W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Urząd Miasta dokonuje w ramach działalności socjalnej, zakupu usług turystyki dla bezpośredniej korzyści pracownika (turysty), finansując zakup w całości ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Zakup przedmiotowych usług dokumentowany jest fakturą VAT-marża wystawioną na Urząd Miasta. Z zakupionych przez Urząd usług korzystają następnie nieodpłatnie lub za częściową odpłatnością pracownicy i członkowie ich rodzin.

Odpłatność pracownika wobec Urzędu (obciążenie notą księgową) jest regulowana poprzez potrącenie należności z wynagrodzenia pracownika, za jego zgodą, lub poprzez wpłatę środków pieniężnych przez pracownika na konto bankowe ZFŚS.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy zakupione obce usługi odsprzedane pracownikom turystyki opodatkowane fakturą VAT-marża a następnie Urzędu podlegają podatkowi od to watów i usług?

Zdaniem Urzędu Miasta zakupione obce usługi turystyki udokumentowane fakturą VAT-marża, które są następnie odsprzedane w całości lub części pracownikom nie podlegają podatkowi od towarów i usług. Zgodnie bowiem z art. 119 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r o podatku od towarów i usług, podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku. Przez marżę rozumie się różnicę między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi a ceną nabycia przez podatnika towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty - art. 119 ust. 2 w/w ustawy.

Ponieważ Urząd Miasta świadczy usługę turystyki na rzecz pracowników po cenach zakupu nie doliczając marży, brak jest podstaw do opodatkowania tej usługi jak również wystawienia faktury VAT-marża. Za powyższym stanowiskiem przemawia fakt spełnienia przez Urząd wymogów art. 119 ust. 3 w/w ustawy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 8 ust. 1 ww. ustawy przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust.1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
   
   

Ze złożonego wniosku wynika, że Podatnik dokonuje zakupu usług turystyki dla pracowników, który finansowany jest ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Zakup przedmiotowych usług udokumentowany jest fakturą VAT-marża. Z zakupionych usług korzystają za częściową odpłatnością pracownicy i członkowie ich rodzin.

Biorąc zatem pod uwagę powyższe przepisy przekazywanie odpłatne zakupionych usług turystyki jest traktowane jako odpłatne świadczenie usług.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ww. ustawy podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy.

Zasady opodatkowania usług turystyki reguluje art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług.

W myśl ust. 1 tego artykułu podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.

Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi, a ceną nabycia przez podatnika towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie - ust. 2.

Zgodnie z ust. 3 przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku gdy podatnik:

1. ma siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium kraju;
2. działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;
3. przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty;
4. prowadzi ewidencję, z której wynikają kwoty wydatkowane na nabycie towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, oraz posiada dokumenty, z których wynikają te kwoty.
   
   

Strona w złożonym wniosku wskazała, że świadczy usługi turystyki na rzecz pracowników po cenach zakupu, nie doliczając własnej marży.

Zatem biorąc pod uwagę zapis art. 119 ust. 1 i 2 powyższej ustawy, w przypadku gdy nie wystąpi różnica pomiędzy kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi (w tym wypadku pracownik), a ceną nabycia przez Stronę usług dla bezpośredniej korzyści turysty (pracownika) nie wystąpi marża, która jest podstawą opodatkowania usług turystyki świadczonej przez Wnioskodawcę.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.