Od 31 lipca 2007 r. na podstawie znowelizowanej ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych zmieniły się zasady wykupu mieszkań spółdzielczych. Od tej daty członkowie Spółdzielni Mieszkaniowej korzystają na mocy art. 12 ust. 1 tejże ustawy z możliwości zawarcia ze Spółdzielnią umowy przeniesienia na ich rzecz własności lokalu mieszkalnego po dokonaniu przez członka spłaty nominalnej kwoty umorzenia kredytu przypadającej na jego lokal i podlegającej odprowadzeniu do budżetu państwa. Nadmienić należy, że w latach 70 i 80-tych ubiegłego wieku Spółdzielnia budowała mieszkania lokatorskie za tanie państwowe kredyty. Spłatą części tych kredytów byli obciążani spółdzielcy (w opłatach miesięcznych), część zaś państwo umarzało spółdzielniom. Obecnie jeśli członek spółdzielni spłaci nominalną kwotę umorzenia kredytu może zostać właścicielem mieszkania. Wśród członków korzystających z takiej możliwości są osoby, na które lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego oraz zasiedlenie tego lokalu nastąpiło przed 1 maja 2004 r. W stosunku do niech nie stosuje się przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Są jednak również osoby, które złożyły do Spółdzielni Mieszkaniowej wnioski o przeniesienie na nie prawa własności, lecz okres ustanowienia na nich spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego jest krótszy niż 5 lat i ustanowiony po 1 maja 2004 r. Z tego powodu, że złożonych wniosków jest dużo natomiast możliwości przeniesienia własności zależą w ogromnej mierze od możliwości czasowych notariuszy, zdarzają się sytuacje, że w innym miesiącu następuje wpłata nominalnej kwoty umorzenia kredytu dokonana przez członka, a w innym przeniesienie własności lokalu. Powstają więc w tej sytuacji wątpliwości dotyczące powstania obowiązku podatkowego i podstawy opodatkowania. Członkowie nie wpłacają bowiem, jak było w poprzednio obowiązujących przepisach połowy różnicy między wartością rynkową lokalu, a wartością zwaloryzowanego wkładu. Wątpliwości wzbudza też dotycząca okresu przyszłego możliwość wykorzystania w przedstawionym zdarzeniu nowej definicji wartości rynkowej.W związku z powyższym zadano następujące pytania:Czy od 1 stycznia 2008 r. wartość rynkową lokalu mieszalnego dla potrzeb podatku VAT, liczonego na podstawie art. 29 ust. 8 ustawy o podatku od towarów i usług, można będzie określić na podstawie cen przeciętnych stosowanych dla tego towaru w danej miejscowości na podstawie informacji z biur nieruchomości lub Urzędu Skarbowego, czy też tylko na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę dla danego lokalu?

Zdaniem Wnioskodawcy, od 1 stycznia 2008r. wartość rynkową lokalu mieszkalnego dla potrzeb podatku VAT można będzie określić na podstawie cen przeciętnych stosowanych dla tego towaru w danej miejscowości na podstawie informacji z biur nieruchomości lub Urzędu Skarbowego, na podstawie art. 1 pkt 1 lit. d) ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym (Dz. U. z 2007 Nr 192, poz. 1302), nie zaś na podstawie operatu sporządzonego przez rzeczoznawcę.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 2 pkt 27b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2008r., zwanej dalej ustawą o VAT przez wartość rynkową należy rozumieć całkowitą kwotę, jaką, w celu uzyskania w danym momencie danych towarów lub usług, nabywca lub usługobiorca na takim samym etapie sprzedaży jak ten, na którym dokonywana jest dostawa towarów lub świadczenie usług, musiałby, w warunkach uczciwej konkurencji, zapłacić niezależnemu dostawcy lub usługodawcy na terytorium kraju; w przypadku gdy nie można ustalić porównywalnej dostawy towarów lub świadczenia usług, przez wartość rynkową rozumie się w odniesieniu do towarów - kwotę nie mniejszą niż cena nabycia towarów lub towarów podobnych, a w przypadku braku ceny nabycia, koszt wytworzenia, określone w momencie dostawy.

Z kolei na podstawie art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 ze zm.) wartością rynkową lokalu w rozumieniu ustawy jest wartość określona na podstawie przepisów działu IV rozdziału 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543, z 2001 r. Nr 129, poz. 1447 i Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 126, poz. 1070, Nr 130, poz. 1112, Nr 153, poz. 1271 i Nr 200, poz. 1682).Na podstawie art. 151 ust. 1 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami wartość rynkową nieruchomości stanowi najbardziej prawdopodobna jej cena, możliwa do uzyskania na rynku, określona z uwzględnieniem cen transakcyjnych przy przyjęciu następujących założeń:
1. strony umowy były od siebie niezależne, nie działały w sytuacji przymusowej oraz miały stanowczy zamiar zawarcia umowy,
2. upłynął czas niezbędny do wyeksponowania nieruchomości na rynku i do wynegocjowania warunków umowy.

Przytoczone wyżej przepisy wskazują, iż ustalenie wartości rynkowej następuje przez oszacowanie ceny. Jest ona porównywana z cenami stosowanymi w danym momencie, dla danych towarów lub usług, na takim samym etapie sprzedaży jak ten, na którym dokonywana jest dostawa towarów, w warunkach uczciwej konkurencji na terytorium kraju. Porównanie odnosi się zatem do konkretnego momentu i musi uwzględniać ceny rynkowe obowiązujące w czasie, w którym transakcja jest realizowana. Porównaniu podlegają kwoty danych towarów, w tym przypadku mieszkań, a zatem produktów co najmniej rodzajowo zbliżonych.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, iż ustalając wartość rynkową lokalu mieszkalnego dla potrzeb podatku VAT, Wnioskodawca będzie mógł określić tę wartość na podstawie cen przeciętnych stosowanych dla tego towaru w danej miejscowości na podstawie informacji z biur nieruchomości lub Urzędu Skarbowego.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać zaprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.