Istota interpretacji:

Czy Spółka może sprzedawać na swoich kasach fiskalnych bilety należące do innego podmiotu?

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest firmą Komunikacji Miejskiej, powołaną przez Urząd Miasta do świadczenia usług przewozu osób w komunikacji rozkładowej. Autobusy Spółki są wyposażone w kasy fiskalne pozwalające na sprzedaż biletów komunikacji miejskiej pasażerom. Sprzedawane bilety są w 100% własnością Zainteresowanego.

Od dnia 1 lipca 2010 r. część linii należącej do Spółki została przekazana na mocy porozumienia między miastem "A" i "B" do zarządzania przez ZTM (Zarząd Transportu Miejskiego). Od tego dnia Wnioskodawca będzie świadczył na liniach przejętych przez ZTM, usługi przewozu pasażerów. Zainteresowany, jako przewoźnik, w oparciu o umowę będzie zobowiązany do pośredniczenia w sprzedaży biletów ZTM-u w swoich autobusach. Bilety te będą w 100% własnością ZTM. Za sprzedaż biletów Spółka będzie otrzymywała wynagrodzenie fakturowane odrębnie.

Na biletach (paragonach fiskalnych) widniej nazwa firmy Wnioskodawcy oraz kwota netto, podatek VAT i kwota brutto, którą płaci pasażer.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Spółka może sprzedawać na swoich kasach fiskalnych bilety należące do innego podmiotu...

Zdaniem Wnioskodawcy, w oparciu o § 7 ust. 7 rozporządzenia Ministra Finansów (Dz. U. Nr 212, poz. 1338) może on przez swoje kasy fiskalne dokonywać sprzedaży prowadzonej na rzecz innego podatnika.

Spółka, przy rozliczaniu swojej sprzedaży dokonywanej przez kasę fiskalną, z łącznego raportu okresowego w przyjętych okresach rozliczeniowych (7 dni), będzie odejmowała sprzedaż dokonaną na rzecz ZTM. Ponieważ bilety będące własnością Wnioskodawcy i ZTM się nie pokrywają, rozliczenie sprzedaży nie będzie sprawiało problemu. Kwotę brutto za sprzedaż biletów wraz z rozliczeniem z kasy fiskalnej Zainteresowany będzie przekazywał ZTM – które będzie zobowiązane rozliczyć należny podatek VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…) – art. 8 ust. 1 ustawy.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy stanowi, iż podstawę opodatkowania czynności maklerskich, czynności wynikających z zarządzania funduszami inwestycyjnymi, czynności wynikających z umowy agencyjnej lub zlecenia, pośrednictwa, umowy komisu lub innych usług o podobnym charakterze stanowi dla prowadzącego przedsiębiorstwo maklerskie, zarządzającego funduszami inwestycyjnymi, agenta, zleceniobiorcy lub innej osoby świadczącej usługi o podobnym charakterze – kwota prowizji lub innych postaci wynagrodzeń za wykonanie usługi, pomniejszona o kwotę podatku, z zastrzeżeniem ust. 3.

Z opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca jest firmą Komunikacji Miejskiej powołaną przez Urząd Miasta do świadczenia usług przewozu osób w komunikacji rozkładowej. Autobusy, które posiada Spółka, zaopatrzone są w kasy fiskalne pozwalające na sprzedaż biletów komunikacji miejskiej pasażerom. Od dnia 1 lipca 2010 r. Zainteresowany, na podstawie zawartej umowy, będzie świadczył usługi przewozu pasażerów na liniach innego przewoźnika (Zarządu Transportu Miejskiego). Z przedmiotowej umowy wynika, iż Wnioskodawca będzie zobowiązany do pośredniczenia w sprzedaży biletów tego przewoźnika w swoich autobusach – sprzedawane bilety będą w 100% własnością ZTM. Za sprzedaż przedmiotowych biletów Spółka będzie otrzymywała wynagrodzenie fakturowane odrębnie.

Art. 106 ust. 1 ustawy stanowi, iż podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy (…).

Zgodnie z art. 106 ust. 4 ustawy, podatnicy, o których mowa w ust. 1-3, nie mają obowiązku wystawiania faktur, o których mowa w ust. 1 i 2, osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej. Jednakże na żądanie tych osób podatnicy są obowiązani do wstawienia faktury.

Stosownie do art. 111 ust. 1 ustawy, podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących.

Z tej podstawowej reguły wynika, że obowiązek ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kas rejestrujących dotyczy tylko takich podmiotów, które dokonują sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych.

Tut. Organ informuje, iż kasa rejestrująca jest szczególnego rodzaju ewidencją podatkową. Ma ona charakter ewidencji sprzedaży, gdyż zarejestrowaniu w niej podlegają transakcje opodatkowane wykonane przez podatnika.

Wymóg stosowania przez określone grupy podatników kas rejestrujących został wprowadzony przede wszystkim ze względu na potrzebę zapewnienia kontroli nad rzetelnością deklarowanych przez pewne grupy podatników podstaw opodatkowania. Obowiązek ewidencjonowania w kasie dotyczy bowiem tych transakcji, w przypadku których nie ma bezwzględnego obowiązku wystawiania faktur je dokumentujących (faktury wystawiane są wyłącznie na żądanie nabywców – osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej). W tym przypadku, przy braku innych form dokumentowania transakcji (utrwalania tego, że miały one miejsce), istniałoby realne niebezpieczeństwo zaniżania obrotów (podstawy opodatkowania). Ewentualne wykrycie tego faktu byłoby znacznie utrudnione w przypadku, gdyby sprzedaż bezfakturowa nie została udokumentowana w żaden inny sposób. Obowiązek ewidencjonowania sprzedaży w kasie rejestrującej ma dyscyplinować podatników i przeciwdziałać przypadkom zaniżana obrotów.

Należy zatem uznać, iż celem wprowadzenia obowiązku ewidencjowania obrotu przy zastosowaniu kas rejestrujących było zobowiązanie podatników do ewidencjonowania tej sprzedaży, która nie jest dokumentowana w żaden inny sposób, a więc nie ma możliwości sprawdzenia, czy dana transakcja faktycznie miała miejsce.

W myśl § 7 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków ich stosowania (Dz. U. Nr 212, poz. 1338), podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 2, są obowiązani spełniać następujące warunki przy prowadzeniu ewidencji przy zastosowaniu kas – stosować kasy wyłącznie do prowadzenia ewidencji własnej sprzedaży, bez prawa ich używania przez osoby trzecie, z zastrzeżeniem ust. 7.

Natomiast, zgodnie z § 7 ust. 7 ww. rozporządzenia, podatnicy prowadzący ewidencję przy zastosowaniu kas, u których podstawą opodatkowania jest kwota prowizji lub inna postać wynagrodzenia za wykonywane usługi w ramach umowy agencyjnej, zlecenia, pośrednictwa lub innych umów o podobnym charakterze albo też marża, ewidencjonują na potrzeby obliczenia osiąganego przez nich obrotu oraz kwot podatku należnego całą wartość sprzedaży własnej oraz prowadzonej na rzecz lub w imieniu innych podatników.

Z treści ww. przepisu jednoznacznie wynika, iż podatnicy, u których podstawą opodatkowania jest kwota prowizji lub inna postać wynagrodzenia za wykonywane usługi w ramach umowy agencyjnej, zlecenia, pośrednictwa lub innych umów o podobnym charakterze albo też marża, na potrzeby obliczania osiągniętego przez nich obrotu oraz kwot podatku należnego, mają obowiązek ewidencjonowania za pośrednictwem kasy rejestrującej całej wartości sprzedaży własnej oraz dokonanej na rzecz lub w imieniu innego podmiotu.

W świetle powyższego stwierdza się, iż obowiązujące przepisy, statuują zakaz używania kas rejestrujących przez osoby trzecie, tj. inne niż podatnik. W opisanej sytuacji należy odróżnić obowiązek ewidencjonowania, który ciąży na Spółce od obowiązku ewidencjonowania spoczywającego na Zarządzie Transportu Drogowe. Sprzedaż realizowana przez Spółkę w imieniu innego przewoźnika, powinna być ewidencjonowana przez Wnioskodawcę (o ile ciąży na nim taki obowiązek), stosownie do § 7 ust. 7 cyt. rozporządzenia, ze wszystkimi tego konsekwencjami, między innymi co do oznaczeń na wydrukach fiskalnych (nazwa, adres, NIP). Zgodnie bowiem z § 5 ust. 1 pkt 6 lit. a i b powołanego rozporządzenia, paragon fiskalny drukowany przez kasę musi zawierać następujące informacje: imię i nazwisko lub nazwę podatnika, adres punktu sprzedaży, a dla sprzedaży prowadzonej w miejscach niestałych – adres siedziby lub miejsca zamieszkania podatnika, numer identyfikacji podatkowej podatnika (NIP). Jedynie wówczas można mówić, iż Spółka prowadzi ewidencję przy zastosowaniu kas rejestrujących w rozumieniu art. 111 ust. 1 ustawy.

Z sytuacji przedstawionej we wniosku wynika, iż Wnioskodawca, na podstawie zawartej umowy będzie świadczył usługę przewozu pasażerów w imieniu i na rzecz innego przewoźnika, tj. ZTM. Wobec powyższego, w przedmiotowej sprawie, Zainteresowany będzie uważany za podmiot dokonujący sprzedaży usług przewozu pasażerów i niewątpliwie podczas realizowania postanowień umowy pośrednictwa Spółka będzie dokonywała transakcji sprzedaży na rzecz osób, o których mowa w cytowanym art. 111 ust. 1 ustawy.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż zgodnie z § 7 ust. 7 ww. rozporządzenia z dnia 28 listopada 2008 r., Spółka będzie zobowiązana do ewidencjonowania sprzedaży dokonywanej na rzecz Zarządu Transportu Drogowego na swojej kasie rejestrującej w przypadku, gdy jednocześnie na tej kasie będzie ewidencjonowała własną sprzedaż.

Tutejszy Organ informuje ponadto, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisywanym stanie faktycznym, które nie zostały objęte pytaniem – nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.