Istota interpretacji:

Wnioskodawca będzie zobowiązany do wliczenia do limitu zwolnienia, o którym mowa w wyżej powołanym art. 113 ust. 1 ustawy, wartości refakturowanych kosztów mediów, czynszu do spółdzielni mieszkaniowej lub wspólnoty. Jak bowiem wspomniano wyżej, refakturowanie dla potrzeb podatku od towarów i usług jest świadczeniem usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 cyt. ustawy. Zatem dokonując refakturowania, wnioskodawca świadczy usługę w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług - opodatkowaną tym podatkiem.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawczyni wraz mężem inwestują środki finansowe w nieruchomości (nie mają rozdzielności majątkowej). Kupują mieszkania z zamiarem ich wynajmowania. W chwili obecnej mają oni jedno wspólne mieszkanie, które wynajmują - mąż opodatkowuje przychody ryczałtem ewidencjonowanym (wspólne oświadczenie małżonków).

Drugie mieszkanie - też wynajmowane - stanowi majątek odrębny żony (spadek). Żona opodatkowuje się również ryczałtowo, natomiast składa także deklaracje VAT-7 - wykazując jako przychód zwolniony kwotę czynszu plus kwoty mediów (żona prowadzi działalność gospodarczą i jest podatnikiem VAT).

W chwili obecnej inne mieszkania są w budowie ale w listopadzie miał nastąpić ich systematyczny odbiór.

Wnioskodawczyni i jej mąż są emerytami ale tylko żona dodatkowo prowadzi firmę.

Wątpliwości wnioskodawczyni w zakresie opodatkowania przychodów z najmu zrodziły się w momencie, gdy pracownica urzędu skarbowego poinformowała, że wynajmując kilka mieszkań należy zarejestrować działalność gosp. w tym zakresie. Poinformowała również, że inna sytuacja jest, gdy występuje tzw. wynajem okazjonalny już posiadanego mieszkania (chwilowo niezamieszkanego), a inna gdy kupuje się lokale z zamiarem ich wynajmowania w sposób ciągły.

Wnioskodawczyni planuje zgłosić fakt wynajmowania w urzędzie skarbowym i opodatkować przychody albo ryczałtem ewidencjonowanym albo wg. skali podatkowej - decydując, że nabyte mieszkania do majątku wspólnego będą rozliczone tylko przez męża (po złożeniu odpowiedniego oświadczenia).

Najem majątku własnego na cele mieszkalne jest z podatku VAT zwolniony. W przypadku, gdyby najemca chciał w jednym z lokali mieszkalnych zarejestrować działalność gospodarczą - najem podlegać będzie podatkowi VAT 22%, ale do osiągnięcia w 2008 r. przychodu w wys. 50.000 zł. - nadal będzie obowiązywało zwolnienie (przy zachowaniu proporcji).

Mąż w imieniu obojga małżonków będzie każdorazowo wystawiał rachunki lub faktury zarówno na czynsz dla nich, jak i na czynsz do spółdzielni mieszkaniowej oraz będą refakturowane wszystkie koszty mediów (wg. kwot z faktury). Wszystkie należności - media, czynsze, kaucje - będą wpływały na wspólny rachunek bankowy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy do limitu zwolnienia z VAT (50 tys. złotych) należy wliczyć wartość refakturowanych: kosztów mediów, czynszu do spółdzielni mieszkaniowej, lub wspólnoty (dotyczy najmu majątku własnego na cele mieszkalne, lub na cele działalności gospodarczej)...

Zdaniem wnioskodawcy, wartości refaktur nie wlicza się do osiągniętego dochodu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

W myśl art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Najem jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną; odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.

Stosownie do zapisu w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej "ustawą" - opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Kierując się brzmieniem art. 8 ust. 1 ustawy - przez świadczenie usług (...) rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).

Zatem najem stanowi usługę, o której mowa w ww. art. 8 ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy - podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Przytoczony przepis nie przewiduje szczególnej regulacji w stosunku do małżonków. Nie mają tu znaczenia regulacje cywilnoprawne odnoszące się do współdziałania małżonków w zarządzie majątkiem wspólnym. W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu. Jeżeli małżonkowie dokonali czynności wspólnie, to każdy z nich z osobna jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Jednakże w myśl art. 113 ust. 1 ww. ustawy zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 50 000 złotych. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.

W konsekwencji, każdy z małżonków może osobno korzystać ze zwolnienia wynikającego z przepisu art. 113 ust. 1 do momentu przekroczenia wartości sprzedaży w nim określonej. W przypadku, gdy czynność opodatkowana, dotycząca majątku wspólnego, została dokonana przez małżonków wspólnie, każdy z małżonków uwzględnia 50% należności wynikającej z tej czynności. Jeżeli w umowie dotyczącej tej czynności lub innej umowie majątkowej wiążącej małżonków wskazano inne udziały, wówczas podział następuje zgodnie z postanowieniami tej umowy.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy - podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Jeżeli w umowie najmu strony porozumieją się co do zwrotu (refundacji) należności z tytułu kosztów eksploatacyjnych (woda, ogrzewanie, oświetlenie, kaucje, podatek od nieruchomości), to niezależnie od tego, czy zwracane wynajmującemu przez najemcę kwoty zostaną wyłączone z czynszu, czy też będą stanowiły jego element kalkulacyjny, zawsze będą one należnością obciążającą wynajmującego, wynikającą z umowy najmu, zwiększającą kwotę czynszu. Obowiązujące przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do ustawy nie regulują kwestii refakturowania kosztów. Należy więc w tej sytuacji odwołać się do zapisu zawartego w art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE.L.06.347.1), zgodnie z którym w przypadku, gdy podatnik działając we własnym imieniu, lecz na rachunek innej osoby, uczestniczy w świadczeniu usług, uznaje się, że podatnik ten nabył i wyświadczył te usługi.

Przyjęta praktyka i orzecznictwo dopuszczają sytuacje, w których koszty niektórych usług, gdzie odbiorcą jest inny podmiot niż podmiot obciążony przez świadczącego usługę, mogą być w ramach zawartych umów przenoszone na faktycznego odbiorcę, poprzez wystawianie tzw. "refaktur". Należy przyjąć, iż refakturowanie polega na zafakturowaniu przez jeden podmiot innemu podmiotowi, odsprzedaży usług bez doliczania marży, a celem jest przeniesienie kosztów przez podmiot refakturujący na podmiot, który z danych usług faktycznie korzysta. "Refaktura" jest więc zwykłą fakturą VAT, tyle że wystawioną przez podmiot pośredniczący pomiędzy właściwym usługodawcą, a rzeczywistym nabywcą tej usługi. W rezultacie więc ostateczne obciążenie spoczywa nie na pierwotnym nabywcy usługi, lecz na jej rzeczywistym użytkowniku. Refakturowanie dla potrzeb podatku od towarów i usług nie jest zwrotem kosztów lecz świadczeniem usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 cyt. ustawy. Zatem dokonujący refakturowania (wnioskodawca), dla celów podatku od towarów i usług, jest podmiotem świadczącym usługę.

Mając na uwadze wyżej cytowane przepisy należy stwierdzić, iż wnioskodawca będzie zobowiązany do wliczenia do limitu zwolnienia, o którym mowa w wyżej powołanym art. 113 ust. 1 ustawy, wartości refakturowanych kosztów mediów, czynszu do spółdzielni mieszkaniowej lub wspólnoty. Jak bowiem wspomniano wyżej, refakturowanie dla potrzeb podatku od towarów i usług jest świadczeniem usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 cyt. ustawy. Zatem dokonując refakturowania, wnioskodawca świadczy usługę w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług - opodatkowaną tym podatkiem.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.