Istota interpretacji:

Czy Wnioskodawca sprzedając działki budowlane będzie zobowiązany do zapłaty podatku VAT?

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest właścicielem czterech działek budowlanych położonych na terenie wsi B – Gmina Ś.

Zainteresowany był współwłaścicielem gruntu, który otrzymał w formie darowizny od rodziców, w celu zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych swojej przyszłej rodziny.

W 2002 r. został uchwalony przez Radę Miejską miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który zmienił dotychczasowy sposób przeznaczenia przedmiotowego gruntu z rolniczego na pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

W następstwie uchwalonego planu został przeprowadzony podział geodezyjny, nastąpiło zniesienie współwłasności, a Zainteresowany stał się właścicielem czterech działek budowlanych.

Wnioskodawca podkreślił, iż jego jedyną intencją w ww. stanie rzeczy było stanie się właścicielem ww. działek dla zabezpieczenia bytu mieszkaniowego swojej przyszłej rodziny. Nie było to działanie podejmowane w celach komercyjnych. Natomiast w chwili obecnej, nie będzie on budował domu dla siebie ani dla swoich dzieci, w związku z czym zamierza przedmiotowe działki sprzedać.

W uzupełnieniu do wniosku Zainteresowany wskazał, iż przedmiotowe działki nie były przez niego wykorzystywane w działalności rolniczej, ani nie służyły innym czynnościom podlegającym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca sprzedając działki budowlane będzie zobowiązany do zapłaty podatku VAT...

Zdaniem Wnioskodawcy, z uwagi na fakt, iż nie prowadził i nie prowadzi on żadnej działalności gospodarczej, a plan zagospodarowania przestrzennego został uchwalony, gdy był on współwłaścicielem gruntu, tym samym zamiar sprzedaży działek nie powinien kwalifikować go jako podatnika VAT. Ponadto Zainteresowany wskazał, iż stał się właścicielem przedmiotowych działek w konsekwencji realizacji planu – mającego status aktu prawnego – uchwalonego przez Radę Miasta.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają:

1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2. eksport towarów;
3. import towarów;
4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – na mocy ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Aby zatem dostawę towarów (nawet jednorazową) uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary, zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności.

Z opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca zamierza dokonać sprzedaży czterech działek budowlanych, należących do majątku prywatnego, otrzymanego wcześniej w formie darowizny. Ponadto przedmiotowy grunt nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej (w tym rolniczej).

Zatem, nic nie wskazuje na to, że dokonując dostawy ww. działek Zainteresowany będzie działał w charakterze handlowca. Pod pojęciem handel należy bowiem rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. W analizowanej sprawie nie można stwierdzić, że grunt został nabyty w celu odsprzedaży, ponieważ pochodzi z majątku prywatnego, otrzymanego w formie darowizny. Wnioskodawca sprzedając grunt będzie korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, a zatem czynność ta nie oznacza wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Reasumując, z uwagi na fakt, iż przedmiotowe działki nie były wykorzystywane przez Wnioskodawcę w działalności gospodarczej (w tym również w działalności rolniczej), należy stwierdzić, że ich sprzedaż nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.