W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Siostra Wnioskodawcy mieszka od ponad 6 lat w USA i nie prowadzi, ani w Polsce ani w USA działalności gospodarczej. Siostra stanie się właścicielem kilkuhektarowego gruntu położonego w Polsce. Zamierza go nabyć w celu ulokowania kapitału. Grunt jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który przeznacza go pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Siostra prawdopodobnie dokona podziału gruntu zgodnie z zapisami planu miejscowego i sprzeda powstałe mniejsze działki. Ewentualna sprzedaż mniejszych działek będzie dokonywana przez siostrę jako osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy sprzedaż działek powstałych w wyniku podziału większego terenu, przeznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, przez osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej podlega opodatkowaniu podatkiem VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w planie miejscowym nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Wnioskodawca powołuje się na art. 15 ustawy o VAT oraz art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/12/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r., z których pierwszy stanowi, że podatnikiem jest również osoba wykonująca czynność jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania jej w sposób częstotliwy, natomiast drugi przepis nie zawiera w ogóle pojęcia częstotliwości.

Ponadto według Wnioskodawcy, zmuszanie osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej do płacenia podatku VAT od sprzedaży ich własności prowadzi do sytuacji, w której naruszona zostaje podstawowa zasada VAT, czyli jego neutralność. Osoby takie nie mają prawo do odliczenia podatku związanego z nabyciem gruntu, a muszą odprowadzać podatek.

Na potwierdzenie swojego stanowiska Wnioskodawca powołuje się na wyroki: WSA we Wrocławiu z dnia 20 października 2006 r., sygn. akt I SA/Wr/830/06 oraz z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Wr/153/07, a także wyrok NSA z dnia 27 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów (zgodnie z art. 7 ust. 1 powołanej ustawy) należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Towarami, w świetle art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.

Podatnikami - wg zapisu art. 15 ust. 1 cyt. ustawy - są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza, zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Ponadto, z określonego w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług pojęcia działalności gospodarczej wynika, że dla celów podatku od towarów i usług nie jest konieczne, aby działalność była działalnością zarobkową, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły przez podmioty gospodarcze. Decydujące znaczenie ma częstotliwość dokonywania czynności. W efekcie dostawa gruntów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy sprzedawcy można przypisać znamiona działalności gospodarczej prowadzonej z zamiarem wykonywania jej w sposób częstotliwy.

Dostawa gruntu nie rodzi więc obowiązku w podatku od towarów i usług wówczas, gdy dokonywana jest w ramach sprzedaży składników majątku własnego, a okoliczności nie wskazują, że czynności te czynione są z zamiarem ich powtarzania i nie zmierzają do nadania im stałego charakteru, a grunty nie zostały nabyte w celu ich dalszej sprzedaży. Czynności takie nie mieszczą się w definicji działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, zatem nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Jeżeli jednak sprzedaż dotyczy gruntu nabytego w celu dalszej jego odsprzedaży, czynności te należy zakwalifikować do działalności gospodarczej, a taką osobę uznać za podatnika w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT.

Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia "zamiar", jak również nie precyzuje pojęcia "sposób częstotliwy", w każdym przypadku należy badać, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było dokonywanie tej czynności wielokrotnie (więcej niż jednokrotnie). Należy zaznaczyć, że o kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania czynności (rok, dwa czy pięć), ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności lub zamiar powtarzalności. Aby zatem dostawę towarów (nawet jednorazową) uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności.

Z okoliczności przedstawionych przez Wnioskodawcę wynika, że siostra Zainteresowanego zamierza nabyć kilkuhektarowy grunt objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w celu ulokowania kapitału, a następnie zamierza dokonać podziału gruntu na mniejsze działki i ostatecznie je sprzedać.

W zdarzeniu przyszłym opisanym w przedmiotowym wniosku brak jest argumentacji, iż zakup nieruchomości nastąpi dla innych celów aniżeli ich późniejsze zbycie. Tym samym nie można stwierdzić, że sprzedaż nie kwalifikuje się do działalności gospodarczej tylko dlatego, że następuje z majątku osobistego.

Sprzedaż nieruchomości Wnioskodawcy dokonywana będzie w warunkach wskazujących na nadanie tej sprzedaży zorganizowanego charakteru działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

Należy zatem uznać, że zbycie działek podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako czynność świadcząca o częstotliwości jej wykonania, której dokonanie spowoduje uzyskanie statusu podatnika podatku od towarów i usług.

Dostawa gruntu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki podstawowej w wysokości 22% (na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług). Jednakże ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy korzysta dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

Należy ponadto zaznaczyć, iż zgodnie z art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d) ustawy o podatku od towarów i usług podatnicy dokonujący dostawy gruntów nie mogą korzystać ze zwolnienia od tego podatku niezależnie od wielkości obrotów. Oznacza to, że podatnicy dokonujący dostaw tych towarów, niezależnie od wielkości swoich obrotów, są podatnikami tego podatku i stosownie do zapisu art. 96 ust. 1 tej ustawy, obowiązani są przed dniem wykonania pierwszej dostawy gruntów, złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku od towarów i usług.

Należy zauważyć, że powołane przez Wnioskodawcę wyroki: WSA we Wrocławiu z dnia 20 października 2006 r., sygn. akt I SA/Wr/830/06 oraz z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Wr/153/07, a także wyrok NSA z dnia 27 października 2007 r., sygn. akt I F PS 3/07 są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają, w związku z tym nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa.

Jednocześnie zauważa się, że stosownie do art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, minister właściwy do spraw finansów publicznych na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem w przedmiotowej sprawie powyższa interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla właściciela przedmiotowego gruntu.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Referencje