Istota interpretacji:

Czy przy sprzedaży działki otrzymanej w darowiźnie Wnioskodawczyni będzie musiała zapłacić podatek VAT?

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawczyni z mężem jest właścicielem gospodarstwa rolnego w gm. R. (x ha) od 1983r. W 1991r. Wnioskodawczyni otrzymała od rodziców darowiznę (na wyłączność) – działkę rolną – 9 150m2w W. Działkę tę Wnioskodawczyni podzieliła na 2 części: 4 500m2i 4 650m2(była bardzo długa – 4x230m). Jedną część – 4 500m2Wnioskodawczyni sprzedała w 1998r. Za uzyskane pieniądze Wnioskodawczyni kupiła w 1999r. działkę rolną – 4 000m2we wsi S. Resztą środków dofinansowała m.in. własne gospodarstwo. Działka w S. okazała się niewypałem, ponieważ nie wolno było na niej budować. Wnioskodawczyni sprzedała ją w 2008r.

Obecnie Wnioskodawczyni chce sprzedać drugą część działki darowanej przez rodziców tj. 4 650m2. Działka ta jest działką rolną. Wnioskodawczyni płaci podatek rolny, zaznaczając, że działka nie była uprawiana, ani nic nie było na niej robione. Ponadto, jak wskazuje Wnioskodawczyni działka, będąca przedmiotem sprzedaży nigdy nie była wykorzystywana do wykonywania działalności gospodarczej tzn. nie była przedmiotem najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Przedmiotowa działka nie była udostępniana odpłatnie ani też nieodpłatnie żadnym osobom.

Działka ta stanowi wyłączną, osobistą własność Wnioskodawczyni. W studium uwarunkowań jest obecnie zaznaczona jako VT-10 (usługowo-techniczna). Wnioskodawczyni nie jest płatnikiem VAT.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy przy sprzedaży działki – 4 650m2Wnioskodawczyni będzie musiała zapłacić podatek VAT od sprzedaży...

Wnioskodawczyni uważa, iż przedmiotowa działka jest działka rolną, stanowi część własnego gospodarstwa, ponadto jest darowizną od rodziców i nie powinna płacić podatku VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu tym podatkiem, podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Na mocy art. 7 ust. 1 cyt. ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Za towar w rozumieniu przedmiotowej ustawy, stosownie do zapisu art. 2 pkt 6, rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Zgodnie z ww. przepisami, grunt spełnia definicje towaru, wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, koniecznym jest spełnienie łącznie dwóch warunków: po pierwsze - dana czynność ma być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność musi być wykonana przez podatnika podatku od towarów i usług lub przez osobę fizyczną nie będącą podatnikiem tego podatku, jeżeli sprzedaży można przypisać znamiona działalności gospodarczej prowadzonej z zamiarem wykonywania jej w sposób częstotliwy.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ww. ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza, stosownie do zapisu ust. 2 wyżej wymienionego artykułu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W związku z powyższym, aby dostawę towarów uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem "podatnik" tych podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto dokonuje czynności handlu, produkcji, świadczenia usług także wtedy, gdy czynność taka dokonywana jest przez niego jednorazowo, lecz w taki sposób, że wyraźnie wynika z niej zamiar handlu, produkcji, świadczenia usług tj. obiektywny zamiar prowadzenia takiej działalności.

W przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony musi być już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Na gruncie powyższego unormowania, dla przypisania danemu podmiotowi statusu podatnika podatku od towarów i usług, tj. działania w charakterze handlowca, nie jest wystarczające ustalenie i ocena okoliczności związanych z samą sprzedażą, lecz konieczne jest również ustalenie i ocena okoliczności towarzyszących nabyciu towarów, a zwłaszcza, ustalenie czy zostały one nabyte w celu ich odsprzedaży, czy na potrzeby własne. Nie jest bowiem działalnością handlową, a zatem i gospodarczą w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, sprzedaż, czy wyprzedaż majątku osobistego, który został nabyty na własne potrzeby, a nie w celu jego odsprzedaży. Z wykładni językowej wynika, że ustawodawca uzależnił opodatkowanie sprzedaży gruntu od celu jego nabycia.

Z treści złożonego wniosku wynika, że Wnioskodawczyni otrzymała od rodziców darowiznę (na wyłączność) – działkę rolną o pow. 9 150m2w W. Działkę tę Wnioskodawczyni podzieliła na 2 części: 4 500m2i 4 650m2. Jedną część – 4 500m2Wnioskodawczyni sprzedała w 1998r. Za uzyskane pieniądze kupiła w 1999r. działkę rolną – 4 000m2we wsi S. Resztą środków dofinansowała m.in. własne gospodarstwo. Następnie w 2008r. Wnioskodawczyni sprzedała zakupioną we wsi S. działkę. Obecnie chce sprzedać drugą część działki darowanej przez rodziców tj. 4 650m2. Działka ta jest działką rolną. Wnioskodawczyni płaci podatek rolny, zaznaczając, że nie była uprawiana, ani nic nie było na niej robione. Ponadto Wnioskodawczyni wskazuje, że działka, będąca przedmiotem sprzedaży nigdy nie była wykorzystywana do wykonywania działalności gospodarczej tzn. nie była przedmiotem najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze oraz nie była udostępniana odpłatnie ani też nieodpłatnie żadnym osobom. Działka ta stanowi wyłączną, osobistą własność Wnioskodawczyni.

Odnosząc powyższe uregulowania prawne do zdarzenia będącego przedmiotem wniosku, stwierdzić należy, iż sprzedaż przez Wnioskodawczynię majątku nabytego w drodze darowizny nie wskazuje, iż czynność ta wykonywana jest przez podatnika, w ramach działalności gospodarczej. Przy sprzedaży darowanej działki Wnioskodawczyni nie będzie działała w charakterze handlowca. Nabycie gruntu w taki sposób nie może być utożsamiane z nabyciem z zamiarem wykonywania czynności w ramach działalności gospodarczej. Ponadto, jak wynika z treści wniosku, działka nigdy nie była wykorzystywana, przez Wnioskodawczynię, do celów działalności gospodarczej. Sprzedając nabyty w drodze darowizny majątek, Wnioskodawczyni korzysta z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania.

Reasumując, z tytułu sprzedaży przedmiotowej działki dla Wnioskodawczyni nie wystąpi obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług, a więc nie będzie zobowiązana do zapłaty podatku VAT od przedmiotowej transakcji sprzedaży. Wynika to z faktu, że przedmiotowa działka została nabyta w drodze darowizny, stanowiąc majątek osobisty i nie była wykorzystywana przez Wnioskodawczynię w ramach działalności gospodarczej. Wobec powyższego, dostawa ta dokonywana jest poza zakresem działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Sprzedaż majątku osobistego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług pomimo, że grunt spełnia definicję towaru określoną w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Tym samym stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.