Istota interpretacji:

ustalenie marży z tytułu transakcji sprzedaży samochodów (towarów używanych), do których zastosowanie ma art. 120 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 16 października 2009r. (data wpływu 20 października 2009r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 9 października 2009r. znak: IBPP2/443-791/09/WN.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu samochodami używanymi i według art. 120 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, stosuje opodatkowanie marży, gdyż są to samochody używane, osobowe.

Wnioskodawca samochody nabywa w państwach członkowskich Unii Europejskiej. Od tych samochodów opłaca podatek akcyzowy wg obowiązujących stawek. Samochody są nabywane od osób fizycznych bądź z auto salonów, które stosują również opodatkowanie marży.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy prawidłowo została ustalona marża z tytułu transakcji sprzedaży samochodów (towarów używanych), do których zastosowanie ma art. 120 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług...

Zdaniem Wnioskodawcy, wyrażonym w piśmie z dnia 16 października 2009r., wyliczenie marży (z uwzględnieniem podatku akcyzowego) wynosi:

Samochód nabyto: 5 000 Euro x 4,1258 kurs średni = 20 629,00

• + 639,00 AKCYZA
• 21 268,00 cena nabycia
• 30 000,00 sprzedaż
• 8 732,00 marża.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się, w myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Zgodnie z przepisem art. 120 ust. 4 cyt. ustawy o VAT, w przypadku podatnika wykonującego czynności polegające na dostawie towarów używanych, (…), nabytych uprzednio przez tego podatnika dla celów prowadzonej działalności lub importowanych w celu odsprzedaży, podstawą opodatkowania podatkiem jest marża, stanowiąca różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia, pomniejszoną o kwotę podatku.

W myśl art. 120 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, przez towary używane rozumie się dobra materialne nadające się do dalszego użytku w ich aktualnym stanie lub po naprawie, inne niż określone w pkt 1-3 oraz inne niż metale szlachetne lub kamienie szlachetne (PCN 7102, 7103, 7106, 7108, 7110, 7112), (7102, 7103, 7106, 7108, 7110, 7112), (PKWiU 27.41.10-30, ex 2741.10-50, ex 27.41.20-30, ex 27.41.20-50, ex 27.41.20-70.00, 27.41.30-30, 27.41.30-50, 27.41.61-00, 27.41.62-00, 36.22.11-30.00, 36.22.11-50.00 i 36.22.12-30.00) – czyli także samochody osobowe.

Zatem z ww. przepisów wynika, iż opodatkowanie w systemie marży jest ograniczone do pewnej kategorii towarów używanych, które podatnik nabył uprzednio w celu ich odsprzedaży. Istotne jest jednak przy tym, od kogo towary używane zostały nabyte.

Stosownie do art. 120 ust. 10 ustawy przepisy ust. 4 i ust. 5 dotyczą dostawy towarów używanych, które podatnik nabył od:

1. osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, niebędącej podatnikiem podatku od towarów i usług, lub niebędącej podatnikiem podatku od wartości dodanej;
2. podatników podatku od towarów i usług, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113;
3. podatników, jeśli dostawa tych towarów była opodatkowana zgodnie z ust. 4 i 5;
4. podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113;
5. podatników od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana podatkiem od wartości dodanej na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w ust. 4 i 5, a nabywca posiada dokumenty jednoznacznie potwierdzające nabycie towarów na tych zasadach.
   
   

Należy zauważyć, iż formułując w art. 120 ustawy o VAT szczególne procedury w zakresie dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków, ustawodawca, określając w ust. 4 tego artykułu podstawę opodatkowania, posłużył się sformułowaniem "kwota nabycia". Tymczasem Wnioskodawca we wniosku określił tę kategorię jako "cena nabycia". W ocenie tut. organu chodzi jednak o to samo pojęcie.

Ustawa o podatku od towarów i usług nie precyzuje pojęcia "ceny nabycia".

Należy zatem sięgnąć do definicji zawartej w Dyrektywie 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1 ze zm.).

I tak, w myśl art. 312 pkt 2 Dyrektywy - "cena nabycia" oznacza wszystkie składniki wynagrodzenia, określonego w pkt 1, uzyskanego lub do uzyskania przez dostawcę od podatnika-pośrednika.

Natomiast w punkcie 1 tegoż artykułu zawarto definicję ceny sprzedaży.

Zgodnie z tym przepisem "cena sprzedaży" oznacza wszystkie składniki wynagrodzenia uzyskanego lub do uzyskania przez podatnika-pośrednika od nabywcy lub osoby trzeciej, włączając w to subwencje bezpośrednio związane z transakcją, podatki, cła, opłaty i należności oraz koszty dodatkowe, takie jak prowizja, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, którymi podatnik-pośrednik obciąża nabywcę, z wyłączeniem jednak kwot, o których mowa w art. 79.

Powyższe oznacza, że kwota nabycia to cena, którą nabywca płaci dostawcy towaru (sprzedającemu). Tak rozumiana cena towaru (kwota nabycia) obejmuje wszystkie koszty związane bezpośrednio z transakcją, jeżeli nabywca towaru (kupujący) ponosi ciężar tych opłat płacąc za nie dostawcy. Jest to równoznaczne z tym, iż te koszty są wliczone w cenę należną dostawcy. Do kwoty nabycia, o której mowa wyżej, nie mogą zostać zaliczone koszty, które nie zostały zapłacone dostawcy towaru – w tym przypadku podatek akcyzowy.

Podatek akcyzowy stanowi daninę publiczną należną Skarbowi Państwa, nie mieści się zatem w kwocie nabycia towaru.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu samochodami używanymi i według art. 120 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, stosuje opodatkowanie marży, gdyż są to samochody używane, osobowe.

Wnioskodawca samochody nabywa w państwach członkowskich Unii Europejskiej. Od tych samochodów opłaca podatek akcyzowy wg obowiązujących stawek. Samochody są nabywane od osób fizycznych bądź z auto salonów, które stosują również opodatkowanie marży.

Ponadto jak wynika z wniosku, przy sprzedaży samochodu Wnioskodawca wylicza marżę w ten sposób, że cenę nabycia stanowi sumę należności zapłaconej dostawcy oraz zapłacony podatek akcyzowy. Od tak wyliczonej wartości Wnioskodawca ustala cenę sprzedaży, a różnica stanowi marżę.

Wnioskodawca na tym tle powziął wątpliwość co do sposobu ustalania marży.

Mając na uwadze ww. przepisy (wspólnotowe i krajowe) należy stwierdzić, iż określając podstawę opodatkowania (marżę) w związku ze stosowaniem procedury VAT marża dla dostaw towarów używanych Wnioskodawca winien wyliczyć różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia (zapłaconą pierwotnemu sprzedawcy), pomniejszoną o kwotę podatku od towarów i usług. Natomiast podatek akcyzowy, bądź też inne wydatki nie mogą być elementem ceny nabycia, gdyż nie stanowią należności zapłaconej przez Wnioskodawcę dostawcy "unijnemu", a co za tym idzie nie będą obniżały podstawy opodatkowania.

Zatem na podstawie przedstawionego przykładu marża stanowi różnicę pomiędzy ceną sprzedaży, a ceną nabycia:

• Cena sprzedaży - 30 000,00
• Cena nabycia - 20 629,00
• Marża (wartość brutto) - 9 371,00
  
  

Kwota marży wyliczona w zaprezentowany sposób stanowi wartość brutto, która zawiera wartość netto sprzedaży oraz należny podatek.

Reasumując stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.