Pytanie:

Opodatkowanie podatkiem VAT usług pomocy drogowej.

Pismem z dnia 27.12.2006r. (data wpływu do urzędu 28.12.2006r.) zwrócił się Pan z prośbą o udzielenie pisemnej informacji w zakresie stosowania przepisów w podatku od towarów i usług.
Z przedstawionej w piśmie sytuacji wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą w zakresie usług pomocy drogowej w razie awarii środków transportu oraz usługi parkingu strzeżonego. W piśmie z dnia 28.12.2006r. (datą wpływu do urzędu) pyta Pan czy do usług pomocy drogowej ma obowiązek naliczyć stawkę podatku VAT 22% (PKWiU 61.10.32-00), czy też zastosować stawkę zwolnioną podatku VAT i zaliczyć dane usługi do transakcji ubezpieczeniowych.Pana zdaniem zawsze ma prawo zastosować zwolnienie wynikające z wyroku ETS w sprawie: Komisja Europejska przeciwko Grecji (C-13/06/) wydanego na podstawie art.13 część B lit.a) VI Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17.05.1977r.

Zgodnie z art.41 ust.1 ustawy z dnia 11.03.2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.Nr 54, poz.535 ze zm.) stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust.2-12, art.83, art.119 ust.7, art.120 ust.2 i 3, art.122 i art.129 ust.1. Przytoczony przepis określa podstawową stawkę podatku VAT obowiązującą dla wszystkich czynności opodatkowanych podatkiem za wyjątkiem tych, które zostały jednoznacznie wyłączone z tego kręgu i opodatkowane są stawkami niższymi w wysokości: 0%, 3%, 7% oraz zwolnione z opodatkowania.
Wymienione przez Pana w piśmie usługi pomocy drogowej PKWiU 61.10.32-00 "usługi holowania i pchania w transporcie morskim i przybrzeżnym" nie są wymienione w załącznikach do ustawy dotyczących towarów i usług zwolnionych od podatku oraz opodatkowanych stawkami niższymi. W związku z powyższym obowiązującą stawką podatku VAT dla usług pomocy drogowej jest stawka 22%.

Źródłami powszechnie obowiązującego prawa w Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. W związku z powyższym zarówno podatnik jak i organ stosujący prawo mają obowiązek stosować określone normy prawa krajowego. Wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości nie stanowi natomiast normy i wykładni prawa krajowego.

Biorąc powyższe pod uwagę postanawia się jak na wstępie.
Niniejsza informacja o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego dokonana została dla konkretnego stanu faktycznego przedstawionego we wniosku na dzień zaistnienia tego zdarzenia.

Stosownie z art. 14b §1 ustawy Ordynacja podatkowa, interpretacja, o której mowa w art14a §1, nie jest wiążąca dla podatnika, płatnika lub inkasenta. Jeżeli jednak podatnik zastosował się do tej interpretacji, organ nie może wydać decyzji określającej lub ustalającej ich zobowiązanie podatkowe bez zmiany albo uchylenia postanowienia, o którym mowa w art.14a §4, jeżeli taka decyzja byłaby niezgodna z interpretacją zawartą w tym postanowieniu. Interpretacja, o której mowa w art.14a §1, jest wiążąca dla organów podatkowych i organów kontroli skarbowych właściwych dla wnioskodawcy i może zostać zmieniona albo uchylona wyłącznie w drodze decyzji, w trybie określonym w §5 (art.14b §2 Ordynacja podatkowa).

Od niniejszego postanowienia w trybie art.14a §4 i art.236 §1 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.Nr 137, poz.926 ze zm.) służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia - art.236 §2 pkt.1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zażalenie, zgodnie z art.222 w związku z art.239 Ordynacji podatkowej powinno zawierać zarzuty przeciw postanowieniu, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem zażalenia.