymaganych w art. 42 ust. 3 dokumentów nie zmieniała swojego materialnego charakteru poprzez zaewidencjonowanie jej w sposób określony w art. 42 ust. 12 ustawy o VAT jako dostawy na terytorium kraju.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

W myśl art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., Nr 54, poz. 535 ze zm.) w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42 ustawy.

Stosownie do przepisu art. 42 ust. 1 ustawy, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki 0%, pod warunkiem że:

1. podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10 na fakturze stwierdzającej dostawę towarów;
2. podatnik przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, o którym mowa w art. 99, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.
   
   

W art. 42 ust. 3 oraz ust. 11 w/w ustawy zostały wymienione rodzaje dowodów, o których mowa w powyższym przepisie.

Zgodnie z treścią art. 42 ust. 12 w/w ustawy (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 listopada 2008r.). Jeżeli warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie został spełniony przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres, podatnik wykazuje tę dostawę w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, jako dostawę na terytorium kraju. Jednakże w myśl art. 42 ust. 13 ustawy o VAT otrzymanie przez podatnika dowodu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w terminie późniejszym niż określony w ust. 12 upoważnia podatnika do dokonania korekty złożonej deklaracji podatkowej oraz informacji podsumowującej, o której mowa w art. 100 ust. 1, w której wykazał dostawę towarów.

Z przedstawionego przez Podatnika stanu faktycznego wynika, iż dokonane przez Spółkę wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów, jakie miały miejsce w okresie do 30 listopada 2008r., w odniesieniu do których przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres Spółka nie posiadała dowodów o których mowa w art. 42 ust. 3 i 11 ustawy, zostały wykazane przez Wnioskodawcę w ewidencji VAT jako dostawę na terytorium kraju oraz uwzględnione w poszczególnych deklaracjach podatkowych jako sprzedaż krajowa. Jednakże w opinii Wnioskodawcy, w stanie prawnym obowiązującym do 30 listopada 2008r. nie było podstaw prawnych, z których wynikałby obowiązek opodatkowywania tych transakcji w ww. sposób - Spółka była zobowiązana do wykazania takich transakcji jako dostaw na terytorium kraju jedynie w ewidencji VAT, nie miała zaś obowiązku uwzględniania tych transakcji w deklaracji podatkowej, ani zapłaty w związku z nimi jakiegokolwiek podatku należnego.

W powstałej sytuacji, gdy Wnioskodawca nie posiada dokumentów warunkujących zastosowanie stawki VAT 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów, uregulowania art. 42 ust. 12 nie przesądzają o wyłączeniu norm art. 5 i art. 41 ustawy o podatku od towarów i usług w odniesieniu do przedmiotowej transakcji.

Tutejszy organ podatkowy nie podziela też stanowiska Wnioskodawcy, iż brzmienie przepisów art. 42 ust. 12, przed dniem 01 grudnia 2008r., wskazywało wyłącznie na dokumentacyjny charakter uznanych sprzedaży za sprzedaż krajową bez obowiązku deklarowania tej sprzedaży w deklaracji VAT-7 (VAT-7K). W tej kwestii bowiem należy zauważyć, że przedmiotowe uregulowania dotyczą zasad określonych w ustawie o podatku od towarów i usług w Dziale III Wysokość opodatkowania, Rozdział 1 Stawki i odnoszą się wyłącznie do warunków stosowania stawki VAT 0% przy wewnatrzwspólnotowej dostawie towarów.

Biorąc pod uwagę stan prawny obowiązujący do dnia 30 listopada 2008r., należy stwierdzić, iż jeżeli Wnioskodawca przed złożeniem deklaracji za dany okres rozliczeniowy (miesiąc, kwartał), nie spełniał warunku posiadania w swojej dokumentacji dowodów o których mowa w art. 42 ust. 3 i 11 ustawy o VAT, powinien on wykazać tę dostawę w ewidencji sprzedaży jako dostawę na terytorium kraju, czyli nie jako sprzedaż opodatkowaną stawką 0%, lecz według stawki właściwej dla dostawy danego towaru w kraju. Jednakże późniejsze (po terminie złożenia deklaracji za dany okres rozliczeniowy) otrzymanie przez Podatnika ww. dowodów upoważnia Spółkę do dokonania korekty złożonej deklaracji podatkowej oraz informacji podsumowującej, w której wykazał przedmiotową dostawę towarów. W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie taktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul. 1 Maja 10,09-402 Płock.