Istota interpretacji:

Możliwość zastosowania art. 31a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Pismem z dnia 28 maja 2009 r. znak IBPP3/443-314/09/IK, IBPBI/2/423-445/09/MO Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku ORD-IN. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 2 czerwca 2009 r. (data wpływu 2 czerwca 2009 r.).

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Na mocy ustawy z dnia 23 października 2008 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz ustawy Prawo dewizowe (Dz. U. Nr 228, poz. 1506) z dniem 24 stycznia 2009 r. zniesiona została w stosunkach cywilnoprawnych zasada walutowości. Zgodnie ze zmienionym art. 358 Kodeksu cywilnego przedmiotem zobowiązania może być suma pieniężna wyrażona w walucie obcej a takim przypadku dłużnik może spełnić świadczenie w walucie polskiej, chyba że ustawa, orzeczenie sądowe lub czynność prawna zastrzega spełnienie świadczenia w walucie obcej. Wartość waluty obcej określa się w tym przypadku według kursu średniego ogłaszanego przez NBP z dnia wymagalności roszczenia, chyba że ustawa, orzeczenie sądowe lub czynność prawna stanowi inaczej zaś w razie zwłoki dłużnika wierzyciela może żądać spełnienia świadczenia w walucie polskiej według kursu średniego NBP z dnia, w którym zapłata jest dokonana.

Wnioskodawca zamierza zawrzeć z kontrahentami krajowymi umowy na dostawę i montaż urządzeń specjalistycznych przewidujące zapłatę w walucie obcej (EUR). W umowach tych nie zostanie wyłączona możliwość spełnienia świadczenia pieniężnego przez odbiorców (dłużników) w walucie polskiej przy czym w takiej sytuacji wartość waluty obcej byłaby określana według formy przewidzianej w art. 358 § 2 Kodeksu cywilnego tj. według kursu średniego ogłaszanego przez NBP z dnia wymagalności roszczenia.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy do opisanego stanu faktycznego będzie miał zastosowanie art. 31a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług zgodnie, z którym w przypadku gdy kwoty stosowane do określenia podstawy opodatkowania są określone w walucie obcej przeliczenia na złote dokonuje się według kursu średniego danej waluty ogłoszonego przez NBP na ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień powstania obowiązku podatkowego...

Zdaniem Wnioskodawcy, należy przyjąć, że do opisanego stanu faktycznego będzie miał zastosowanie art. 31a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług zgodnie, z którym w przypadku gdy kwoty stosowane do określenia podstawy opodatkowania są określone w walucie obcej przeliczenia na złote dokonuje się według kursu średniego danej waluty ogłoszonego przez NBP na ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień powstania obowiązku podatkowego. Zapłata w walucie polskiej będzie w omawianym przypadku konsekwencją wyboru dłużnika (w razie dobrowolnej zapłaty) lub wierzyciela (w razie zapłaty w wyniku działań windykacyjnych), dokonanego po powstaniu zobowiązania wyrażonego w walucie obcej. W takim przypadku nie można przyjmować, że zobowiązanie jest określone w walucie polskiej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 19. ust. 1 ww. ustawy obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.

Stosownie do art. 19 ust. 4 ustawy o VAT jeżeli dostawa towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7. dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi.

W myśl art. 106 ust. 1 ww. ustawy podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Zgodnie z przepisami § 5 ust. 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie maja zastosowania Zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337) kwoty podatku wykazuje się w złotych bez względu na to, w jakiej walucie określona jest kwota należności w fakturze.

Z cyt. wyżej przepisów wynika, iż na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, ustawodawca dopuścił możliwość określania w fakturach kwot należności w walucie obcej, z tym zastrzeżeniem, że kwota podatku musi być bezwzględnie wykazana w złotych, przy czym rozliczenia w walutach obcych są dopuszczalne również w stosunkach pomiędzy kontrahentami krajowymi.

Jeżeli zatem Wnioskodawca wystawi fakturę dokumentującą dostaw towaru w walucie obcej na rzecz kontrahenta krajowego, to kwotę podatku należnego od tej transakcji obowiązany jest wykazać w złotych (jeśli miejscem dostawy jest terytorium Polski). Natomiast przeliczenia kwot wykazanych w tej fakturze w walucie obcej będzie miała zastosowanie zasada określona w art. 31a ust. 1 ww. ustawy, w myśl której w przypadku gdy kwoty stosowane do określenia podstawy opodatkowania są określone w walucie obcej, przeliczenia na złote dokonuje się według kursu średniego danej waluty obcej ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień powstania obowiązku podatkowego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

Wobec powyższego stanowisko przedstawione przez Wnioskodawcę uznać należy za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę, zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016), wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.