Istota interpretacji:

dokumenty niezbędne do zastosowania stawki 0% w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wywozi towary z terytorium kraju na terytoria państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej. W związku z tym, że w przypadku niektórych dostaw Spółka nie dysponowała dokumentami CMR, do dostaw tych Spółka stosowała stawkę podatku od towarów i usług 22%, tak jak w przypadku transakcji krajowych.

Po przeprowadzeniu przez Spółkę postępowania wyjaśniającego, w wyniku którego stwierdzono, iż dokumenty CMR zostały zagubione lub uległy zniszczeniu, Spółka zwróciła się do unijnych nabywców towarów z prośbą o potwierdzenie, że towary będące przedmiotem dostawy zostały im dostarczone.

Nabywcy towarów w przesłanych Spółce oświadczeniach (Memorandum) potwierdzili otrzymanie towarów oraz fakt, że ich nabycie zostało przez nich zadeklarowane jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (WNT). Podali również numery identyfikacyjne, pod którymi nabycia te zostały zadeklarowane.

Kopię jednego z takich dokumentów Spółka dołącza do niniejszego wniosku.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy ww. dokument (Memorandum) Spółka może uznać za dowód, o którym mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 oraz czy jego otrzymanie upoważnia Spółkę, na podstawie art. 42 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług, do dokonania korekty złożonej deklaracji podatkowej oraz informacji podsumowującej, w której spółka wykazała dostawę towarów i do zastosowania stawki podatku od towarów i usług 0%, bez konieczności posiadania innych dowodów, takich jak np. dokument CMR...

W opinii Wnioskodawcy przedmiotowy dokument (Memorandum) może pełnić rolę dowodu, o którym mówi przepis art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, ponieważ wynika z niego, że towary będące przedmiotem dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczane do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. W konsekwencji otrzymanie tego dokumentu upoważnia Spółkę, na podstawie art. 42 ust. 13 ustawy do dokonania korekty złożonej deklaracji podatkowej oraz Informacji podsumowującej, w której Spółka wykazała dostawę towarów i do zastosowania stawki podatku od towarów i usług. Spółka nie jest więc zobowiązana do dokumentowania faktu wywiezienia towarów z kraju i dostarczenia go do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju w inny sposób.

W dokumencie Memorandum nabywca potwierdza bowiem zarówno fakt otrzymania towaru jak I zadeklarowania jego nabycia jako wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.

W tej sytuacji nie ma, zdaniem Spółki, żadnych wątpliwości, że Spółka dokonała wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów opodatkowanej zgodnie z art. 42 ust. 1 według stawki podatku 0%. Deklarowanie transakcji wewnątrzwspólnotowych opiera się, zdaniem Spółki, na podstawowej zasadzie, która mówi, że jeżeli jedna strona transakcji deklaruje nabycie wewnątrzwspólnotowe i rozlicza z tego tytułu podatek VAT, to druga strona deklaruje dostawę wewnątrzwspólnotową.

W sytuacji Spółki, jeżeli nabywca towaru oświadczył dostawcy (w dokumencie Memorandum), że w jednym z krajów WE zadeklarował nabycie towarów w ramach WNT oraz podał numer VAT UE, pod którym to nabycie zostało przez niego zadeklarowane, to w kraju dostawcy miało miejsce WDT.

Posiadany przez Spółkę dokument Memorandum udowadnia, że:

1. dostawa wewnątrz WE miała niewątpliwie miejsce
2. odbiorca otrzymał towar ponieważ w kraju przeznaczenia odbiorca zadeklarował WNT. Wątpliwości powstałyby tylko wówczas, gdyby WNT nie zostało przez niego zadeklarowane. Można to również sprawdzić w deklaracjach podsumowujących VAT UE nabywcy.

Zastosowanie w wyżej opisanej sytuacji stawki 22% do takich transakcji w Polsce prowadziłoby do ich podwójnego opodatkowania podatkiem VAT, raz w kraju nabywcy (poprzez rozliczenie przez niego podatku VAT od WNT) i drugi raz w kraju dostawcy (w Polsce) poprzez zastosowanie do tej dostawy stawki krajowej 22%. Oznaczałoby to naruszenie podstawowej zasady podatku VAT jakim jest zasada neutralności tego podatku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju,
2. eksport towarów,
3. import towarów,
4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju,
5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W świetle art. 7 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 1 ustawy o VAT przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy o VAT, w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42.

Stosownie do art. 42 ust. I ustawy o VAT wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0% pod warunkiem, że:

1. podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10 na fakturze stwierdzającej dostawę towarów,
2. podatnik przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, o którym mowa w art. 99, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.

Przepis art. 42 ust. 3 ustawy o VAT stanowi, iż dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:

1. dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów zlecany jest przewoźnikowi (spedytorowi),
2. kopia faktury,
3. specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku

• z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
  
  

Natomiast w myśl art. 42 ust. 11 ustawy o VAT w przypadku, gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:

1. korespondencja handlowa z nabywcą! w tym jego zamówienie;
2. dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
3. dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
4. dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów mają dokumenty, wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy. Natomiast, dokumenty wymienione w art. 42 ust. 11 ustawy pełnią funkcję uzupełniającą, w przypadku, gdy dokumentacja podstawowa nie potwierdza jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca dokonuje sprzedaży towarów do kontrahentów z Unii Europejskiej. Spółka nie dysponuje jednak dokumentami CMR, gdyż jak podnosi Strona, zostały one zagubione. Wątpliwości Podatnika budzi kwestia, czy posiadany dokument (Memorandum), w którym nabywcy potwierdzili otrzymanie towarów oraz fakt, że ich nabycie zostało przez nich zadeklarowane jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, daje dostawcy podstawę, bez konieczności posiadania innych dowodów, do zastosowania stawki 0%.

Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wewnątrzwspólnowej dostawy towarów mają dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy, natomiast art. 42 ust. 11 ustawy, ma zastosowanie w okolicznościach, gdy dostawca towarów dysponuje dokumentami wymaganymi w art. 42 ust. 3, lecz dokumenty te nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy. Z treści ww. przepisu art. 42 ust. 11 ustawy wynika, iż wymienione tam dokumenty mają charakter subsydiarny i pełnią rolę dokumentów uzupełniających dane dostarczone przez dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy - świadczy o tym zwrot "w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5 nie potwierdzają jednoznacznie…". Z kolei użyty przez ustawodawcę zwrot "w szczególności" oznacza, iż katalog dokumentów wymienionych w art. 42 ust. 11 ustawy nie jest katalogiem zamkniętym, dlatego też Podatnik ma prawo udokumentować wywiezienie towarów z terytorium kraju oraz dostarczenie ich nabywcy na terytorium państwa członkowskiego w sposób przez siebie przewidziany, mając oczywiście na uwadze udowodnienie faktu jego zaistnienia. Zatem Firma musi posiadać dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy, jeśli nie potwierdzają one jednoznacznie dostarczenia towaru można je uzupełnić dokumentami o których mowa w art. 42 ust. 11. Wówczas można uznać za dowody dostawy towarów inne dokumenty. Ustawodawca jednak nie zezwala na kompleksowe i całkowite zastąpienie dokumentów wymienionych w art. 42 ust. 3 ustawy i dokumentowanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wyłącznie dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy.

W świetle powyższego, posiadanie przez Spółkę oświadczenia nabywcy (Memorandum) potraktować można jako dokument uzupełniający dokumentację podstawową określoną w art. 42 ust. 3 ustawy. W związku z tym należy uznać, że przedmiotowy dokument będzie upoważniał Wnioskodawcę do zastosowania stawki podatku VAT 0% z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i dokonania korekty złożonej deklaracji podatkowej oraz informacji podsumowującej, o ile Podatnik będzie w posiadaniu także dokumentów wymienionych w art. 42 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie taktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul. 1 Maja 10,09-402 Płock.