Istota interpretacji:

Czy otrzymywane rachunki i koszty umów cywilno-prawnych zawarte z roznosicielami ulotek, Wnioskodawca możne refakturować poprzez notę księgową?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Od grudnia 2007 r. Zainteresowany prowadzi działalność w zakresie pośrednictwa finansowego we współpracy z Bankiem z siedzibą w W. Na podstawie umowy z przedmiotowym Bankiem ma on refakturowane koszty reklamy. Po zapoznaniu się z interpretacją Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu nr ILPP1/443-347/08-2/MT, koszty te Wnioskodawca refakturuje następująco: otrzymane faktury wpisuje w swoją fakturę (refakturę) zgodnie ze stawką VAT z faktury dostawcy. Natomiast opłaty za najem od osób nieprowadzących działalności gospodarczej oraz ponoszone przez Zainteresowanego koszty osób roznoszących ulotki reklamowe refakturuje on poprzez notę księgową. W 2009 r. Zainteresowany zapoznał się z inną interpretacją – Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009 r. nr IPPP3/443-204/08-2/RK, w której zarządza się obciążyć najem od osób prywatnych przy refakturowaniu podatkiem VAT 22%.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy otrzymywane rachunki i koszty umów cywilno-prawnych zawarte z roznosicielami ulotek, Wnioskodawca może refakturować poprzez notę księgową...

Zdaniem Wnioskodawcy, dotychczasowa forma sporządzania przez niego dokumentów dla centrali Banku za koszty reklamy jest prawidłowa.

Obecnie Zainteresowany, przy sporządzaniu dokumentów dla centrali Banku za koszty reklamy i promocji (zgodnie z podpisaną umową koszty te refinansuje Bank) przyjął następujące zasady:

1. Otrzymane faktury VAT refakturuje po cenach zakupu i stawce VAT zgodnie z otrzymaną fakturą (nie stosuje zasady koszty +).
2. Za koszty pracy osób roznoszących ulotki, których zatrudnia na terenie powiatu żnińskiego, obciąża Bank nota księgową – Wnioskodawca uważa, iż koszty pracy nie podlegają podatkowi VAT.
3. Koszty najmu od osób prywatnych za pomieszczenie, w którym znajduje się firma Zainteresowanego, jak i za powierzchnię pod reklamę, również wystawia notę księgową, bez doliczania 22% stawki VAT.

Zainteresowany poinformował, iż Bank świadczy usługi zwolnione od podatku VAT. Wnioskodawca w 2008 r. odliczył od pozostałych faktur zakupu podatek naliczony stosując proporcję w wysokości 7%, gdyż tylko taki był udział sprzedaży opodatkowanej w całości sprzedaży.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Natomiast, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).

Aby dana czynność (dostawa towarów czy też usługa) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.

Art. 29 ust. 1 ustawy stanowi, iż podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

W myśl art. 29 ust. 4 ustawy, obrót zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, opustów, uznanych reklamacji i skont) i o wartość zwróconych towarów, zwróconych kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach oraz zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, a także kwot wynikających z dokonanych korekt faktur, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4b.

W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, podstawą opodatkowania jest kwota należna z tytułu świadczenia usług, pomniejszona o kwotę podatku (art. 30 ust. 3 ustawy).

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy (…) – art. 106 ust. 1 ustawy.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca prowadzi działalność w zakresie pośrednictwa finansowego we współpracy z Bankiem. Na podstawie zawartej z Bankiem umowy ma on pokrywane koszty: reklamy, najmu oraz koszty osób roznoszących ulotki. Na część tych wydatków Zainteresowany otrzymuje faktury. Natomiast najem pomieszczeń i powierzchni pod reklamę dokumentowany jest przez właścicieli rachunkami. Wnioskodawca koszty dokumentowane fakturami refakturuje na Bank. Natomiast kosztami dokumentowanymi rachunkami, podobnie jak wydatkiem związanym z zawartą umową na roznoszenie ulotek, Zainteresowany obciąża Bank za pomocą noty księgowej.

Od dnia 1 grudnia 2008 r. obowiązuje przepis art. 30 ust. 3 ustawy, który reguluje kwestię "refakturowania kosztów". Zapis ten jest zgodny z art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE L Nr 347, poz. 1 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku, gdy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten sam otrzymał i wyświadczył te usługi. Oznacza to, że podmiot "refakturujący" daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przerzucenie kosztów na inny podmiot, nie może być zatem potraktowane w żaden inny sposób niż jako świadczenie usługi w tym samym zakresie. Zatem, konsekwencją uznania podatnika biorącego udział w odsprzedaży usługi za świadczącego, jest wystawienie przez niego faktury dokumentującej wyświadczenie tej usługi.

Celem refakturowania jest przeniesienie poniesionych kosztów przez podmiot refakturujący na podmiot, który z danych usług faktycznie korzystał, pomimo że podmiot refakturujący danej usługi nie wykonał. "Refaktura" jest więc zwykłą fakturą VAT wystawioną przez podmiot pośredniczący pomiędzy właściwym usługodawcą, a rzeczywistym nabywcą tej usługi.

Należy podkreślić, iż istotą "refakturowania" jest to, by na fakturze dokumentującej odsprzedaż usług, cena jednostkowa netto, wartość netto oraz stawka podatku od towarów i usług były takie jak na fakturze usługodawcy (przy założeniu, że miejsce świadczenia tych usług jest na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej). Dotyczy to sytuacji, w której podatnik kupuje usługę, a następnie "w stanie nieprzetworzonym" odsprzedaje ją swojemu kontrahentowi.

Przyjmuje się, że z refakturowaniem mamy do czynienia, gdy występują następujące okoliczności:

• przedmiotem refakturowania są usługi, z których nie korzysta podmiot (albo korzysta tylko w części), na który wystawiona jest pierwotna faktura,
• sprzedaż (odsprzedaż) musi być dokonana po cenie zakupu, bez marży narzuconej przez odsprzedającego,
• podmiot, który dokonuje refakturowania, wystawia na rzecz nabywcy fakturę (refakturę) z uwzględnieniem tej samej stawki podatku VAT (bądź stosuje zwolnienie od podatku), która jest na fakturze pierwotnej wystawionej przez usługodawcę,
• strony łączy umowa o charakterze zasadniczym, która zawiera zastrzeżenie o odrębnym rozliczaniu (refakturowaniu) danego rodzaju czynności, które służą realizacji tej umowy.

Przy spełnieniu powyższych warunków dana usługa może być przedmiotem odsprzedaży w drodze refakturowania.

Dodatkowo należy rozróżnić instytucje refakturowania usług oraz zwrotu kosztów. Zasadniczą różnicą tych regulacji jest to, w czyim imieniu "nabywane" i "świadczone" są usługi przez podmiot pośredniczący w ich rozliczaniu. Konsekwencją uznania danej czynności za refakturowanie usług jest konieczność zaliczenia kwot otrzymanych do własnego obrotu. W przypadku, gdy zakup usług lub towarów jest nabywany we własnym imieniu i na własną rzecz – refakturowanie tych usług nie jest prawidłowe.

Z wniosku wynika, iż zgodnie z zawartą umową, poniesione przez Zainteresowanego koszty refakturowane są na Bank w następujący sposób:

• otrzymane faktury VAT za reklamę i promocję – refakturowane są po cenach zakupu i stawce VAT zgodnie z otrzymaną fakturą,
• obciążenie Banku notą księgową kosztami najmu pomieszczeń, powierzchni pod reklamę, na które Zainteresowany otrzymuje rachunki,
• obciążenie Banku notą księgową kosztem umów cywilno-prawnych zawartych z osobami roznoszącymi ulotki.
  
  

Zdaniem tut. Organu, Wnioskodawca prowadząc działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa finansowego, nabywa przedmiotowe usługi we własnym imieniu i na własną rzecz. Jednak, zgodnie z zawartą umową z Bankiem, ponoszone przez niego koszty reklamy, promocji i najmu zwracane są Zainteresowanemu przez Bank.

W związku z powyższym stwierdzić należy, iż w analizowanej sytuacji Wnioskodawca z jednej strony nabędzie ww. usługi, a z drugiej strony obciąży kosztami tych usług faktycznego beneficjenta, a więc "odsprzeda" je Bankowi. Tym samym dojdzie do świadczenia usługi, która podlega opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy.

W świetle powyższego należy przyjąć, iż nawet jeśli podmiot faktycznie nie świadczy usługi (osobiście nie wykonuje czynności), jednakże pośrednio bierze udział w jej świadczeniu (czego nie należy utożsamiać z pośrednictwem w jej świadczeniu) – a jego udział przejawia się w odsprzedaży takiej usługi – to dla potrzeb podatku VAT, takie zachowanie jest traktowane na równi ze świadczeniem konkretnej usługi. Podmiot ten staje się zatem podatnikiem podatku VAT ze wszystkimi wynikającymi z tego konsekwencjami, tj. w szczególności powinien opodatkować tę usługę według zasad dla niej przewidzianych oraz udokumentować fakturami.

W oparciu o przedstawiony stan faktyczny stwierdza się, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze świadczeniem wzajemnym – przeniesienie kosztów związanych z opłatami za reklamę i promocję oraz kosztów najmu powierzchni pod reklamę i pomieszczenia przez Zainteresowanego na rzecz Banku jest świadczeniem, za które pobiera on opłatę w wysokości równej kwocie zapłaconej przez Wnioskodawcę, a której wysokość został ustalona na podstawie wystawionej faktury VAT, rachunku lub umowy cywilno-prawnej. Zainteresowany obciążając ww. kosztami Bank przenosi na ten właśnie podmiot poniesiony przez siebie wydatek.

W związku z powyższym pomiędzy Wnioskodawcą a Bankiem istnieje więź o charakterze zobowiązaniowym, która na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług stanowi świadczenie usług za wynagrodzeniem, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy – Zainteresowany podejmuje bowiem określone działania, za które zostaje wynagradzany w wysokości kwot wynikających z otrzymanych przez niego faktur VAT i rachunków.

Wobec powyższego należy stwierdzić, iż odsprzedaż przez Wnioskodawcę usług reklamy i promocji oraz najmu, następuje poprzez wystawienie na podmiot będący faktycznym odbiorcą usług faktury VAT.

Natomiast, na podstawie otrzymanych rachunków od osób nieprowadzących działalności gospodarczej, dokumentujących najem pomieszczenia oraz powierzchni pod reklamę, jak również koszty umów cywilno-prawnych zawieranych z osobami roznoszącymi ulotki reklamowe, Zainteresowany zobowiązany jest również do wystawienia na rzecz Banku faktury VAT.

Reasumując, Wnioskodawca dokonując odsprzedaży usług obcych winien wystawiać fakturę VAT, w której nalicza podatek VAT z zastosowaniem stawki podatku właściwej dla danej usługi. Wobec powyższego obciążenie Banku notą księgową, kosztami najmu i umów cywilno-prawnych, jest nieprawidłowe.

Dodatkowo należy zauważyć, że organy podatkowe nie mają prawa ingerować w zawierane umowy i przyjęty w nich sposób rozliczeń pomiędzy kontrahentami, chyba że postanowienia umów naruszają przepisy podatkowe, a to może być stwierdzone jedynie w drodze postępowania podatkowego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.