Istota interpretacji:

Stawka podatku obowiązującej przy obciążaniu członków Wspólnoty kosztami zarządu nieruchomością.

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 8 lipca 2009 r. (data wpływu 20 lipca 2009 r.), uzupełnionym w dniu 5 października 2009 r. (data wpływu), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku obowiązującej przy obciążaniu członków Wspólnoty kosztami zarządu nieruchomością -jest nieprawidłowe.

W dniu 20 lipca 2009 r. został złożony wniosek, uzupełniony w dniu 5 października 2009 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku obowiązującej przy obciążaniu członków Wspólnoty kosztami zarządu nieruchomością.

W przedmiotowym wniosku, oraz jego uzupełnieniu, został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wniokodawca jest wspólnotą mieszkaniową właścicieli lokali znajdujących się w budynku niemieszkalnym (PKOB 1220), działającą w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), w imieniu której występuje zarząd sprawowany przez spółkę z o.o. Wspólnota obejmuje jeden obiekt usługowo-mieszkalny o powierzchni 5.041,02 m2, w którym znajduje się 45 lokali mieszkalnych o łącznej powierzchni 2.413,75 m2, 12 lokali usługowych o powierzchni 1.77,24 m2oraz samodzielny lokal z 24 wydzielonymi stanowiskami postojowymi o powierzchni 920,03 m2.

Zarząd Wspólnoty prowadzi gospodarkę finansową i zarządza nieruchomością wspólną, na którą składają się m. in. następujące czynności:

• dostarczanie energii i innych mediów do części wspólnych,
• materiały gospodarcze do części wspólnych,
• usługi ochrony budynku,
• usługi sprzątania części wspólnych,
• usługi konserwacji i remontów,
• okresowe przeglądy,
• utrzymanie zieleni,

Właścicielami lokali użytkowych są osoby będące czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług. Gospodarka finansowa prowadzona jest przede wszystkim w oparciu o przepisy rozdziału 3 ww. ustawy o własności lokali (art. 12-17), regulujące prawa i obowiązki właścicieli lokali. Zgodnie z art. 15 ust. 1 tej ustawy, na podstawie planu gospodarczego, zatwierdzanego stosowną uchwałą wspólnoty, właściciele lokali obciążani są zaliczkami na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną, w których właściciele są obowiązani partycypować na podstawie art. 13 ust. 1 tej ustawy. Podstawą ponoszenia tych kosztów są umowy zawierane z zewnętrznymi dostawcami "mediów" i innych usług. Z uwagi na fakt, że koszty te dotyczą nieruchomości wspólnej, w fakturach od dostawców zewnętrznych, jako nabywca uwidoczniona jest wspólnota, a nie poszczególni właściciele lokali. Koszty te opłacane są z zaliczek wpłacanych przez właścicieli lokali. Zaliczki podlegają rozliczeniu z właścicielami lokali na koniec każdego roku sprawozdawczego. Wspólnota może być również w przyszłości sprzedawcą na rzecz osób trzecich np. z tytułu wynajmu powierzchni wspólnych, udostępniania powierzchni pod reklamę.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy przy refakturowaniu kosztów zarządu poniesionych na rzecz osoby prawnej (podatnika podatku od towarów i usług), której zlecono prowadzenie tego zarządu, Wspólnota winna obciążać wszystkich członków wspólnoty 22% podatkiem od towarów i usług, czy tylko właścicieli lokali użytkowych, a właścicieli lokali mieszkalnych ze stawką "zw"...

Zdaniem Wnioskodawcy, zarząd wspólnotą mieszkaniową dotyczy budynku jako całości, a więc dotyczy nieruchomości niemieszkalnej i w związku z tym do refakturowania kosztów tego zarządu na członków wspólnoty nie może mieć zastosowanie zwolnienie przewidziane w § 13 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1336). Wobec powyższego właściwa będzie 22% stawka podatku dla wszystkich członków wspólnoty niezależnie od tego, czy posiadają lokal użytkowy, czy też mieszkalny.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) - zwanej dalej ustawą - opodatkowaniu tym podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Przez świadczenie usług - w myśl art. 8 ust. 1 ustawy - rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Z treści tego artykułu wynika, że pojęcie "świadczenie usług", ma bardzo szeroki zakres, nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz także jego zaniechania poprzez zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Usługa w rozumieniu omawianej regulacji jest transakcją gospodarczą, co oznacza, że stosunek prawny łączący strony musi wiązać się ze świadczeniem wzajemnym. Aby uznać jakieś zdarzenie za odpłatne świadczenie usług musi wystąpić stosunek zobowiązaniowy pomiędzy podmiotami biorącymi udział w tym zdarzeniu, czyli strony muszą zobowiązać się do określonego działania bądź powstrzymania się od dokonania określonych czynności, np. w zawartej umowie.

Tym samym, aby czynności mające charakter odpłatny podległy przepisom ustawy o podatku od towarów i usług, winny być wykonywane w okolicznościach, w związku z którymi, można wyodrębnić dwie strony transakcji: świadczącego i beneficjenta, przy czym świadczący winien występować w charakterze podatnika tego podatku.

Podstawą opodatkowania w myśl art. 29 ust. 1 ustawy, jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczonych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Zgodnie z zapisem art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347.1 ze zm.), w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

Należy zauważyć, że ustawodawca krajowy nawiązał pośrednio do art. 28 ww. Dyrektywy, obejmując zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, taki schemat pośrednictwa w świadczeniu usług, poprzez zapis obowiązującego od dnia 1 grudnia 2008 r. art. 30 ust. 3 ustawy. Przepis ten przesądza, że w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, podstawą opodatkowania jest kwota należna z tytułu świadczenia usług, pomniejszona o kwotę podatku.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i przepisów wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi albo zwolnienie od podatku.

Konstrukcja większości przepisów z zakresu podatku od towarów i usług, które wprowadzają stawkę preferencyjną, albo zwolnienie od podatku, wskazuje, że - co do zasady – zastosowanie ich uzależnione jest od zaklasyfikowania danego towaru, bądź usługi do określonego grupowania statystycznego, o powołanym, w ustawie albo akcie wykonawczym wydanym na podstawie jej upoważnienia, symbolu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług.

Zgodnie z przepisem § 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 207, poz. 1293), do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług do dnia 31 grudnia 2009 r. stosuje się Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 42, poz. 264 ze zm.)

W myśl § 13 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1336), zwalnia się od podatku usługi w zakresie zarządzania nieruchomościami mieszkalnymi, świadczone na zlecenie, z wyłączeniem wyceny nieruchomości mieszkalnych (PKWiU ex 70.32.11).

Z treści złożonego wniosku wynika, że Wniokodawca jest wspólnotą mieszkaniową właścicieli lokali znajdujących się w budynku niemieszkalnym (PKOB 1220), działającą w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, w imieniu której występuje zarząd. Poszczególni właściciele lokali obciążani są przez Wspólnotę m. in. kosztami zarządu nieruchomością (wynagrodzeniem zarządzającej spółki).

Na tym tle Wnioskodawca powziął wątpliwość dotyczącą stawki podatku obowiązującej przy obciążaniu członków Wspólnoty kosztami zarządu nieruchomością.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz powołane regulacje ustawy o podatku od towarów i usług, w tym przede wszystkim treść art. 8 ust. 1 ustawy w zw. z art. 29 ust. 1, stosowne regulacje prawa wspólnotowego oraz wynikające z nich następstwa prawne, stwierdzić należy, że Wspólnota nie wykonuje na rzecz swoich członków czynności podlegającej opodatkowaniu w postaci świadczenia usługi.

Zatem koszty zarządu Wspólnotą ponoszone na rzecz zarządzającej spółki, przenoszone ("refakturowane") następnie na poszczególnych jej członków, stanowią jedynie partycypację w kosztach jednostki organizacyjnej - Wspólnoty Mieszkaniowej - przez jej członków. Wspólnota, a więc jej członkowie, nie dokonują sprzedaży na rzecz samych siebie (brak jest bowiem cywilistycznie rozumianych stron transakcji, tj. sprzedawcy i nabywcy), poprzez zapłatę tych kosztów. Wobec powyższego należności te nie są objęte przepisami ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż nie stanowią zapłaty za świadczoną usługę. Ma to bowiem charakter wewnętrznych rozliczeń między Wspólnotą a jej członkami. Tym samym nie znajduje uzasadnienia wystawianie faktur przez Wspólnotę na rzecz jej członków, z tytułu przenoszenia kosztów nabywanej usługi.

Wobec powyższego za bezprzedmiotowe należało uznać na gruncie niniejszej interpretacji indywidualnej, rozstrzyganie kwestii stawki podatku obowiązującej przy obciążaniu członków Wspólnoty kosztami zarządu nieruchomością.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie informuję, że pozostałe kwestie, tj. możliwości uzyskania przez Wspólnotę Mieszkaniową statusu podatnika oraz możliwości uznania Wspólnoty Mieszkaniowej za podmiot świadczący usługi na rzecz swoich członków, zostały rozstrzygnięte w interpretacjach indywidualnych odpowiednio nr ITPP2/443-597a/09/MD oraz ITPP2/443-597b/09/MD.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.

Referencje