Istota interpretacji:

Jeśli miejsce zamieszkania Wnioskodawcy faktycznie znajduje się na terytorium RP, to w przedmiotowej sprawie nie znajdą zastosowania wyłączenia ze zwolnienia określone w art. 113 ust. 13 ustawy o VAT, w szczególności wynikające z ust. 13 pkt 3 ww. przepisu

Wniosek uzupełniono pismem z dnia 27 marca 2009r. (data wpływu 1 kwietnia 2009r.), będącym odpowiedzią na wezwanie z dnia 18 marca 2009r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca posiada obywatelstwo polskie i niemieckie. Przez większą cześć roku zamieszkuje w Republice Federalnej Niemiec, pod adresem xxx.

Jednocześnie Wnioskodawca posiada miejsce zamieszkania w Polsce w R. przy ul. J. W lokalu tym Wnioskodawca jest zameldowany na stałe, jak również przebywa, przez pozostałą część roku z zamiarem stałego pobytu. W Polsce - zdaniem podatnika - jest jego ośrodek interesów życiowych, gdyż posiada ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze z krajem. Tutaj przebywa większa część jego rodziny, znajomi, tutaj skupia się jego życie rodzinno-towarzyskie. Również z Polską związane są jego stałe dochody.

Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości, na której usytuowane jest kilka garaży, które są wynajmowane na rzecz osób trzecich. Z tytułu wynajmu pobierane są opłaty czynszowe, które są opodatkowane zryczałtowanym podatkiem dochodowym w wysokości 8,5% stosownie do zapisów ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Wartość przychodów z tytułu wynajmu nigdy nie przekraczała kwoty, o której mowa jest w art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług.

Wnioskodawca w sposób dorywczy uzyskuje dochody z tytułu zatrudnienia na terenie RFN, ale jego zatrudnienie nie przekracza połowy etatu. Wnioskodawca wraz z małżonkiem są również właścicielami innej nieruchomości położonej w R. przy ul. S., którą się opiekują (spadek po rodzicach męża).

Definicja miejsca zamieszkania znajduje się w art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Warunek przebywania w danym miejscu ma charakter obiektywny i nie ma problemów dowodowych w wykazaniu, że dana osoba przebywa w danej miejscowości. Zamiar stałego pobytu w określonej miejscowości ma natomiast charakter subiektywny, ponieważ odnosi się do woli danej osoby. Należy jednak zauważyć, iż istnieją kryteria obiektywizujące zamiar stałego pobytu. Uznaje się na przykład, że podatnik wykazuje zamiar stałego pobytu w danej miejscowości, jeżeli miejscowość ta stanowi dla niego centrum jego życiowej działalności, ocenianej w aspekcie jego powiązań osobistych i gospodarczych. Również w świetle art. 4 umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, decydujące znaczenie będzie miało kryterium powiązań osobistych i gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Analizując przedstawione okoliczności stanu faktycznego zasadny wydaje się być wniosek, iż Wnioskodawca ośrodek interesów życiowych umiejscowił w Polsce.

Wnioskodawca poza uzyskiwaniem obrotów z tytułu wynajmu nieruchomości, nie prowadzi na terenie Polski działalności gospodarczej.

Wnioskodawca w okresie od 1 listopada 2000r. do 31 grudnia 2003r. był zarejestrowany jako czynny podatnik podatku VAT i w tym okresie składane były miesięczne deklaracje VAT-7. Objęcie podatkiem VAT w wyżej opisanym okresie nastąpiło niejako z urzędu - jak to określa Wnioskodawca "za karę" - wobec braku potwierdzenia we właściwym czasie, że podatnik będzie się rozliczał z podatków na zasadach dotychczasowych, obowiązujących przed objęciem podatkiem VAT. Zaprzestanie płacenia podatku VAT nastąpiło na wniosek podatnika wobec nieosiągania przez okres trzech lat dochodów kwalifikujących do objęcia tym podatkiem, stosowny wniosek został złożony w dniu 17 grudnia 2003r. (formularz VAT-R/AKC-R).

Wnioskodawca wskazał, iż czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT są wykonywane wyłącznie w R.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca w przedstawionym stanie faktycznym korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług...

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym istnieje możliwość skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 50.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.

Przepis art. 113 ust. 2 ustawy o VAT stanowi, iż do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się odpłatnej dostawy towarów oraz odpłatnego świadczenia usług zwolnionych od podatku, a także towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.

Stosownie do art. 113 ust. 13 ustawy zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do importu towarów i usług, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, oraz podatników:

1. dokonujących dostaw:
   a. wyrobów z metali szlachetnych lub z udziałem tych metali;
   b. towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, (z wyłączeniem dostaw towarów wymienionych w przepisie art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. b);
   c. nowych środków transportu;
   d. terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę;
   
2. świadczących usługi prawnicze oraz usługi w zakresie doradztwa, a także usługi jubilerskie;
3. niemających siedziby lub miejsca zamieszkania na terytorium kraju.
   
   

W myśl art. 2 pkt 1 ww. ustawy przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca posiada obywatelstwo polskie i niemieckie. Przez większą cześć roku zamieszkuje w Republice Federalnej Niemiec, pod adresem xxx.

Jednocześnie Wnioskodawca posiada miejsce zamieszkania w Polsce w R. przy ul. J. W lokalu tym Wnioskodawca jest zameldowany na stałe, jak również przebywa, przez pozostałą część roku z zamiarem stałego pobytu. W Polsce jest jego ośrodek interesów życiowych, gdyż posiada ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze z krajem. Tutaj przebywa większa część jego rodziny, znajomi, tutaj skupia się jego życie rodzinno-towarzyskie. Również z Polską związane są jego stałe dochody.

Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości, na której usytuowane jest kilka garaży, które są wynajmowane na rzecz osób trzecich.

Z wniosku wynika, że w dniu 1 listopada 2000r. Wnioskodawca utracił prawo do zwolnienia od podatku. Wnioskodawca był zarejestrowany jako czynny podatnik podatku VAT do 31 grudnia 2003r. i w tym okresie składał miesięczne deklaracje VAT-7. Objęcie podatkiem VAT w wyżej opisanym okresie nastąpiło niejako "z urzędu" - wobec braku potwierdzenia we właściwym czasie, że podatnik będzie się rozliczał z podatków na zasadach dotychczasowych, obowiązujących przed objęciem podatkiem VAT.

Wobec nieosiągania przez okres trzech kolejnych lat dochodów kwalifikujących do objęcia tym podatkiem, Wnioskodawca w dniu 17 grudnia 2003r. złożył stosowny wniosek dotyczący zaprzestania płacenia podatku VAT (formularz VAT-R/AKC-R).

Wnioskodawca wskazał, iż wartość przychodów z tytułu wynajmu nigdy nie przekraczała kwoty, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. Wnioskodawca poza uzyskiwaniem obrotów z tytułu wynajmu nieruchomości, nie prowadzi na terenie Polski działalności gospodarczej. Czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT są wykonywane wyłącznie w R.

Z przytoczonych wyżej przepisów art. 113 ust. 1 i ust. 13 pkt 3 ustawy o VAT wynika, że podatnicy nieposiadający siedziby lub miejsca zamieszkania na terytorium RP, niezależnie od wielkości osiągniętych obrotów, są podatnikami podatku VAT, których czynności (dostawa towarów bądź świadczenie usług na terytorium kraju) podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium kraju, z chwilą dokonania pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu.

Jednakże Wnioskodawca w opisie stanu faktycznego wskazał, iż posiada miejsce zamieszkania w Polsce w R. przy ul. J., w którym to lokalu jest zameldowany na stałe, jak również przebywa, przez pozostałą część roku z zamiarem stałego pobytu.

Wnioskodawca podkreślił, że w Polsce jest jego ośrodek interesów życiowych, gdyż posiada ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze z krajem. Tutaj przebywa większa część jego rodziny, znajomi, tutaj skupia się jego życie rodzinno-towarzyskie. Również z Polską związane są jego stałe dochody.

Odnosząc przedstawiony stan faktyczny do powołanych przepisów prawa należy stwierdzić, że jeżeli wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim 2008 roku podatkowym kwoty 50.000 zł, to Wnioskodawca może korzystać ze zwolnienia podmiotowego, określonego w art. 113 ust. 1 ustawy do momentu przekroczenia wartości sprzedaży w nim określonej.

Jeśli zatem miejsce zamieszkania Wnioskodawcy faktycznie znajduje się na terytorium RP, to w przedmiotowej sprawie nie znajdą zastosowania wyłączenia ze zwolnienia określone w art. 113 ust. 13 ustawy o VAT, w szczególności wynikające z ust. 13 pkt 3 powołanego wyżej przepisu.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Dodatkowo podkreślenia wymaga, iż interpretacja indywidualna rozstrzyga tylko w kwestii wyczerpująco przedstawionego we wniosku stanu faktycznego i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa cyt. w sentencji, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Zaznaczyć zatem należy, że niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego lub stanu prawnego.

Ponadto zaznacza się, iż w zakresie regulacji wynikających z umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.