Istota interpretacji:

Uznanie planowanej dostawy nieruchomości za działalność gospodarczą rodzącą obowiązek uiszczenia podatku.

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 2 grudnia 2009 r. (data wpływu 7 grudnia 2009 r.), uzupełnionym w dniach 25 lutego i 19 marca 2010 r. (daty wpływu), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania planowanej dostawy nieruchomości za działalność gospodarczą rodzącą obowiązek uiszczenia podatku –jest nieprawidłowe.

W dniu 7 grudnia 2009 r. został złożony wniosek, uzupełniony w dniach 25 lutego 2010 r. i 19 marca 2010 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania planowanej dostawy nieruchomości za działalność gospodarczą rodzącą obowiązek uiszczenia podatku.

W przedmiotowym wniosku, oraz jego uzupełnieniach, przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Jest Pan zarejestrowany jako czynny podatnik VAT i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie:

• handlu hurtowego i komisowego, z wyłączeniem handlu pojazdami samochodowymi i motocyklami,
• handlu detalicznego, z wyłączeniem sprzedaży pojazdów samochodowych i motocykli,
• naprawy artykułów użytku osobistego i domowego,
• wynajmu pozostałych środków transportu lądowego,
• działalności związanej ze sportem,
• działalności związanej z poprawą kondycji fizycznej.

W 2001 r. nastąpiło nabycie do majątku wspólnego Pana i żony, nieruchomości rolnej o powierzchni 3,84 ha, w celu wzniesienia na niej domu w zabudowie siedliskowej. Poza nabyciem gruntu nie wykonał Pan dalszych czynności zmierzających do wzniesienia domu, gdyż nie dysponował wolnym czasem ze względu na rozwój kariery zawodowej i konieczność częstych wyjazdów zagranicznych. Nieruchomość nie była przez Pana wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, natomiast żonie służyła do wytwarzania produktów rolnych. Obecnie zamierza Pan zmienić przeznaczenie tej nieruchomości i podzielić ją na 25 działek budowlanych, a następnie sprzedać poszczególne działki w bliżej nieokreślonym czasie jednemu lub kilku nabywcom. W związku ze złożeniem przez Pana i żonę wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, wydane zostały decyzje określające sposób zagospodarowania tego terenu jako przeznaczony pod zabudowę budynkami (budynki mieszkalne jednorodzinne, budynki mieszkalno-usługowe, biurowe, handlowe, hurtownia leków).

Planuje Pan podpisać umowę (porozumienie) z deweloperem, na podstawie której będzie zbywać nieruchomość etapami poprzez:

• sprzedaż nieruchomości deweloperowi lub osobom fizycznym przez niego wskazanym,
• wniesienie w formie wkładu do spółki komandytowej nieruchomości niezabudowanych,
• sprzedaż nieruchomości, które zostaną wcześniej przez dewelopera zabudowane za jego środki finansowe; w tym przypadku udostępnienie gruntu deweloperowi do zabudowy nastąpi na podstawie umowy, a rozliczenie poczynionych przez niego nakładów, nastąpi po sprzedaży.

Posiadany grunt udostępni Pan deweloperowi, aby przygotował go do zbycia poprzez wykonanie prac podnoszących wartość poszczególnych nieruchomości. Część z nich zostanie przygotowywana przez dewelopera do sprzedaży poprzez uzbrajanie terenu, a na niektórych działkach wzniesie budynki i dopiero wówczas nastąpi ich zbycie. Część nieruchomości zostanie zaoferowana do sprzedaży poprzez umieszczenie ogłoszeń w prasie i w Internecie, pozostałe w ogóle nie będą oferowane szerszemu kręgowi potencjalnie zainteresowanych osób. Nie będzie Pan uczestniczyć w tych działaniach, a jeżeli będzie je wykonywać, to tylko w stosunku do nieruchomości, które sam zbędzie osobom fizycznym lub deweloperowi, jako nieruchomości niezabudowane i nieuzbrojone.

W przeszłości nabył Pan kilka mieszkań, jednakże nie planuje ich sprzedaży. Nie nabywał Pan innych nieruchomości rolnych, jak również gruntów budowlanych lub przeznaczonych pod zabudowę. Nie zamierza dokonywać transakcji dostawy nieruchomości innych niż wymienione we wniosku. Nie planuje Pan prowadzić działalności gospodarczej. Celem transakcji jest zbycie jednego z kilku składników majątku. Z uwagi na możliwość niewypłacalności dewelopera i propozycje odraczania terminów płatności za całą nieruchomość do czasu zbycia poszczególnych jej części, zamierza Pan zachować własność nieruchomości także w czasie realizowania przez niego inwestycji.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy zamierzone przedsięwzięcie Wnioskodawcy jest działalnością gospodarczą rodzącą obowiązek uiszczania podatku od towarów i usług...

Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle przepisu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika jest ustalenie, iż działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik, czy wykonujący wolny zawód. Wobec tego, w przypadku wykonania czynności poza zakresem ww. działań, dany podmiot nie może być uznany za podatnika bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. Ani więc formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Wskazał Pan, że wykonanie czynności podlegającej opodatkowaniu skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego tylko wtedy, jeżeli została wykonana w ramach działalności gospodarczej, co potwierdza wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 29 października 2007 r. (sygn. akt I FPS 3/07). W związku z tym nie można uznać za poprawny poglądu prezentowanego przez organy podatkowe, że sprzedaż działki, jeżeli stanowi ona majątek osobisty i nie służy prowadzonej działalności gospodarczej, objęta będzie obowiązkiem podatkowym w podatku od towarów i usług. Działki powstałe po podziale nieruchomości stanowią majątek niezwiązany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zatem ich sprzedaży nie można uznać za wykonywanie działalności gospodarczej. Podobne stanowisko wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 24 czerwca 2009 r. (sygn. akt I SA/Wr 98/09), w którym uznał, że "Przyjęcie, iż dana osoba fizyczna sprzedając przeznaczone pod zabudowę grunty działa w charakterze podatnika VAT - jako handlowiec - wymaga ustalenia, że jej aktywność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i chęć ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną. Także samo nabycie gruntów musi nastąpić w celach handlowych, nie zaś w innych celach. Nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (handlowych), lecz spożytkowania w celach osobistych. W każdym przypadku decydujące znaczenie powinien mieć zamiar nabycia gruntów, które następnie są sprzedawane przez nabywcę. Jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że zamiarem nabycia było późniejsze odsprzedanie gruntów, to - zasadniczo - należałoby takiego sprzedawcę w zakresie tej sprzedaży uznać za podatnika VAT. Jeżeli natomiast sprzedawca gruntów nabywał te grunty do majątku prywatnego, dopuszczając wprawdzie możliwość odsprzedaży, lecz nie było to jego głównym celem, to wówczas - w zakresie dokonanej sprzedaży gruntów - nie powinien być traktowany jak podatnik VAT. Ustalając, jakim faktycznie późniejszy sprzedawca gruntów kierował się zamiarem w momencie ich zakupu, należy wziąć pod uwagę okoliczności towarzyszące nabyciu i sprzedaży, czas jaki upłynął od nabycia oraz przeznaczenie środków uzyskanych ze sprzedaży".

Nadmienił Pan, że w wyroku z dnia 18 grudnia 2008 r. (sygn. akt I FSK 1556/07) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż niewystępujące na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług pojęcie "majątku osobistego" (majątku prywatnego, wykorzystywanego do celów prywatnych), oznacza tę część majątku danej osoby, która nie jest przez nią wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej i która nie jest przedmiotem tej działalności. Według Sądu, dokonując podziału majątku na osobisty i związany z działalnością gospodarczą, dla potrzeb opodatkowania sprzedaży danego składnika majątkowego, w pierwszej kolejności należy ustalić, czy dany składnik majątkowy spełnia powyższe kryteria. Jeżeli tak nie jest, to mamy do czynienia ze sprzedażą majątku prywatnego, przy której to czynności dana osoba, choćby mająca status podatnika, w charakterze takim nie występuje.

Stwierdził Pan, iż w związku z powyższym uznać należy, że w sytuacji będącej przedmiotem wniosku nie powstanie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Towarami - w świetle art. 2 pkt 6 ustawy - są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki, budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

W art. 7 ust. 1 ustawy postanowiono, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. 06. 347. 1), "podatnikiem" jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel, czy też rezultaty takiej działalności. "Działalność gospodarcza" obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b) cyt. Dyrektywy wskazano, że państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności dostawy terenu budowlanego.

Zarówno z brzmienia ww. przepisów Dyrektywy 2006/112/WE, jak i art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów wynika, że warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, czy działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód.

Jednocześnie w świetle powołanych regulacji dopuszczalne jest uznanie przez państwo członkowskie za podatnika osoby, która dokonała okazjonalnej dostawy terenów budowlanych, w warunkach wskazujących, że czynność ta nie była związana z zaspokajaniem potrzeb osobistych tej osoby.

Zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem "podatnik" tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.

Chociaż ustawa nie definiuje pojęcia "częstotliwości", przez zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności, składających się na istotę prowadzenia działalności. O kwestii częstotliwości nie decyduje okres wykonywania czynności (rok, dwa, czy pięć lat), ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności. Dlatego też, w każdym przypadku należy indywidualnie rozstrzygnąć, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowoprawne, było dokonywanie jej wielokrotnie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze czynność ta ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem występuje jako podatnik tego podatku.

Z powołanych przepisów wynika również, że jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku prywatnego (nabytego na własne potrzeby, nie w celu jego odsprzedaży, niezwiązanego z prowadzoną działalnością gospodarczą), np. nieruchomości gruntowej przeznaczonej pod zabudowę, a czynność ta wykonywana jest jednorazowo lub okazjonalnie, w warunkach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem jego powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru, transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą, w rozumieniu cytowanego art. 15 ust. 2 ustawy.

Z opisu przedstawionego we wniosku wynika, iż jest Pan zarejestrowany jako czynny podatnik VAT i prowadzi działalność gospodarczą niezwiązaną z obrotem nieruchomościami. W 2001 r. nabył Pan do majątku wspólnego Pana i żony nieruchomość rolną o powierzchni 3,84 ha w celu wzniesienia na niej domu w zabudowie siedliskowej. Poza nabyciem przedmiotowego gruntu nie wykonał Pan innych czynności zmierzających do wzniesienia domu, gdyż nie dysponował wolnym czasem ze względu na rozwój kariery zawodowej i konieczność częstych wyjazdów zagranicznych. Nieruchomość nie była przez Pana wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, żonie natomiast służyła do wytwarzania produktów rolnych. Obecnie zamierza Pan podzielić ją na 25 działek budowlanych. W związku ze złożeniem przez Pana wraz z żoną wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, wydane zostały decyzje określające sposób zagospodarowania tego terenu jako przeznaczony pod zabudowę budynkami (budynki mieszkalne jednorodzinne, budynki mieszkalno-usługowe, biurowe, handlowe, hurtownia leków).

Planuje Pan podpisać umowę (porozumienie) z deweloperem, na podstawie której będzie zbywać nieruchomość etapami poprzez:

• sprzedaż działek deweloperowi lub osobom fizycznym przez niego wskazanym,
• wniesienie w formie wkładu do spółki komandytowej nieruchomości niezabudowanych,
• sprzedaż nieruchomości, które zostaną wcześniej przez dewelopera zabudowane za jego środki finansowe; w tym przypadku udostępnienie gruntu deweloperowi do zabudowy nastąpi na podstawie umowy, a rozliczenie poczynionych przez niego nakładów, nastąpi po sprzedaży.

Grunt ten udostępni Pan deweloperowi, aby ten przygotował go do sprzedaży poprzez wykonanie prac podnoszących wartość poszczególnych nieruchomości, polegających na uzbrojeniu terenu, czy wzniesieniu budynków. Część działek zostanie zaoferowana do sprzedaży poprzez umieszczenie ogłoszeń w prasie i w Internecie, a pozostałe w ogóle nie będą oferowane szerszemu kręgowi potencjalnie zainteresowanych osób. Nie będzie Pan uczestniczyć w tych działaniach, a jeżeli będzie je wykonywać, to tylko w stosunku do nieruchomości, które sam zbędzie osobom fizycznym lub deweloperowi, jako nieruchomości niezabudowane i nieuzbrojone.

Podkreślić należy, że ocena wszystkich okoliczności sprawy, dokonana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu (zakup gruntu rolnego, chęć jego podziału na 25 działek, wystąpienia o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania, przeznaczenie działek do sprzedaży, podpisanie umowy z deweloperem i czynności podejmowane dla wykonania postanowień tej umowy), ma wpływ na ostateczne ustalenie, czy należy Pana uznać za podatnika podatku od towarów i usług, czy też nie.

Wskazał Pan, że dokonał zakupu gruntu z zamiarem wzniesienia domu, lecz nie rozpoczęto jego budowy, ani też nie wykonano jakichkolwiek czynności przygotowawczych w tym kierunku, co uzasadnił Pan brakiem wolnego czasu oraz rozwojem kariery zawodowej. Jednocześnie chce Pan podjąć działania w zakresie zmiany przeznaczenia nieruchomości, jej podziału i sprzedaży działek oraz zawarcia porozumienia z deweloperem. Nieruchomość nie była przez Pana wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, natomiast żonie służyła do wytwarzania produktów rolnych. W tej sytuacji trudno podzielić pogląd przedstawiony we wniosku, że przedmiotem transakcji będzie zbycie majątku osobistego nienabytego z zamiarem odsprzedaży, ale należy uznać, iż planowane dostawy nieruchomości stanowić będą działalność gospodarczą, a zbywca będzie działać w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Na zamiar wykonywania działalności (sprzedaży) w sposób zorganizowany i częstotliwy wskazują dokonane przez Pana czynności zmierzające do sprzedaży wydzielonych działek, w tym podpisanie umowy z deweloperem, na podstawie której będzie Pan zbywać grunt niezabudowany zarówno deweloperowi, jak i osobom przez niego wskazanym, wniesie wkład do spółki komandytowej w postaci nieruchomości, oraz będzie dokonywać dostaw działek uzbrojonych oraz zabudowanych uprzednio przez dewelopera. Charakter poczynionych czynności wskazuje, iż zakup gruntu dokonany został z zamiarem osiągnięcia korzyści majątkowych poprzez inwestycje środków pieniężnych, które stanowiły swoistą lokatę kapitału. Biorąc pod uwagę zakres i skalę planowanego przez Pana przedsięwzięcia stwierdzić należy, że sprzedaż przedmiotowych nieruchomości (zarówno działek niezabudowanych, które zbędzie Pan osobom fizycznym i deweloperowi, jak i działek zabudowanych przez dewelopera) oraz wniesienie nieruchomości w formie wkładu do spółki komandytowej, nosi znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.

Należy również zauważyć, iż bezzasadnym byłoby przyjęcie przez ustawodawcę, iż ta sama czynność w przypadku podmiotu, który zarejestrował się jako podatnik VAT czynny i zgłosił działalność w zakresie handlu nieruchomościami, byłaby traktowana inaczej, niż w przypadku podmiotu, który takiego zgłoszenia nie dokonał, kiedy zamiar i efekt zarobkowy obydwu transakcji jest identyczny, bowiem różnica dotyczy tylko kwestii formalnych (rejestracji i zgłoszenia działalności w tym zakresie).

Kryterium prowadzenia działalności gospodarczej nie wyłącza z grona podatników osób fizycznych, jeśli dokonują one dostawy towarów w sposób stały, zorganizowany i powtarzalny. Jeśli odpłatna dostawa towarów została dokonana w okolicznościach wskazujących na działalność gospodarczą i przez osobę działającą w charakterze podatnika, to nawet jeśli dokonano tych czynności bez zachowania warunków i form określonych przepisami prawa (np. bez oficjalnego zarejestrowania działalności gospodarczej), czynność taka podlega opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Podkreślenia wymaga fakt, iż zgodnie z treścią art. 14b § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W związku z powyższym niniejsza interpretacja stanowi rozstrzygnięcie wyłącznie dla Pana. Jeżeli żona zamierza uzyskać interpretację indywidualną, obowiązana jest do złożenia odrębnego wniosku i przedstawienia odpowiedniego dla niej stanu faktycznego, pytania i własnego stanowiska w sprawie oraz dokonania odrębnej opłaty.

Art. 14a Ordynacji podatkowej stanowi, że minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności jego interpretacji, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że przepis ten nie zawiera postanowień, które wskazywałyby na konieczność uwzględnienia określonej kategorii orzeczeń. Wobec tego – uznając rolę i znaczenie orzecznictwa sądowego w zakresie wskazywania kierunków wykładni przepisów materialnego prawa podatkowego - stwierdzić należy, iż każdorazowo orzeczenia sądów są rozstrzygnięciami w konkretnych sprawach i tylko do nich się zawężają, w związku z tym nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa, którymi na terytorium RP są - zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483) - Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Organ podatkowy jest zobowiązany traktować indywidualnie każdą sprawę, a orzeczenia sądów podejmowane są w oparciu o zebrany materiał dowodowy, dlatego trudno jest określić w jakim stopniu przedstawione sprawy będące przedmiotem rozstrzygnięć sądów oraz sytuacja Skarżącej wskazana we wniosku są tożsame.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu datowania niniejszej interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.