Istota interpretacji:

opodatkowania sprzedaży działki, zastosowanie zwolnienia z VAT przy sprzedaży działek, które według studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy położone były w chwili sprzedaży na terenie przeznaczonym pod zabudowę

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą polegającą na kupnie i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek. i jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej od 1996r.

Postanowieniem z dnia 28 września 2006r. Sąd Rejonowy wydał postanowienie o stwierdzeniu nabycia przez Wnioskodawcę nieruchomości rolnej przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 2006r. Nabycie nastąpiło do majątku osobistego Wnioskodawcy - tzn. nie związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą i nie weszło do wspólności majątkowej małżeńskiej.

W dniu w dniu 15 grudnia 2004r. oraz w dniu 25 września 2007r. Wnioskodawca nabył prawo własności dwóch działek z majątku i do majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. W związku z tym nabyciem doszło też do przeniesienia posiadania samoistnego przedmiotowego gruntu. Wnioskodawca na podstawie art. 176 § 1 kodeksu cywilnego doliczył do czasu własnego posiadania czas posiadania przez poprzedniego posiadacza, w związku z czym upłynął czas wymagany dla stwierdzenia nabycia własności przez zasiedzenie. Poprzednim posiadaczem był zbywca ww. dwóch działek nabytych przez Wnioskodawcę w ramach działalności gospodarczej.

Związek pomiędzy transakcjami nabycia nieruchomości sąsiadujących z działką nabytą w drodze zasiedzenia sprowadza się do faktu położenia tych działek - są to działki bezpośrednio ze sobą sąsiadujące.

W dniu 31 stycznia 2008r. Wnioskodawca dokonał odpłatnego zbycia ww. nieruchomości.

Przedmiotem wniosku jest sprzedaż działki nabytej przez zasiedzenie, która sąsiaduje z dwiema działkami nabytymi z majątku i do majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Stwierdzenie nabycia własności działki stanowiącej przedmiot wniosku zostało wydane dnia 28 września 2006r., natomiast przedwstępna umowa sprzedaży działki sąsiedniej została zawarta dnia 29 września 2006r., umowa warunkowa sprzedaży została zawarta 4 stycznia 2007r., a umowa przenosząca własność dnia 25 września 2007r.

Jednocześnie w akcie notarialnym z dnia 4 stycznia 2007r. "umowa sprzedaży warunkowej" zawarto następujące oświadczenia zbywcy: "Ponadto …. oświadcza, ze jest jej wiadomo, że Wnioskodawca podjął czynności zmierzające do uregulowania prawa własności sąsiedniej nieruchomości (…) w drodze zasiedzenia. Stawiająca oświadcza, ze zarówno ona jak i jej mocodawcy nie będą występować w przyszłości z żadnymi roszczeniami dotyczącymi tej nieruchomości, a także nie będą występować z wnioskami o uregulowanie prawa własności tej nieruchomości na swoją rzecz lub swoich poprzedników prawnych".

Wnioskodawca wskazuje, iż nabycie prawa własności działki przez zasiedzenie do majątku osobistego nie miało wyznaczonego celu. Prawo własności przedmiotowej nieruchomości zostało nabyte z mocy prawa, wniosek do sądu o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości został złożony w celu uporządkowania stanu prawnego. Nabycie działki przez zasiedzenie nastąpiło do majątku osobistego (nie związanego z działalnością gospodarczą) ponieważ Wnioskodawca nie stwierdził przydatności tej działki w prowadzonej działalności gospodarczej - głównie ze względu na jej powierzchnię wynoszącą zaledwie 0,0400 ha. Przedmiotowa działka nie była przez Wnioskodawcę wykorzystywana, nie była wykorzystywana na potrzeby działalności rolniczej i pozarolniczej, nie była przedmiotem najmu ani dzierżawy. Wnioskodawca nie dokonywał i nie dokonuje sprzedaży produktów rolnych pochodzących z działalności rolniczej.

Powodem sprzedaży nieruchomości była chęć pozyskania środków finansowych. Środki uzyskane ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości zostały przeznaczone na cele osobiste.

Wnioskodawca posiada nieruchomości gruntowe nie należące do majątku związanego z działalnością gospodarczą, które nie są przeznaczone na sprzedaż. W 2008r. Wnioskodawca dokonał sprzedaży nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym - domem jednorodzinnym, sprzedaż nastąpiła łącznie ze sprzedażą przedmiotowej nieruchomości , z tytułu dokonania tej transakcji Wnioskodawca nie uiszczał podatku od towarów i usług.

Przedmiotowa działka jest niezabudowaną nieruchomością rolną, w ewidencji gruntów oznaczona jest jako PS V, czyli pastwiska trwałe na gruncie klasy piątej. Dla terenów, na których znajdują się przedmiotowe działki nie obowiązuje obecnie plan zagospodarowania przestrzennego, nie wydano również dla tych działek decyzji ustalającej warunki zabudowy.

W dniu 28 września 2006r. Rada Miasta podjęła uchwałę w sprawie utworzenia parku kulturowego na określonym terytorium, które objęło również przedmiotowe nieruchomości. W dniu 1 marca 2007r. Rada Miasta go podjęła nową uchwałę, którą uchylono ww. uchwałę z 2006r. W dniu 20 grudnia 2007r. Rada Miasta podjęła uchwałę w sprawie zmiany uchwały dotyczącej utworzenia Parku Kulturowego.

Zgodnie z postanowieniami ww. uchwały, działki należące do podatnika zostały częściowo objęte szczególną ochroną jako strefa pierwsza "pasa podreglowego i polan". Część znajdująca się na terenie parku zajmuje około 89% powierzchni całkowitej przedmiotowych nieruchomości.

Uchwała stanowi, że:

"W rejonach Parku Kulturowego ochronie podlega krajobraz kulturowy. W tym celu zabrania się prowadzenia robót budowlanych, oraz działalności przemysłowej, rolniczej, hodowlanej, handlowej lub usługowej, które mogą prowadzić do:

• zniszczenia historycznie ukształtowanej formy, skali i funkcji miasta

• zniszczenie osi i otwarć widokowych

• zniszczenie kompozycji zieleni urządzonej, w tym zadrzewień i terenów otwartych oraz otwartych terenów rolnych (...)"
  
  

Ponadto:

"Dla strefy pierwszej "pasa podreglowego i polan" ustala się:

Ograniczenie realizacji zabudowy, za wyjątkiem zabudowy dopuszczonej przez plan ochrony parku kulturowego lub miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego albo ostateczną decyzję o warunkach zabudowy wydaną przed 16 listopada 2006r.

Dopuszcza się zagospodarowanie w zakresie rekreacji, turystyki pieszej, rowerowej lub konnej oraz narciarstwa, a także tradycyjnego wypasu ".

Wnioskodawca wskazuje na fakt, że "plan ochrony parku kulturowego" oraz plan zagospodarowania przestrzennego obejmujące przedmiotowe nieruchomości nie zostały dotychczas uchwalone, co Jego zdaniem przesądza, że na przedmiotowych działkach nie może być realizowana żadna inwestycja.

Ponadto też dodaje, że zgodnie z art. 16 ust. 6 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) dla obszarów, na których utworzono parki kulturowe, sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkowe. Natomiast zgodnie z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu". A zatem, zdaniem Wnioskodawcy, w analizowanej sytuacji jakakolwiek zabudowa dokonywana na przedmiotowych działkach jest wyłączona, a więc przedmiotowe działki nie są działkami budowlanymi ani przeznaczonymi pod zabudowę ponieważ nie ma obecnie możliwości podejmowania na nich żadnej budowy.

Dla obszaru na którym zlokalizowane są przedmiotowe działki istnieje studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla miasta. Uchwalone dnia 15 grudnia 1999r., a zatem na podstawie nieobowiązującej już ustawy zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994r. Wnioskodawca podkreśla, że obecnie inne są wymogi nie tylko co do treści ale i co do procedury uchwalania studium. Zgodnie z ustawą z 1994r. nie było np. konieczność dokonywania uzgodnień z różnymi organami ani też uzyskiwanie jakichkolwiek opinii. Wątpliwe jest zatem związanie Rady Gminy postanowieniami tego studium. Zwłaszcza, że jak wskazano w uzasadnieniu Uchwały Rady Miasta z dnia 20 grudnia 2007r. w sprawie przystąpienia do zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego "ustalenia obowiązującego studium nie przystają do obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak też do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U Nr 119, poz.1233), określającego wymogi co do zawartości części tekstowej i graficznej studium". Wnioskodawca przytacza przepis art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym "Naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części".

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w przedstawionym stanie faktycznym dostawa gruntu rolnego podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług...

Zdaniem Wnioskodawcy, dostawa przedmiotowej nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług "podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności". Zgodnie z ust. 2 ww. artykułu: "Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych".

W świetle powyżej wskazanych definicji ustawowych należy stwierdzić, że nabycie nieruchomości w drodze zasiedzenia i jej późniejsza sprzedaż nie może być uznana za działalność gospodarczą ponieważ nie jest to działalność:

1. producenta - wnioskodawca nie wyprodukował przedmiotowej nieruchomości,
2. handlowca - wyjaśnienia tego pojęcia dokonał Naczelny sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 kwietnia 2007 roku (sygn. akt: I FSK 603/06, publ. LEX nr261626) stwierdzając: "Pod pojęciem handel należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży"; w analizowanym stanie faktycznym Wnioskodawca nie dokonał zakupu nieruchomości, ale stwierdzono nabycie własności w drodze zasiedzenia na jego rzecz,
3. usługodawcy - wnioskodawca nie wykonał żadnej usługi,
4. osoby wykonującej wolny zawód.
   
   

Jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód". Ponadto "Ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług" - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007r. (sygn. akt: I FPS 3/07, publ. LEX nr 304985). W wyroku z dnia 24 kwietnia 2007r. (sygn. akt I FSK 603/06, publ. LEX nr 261626) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:

• po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
• po drugie - czynność wykonana była przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem był podatnikiem VAT.
  
  

Wnioskodawca, zwraca uwagę na orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-202/90 pomiędzy Ayuntamiento de Sewilla a Recaudadores de Tributos de las Zona primera y sekunda, w którym stwierdzono, że podatnikiem powinna być osoba, która wykonuje swoją działalność jako przedsiębiorca działający w warunkach niepewności i ryzyka ekonomicznego"-"Dyrektywa VAT Komentarz" pod redakcją Krzysztofa Sachsa i Romana Namysłowskiego, Warszawa 2008, s. 168.

Zatem w analizowanym stanie faktycznym podmiot, który dokonał czynności - wnioskodawca - nie był podatnikiem podatku od towarów i usług w związku z wykonaniem tej czynności.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty (art. 2 pkt 6 ustawy o VAT).

W myśl przepisu art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Powyższe oznacza, że obrót nieruchomościami gruntowymi co do zasady podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Czynności te podlegają opodatkowaniu jednakże tylko wtedy, gdy są dokonywane przez podatników podatku od towarów i usług.

Stosownie do postanowień art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Według prawa unijnego, z mocy art. 4 ust. 2 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej - ujednolicona podstawa wymiaru podatku (od 1 stycznia 2007r. art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE RADY z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej) działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów.

Za działalność gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie, w sposób ciągły, własności dóbr materialnych lub niematerialnych do celów zarobkowych. Zgodnie z art. 4 ust. 3 Szóstej Dyrektywy (art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE) państwa członkowskie mogą również uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 4 ust. 2, (art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE) w szczególności (... ) dostawę działek budowlanych.

Opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej podlega, na podstawie art. 2 ust. 1 Szóstej Dyrektywy (art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE), dostawa towarów lub usług świadczona na terytorium kraju przez podatnika, który jako taki występuje.

Prawo unijne wskazuje zatem, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem i działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie majątku rzeczowego i wartości niematerialnych w celu uzyskiwania z tego tytułu dochodu (art. 4 ust. 3 Szóstej Dyrektywy).

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do przyszłego wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym wykorzystywanie majątku prywatnego przez osobę fizyczną stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów zarobkowych.

Zatem podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności handlowej.

W tym miejscu należy podkreślić, iż zwłaszcza w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Nie można bowiem pominąć, że pod pojęciem "handel" należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. Sam zamiar prowadzenia działalności gospodarczej potwierdzony obiektywnymi dowodami przesądza o potrzebie traktowania danego podmiotu jako podatnika VAT nawet wtedy, gdy przewidywana transakcja gospodarcza, która miała prowadzić do transakcji opodatkowanych, nie zostanie zrealizowana.

Z treści wniosku wynika, iż Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą polegającą na kupnie i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek i jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej od 1996r.

W dniu 31 stycznia 2008r. Wnioskodawca dokonał odpłatnego zbycia trzech sąsiadujących ze sobą działek.

Jedna z trzech działek została nabyta przez Wnioskodawcę przez zasiedzenie na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dnia 28 września 2006r. Nabycie nastąpiło do majątku osobistego Wnioskodawcy - tzn. niezwiązanego z prowadzoną działalnością gospodarczą i nie weszło do wspólności majątkowej małżeńskiej.

Pozostałe dwie działki Wnioskodawca nabył z majątku i do majątku związanego z prowadzoną działalnością. W związku z tym nabyciem doszło też do przeniesienia posiadania samoistnego przedmiotowego gruntu. Wnioskodawca na podstawie art. 176 § 1 kodeksu cywilnego doliczył do czasu własnego posiadania czas posiadania przez poprzedniego posiadacza. Poprzednim posiadaczem był zbywca ww. dwóch działek nabytych przez Wnioskodawcę w ramach działalności gospodarczej.

Wnioskodawca wskazuje, iż nabycie prawa własności działki przez zasiedzenie do majątku osobistego nie miało wyznaczonego celu. Wniosek do sądu o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości został złożony w celu uporządkowania stanu prawnego. Nabycie działki przez zasiedzenie nastąpiło do majątku osobistego (nie związanego z działalnością gospodarczą) ponieważ Wnioskodawca nie stwierdził przydatności tej działki w prowadzonej działalności gospodarczej - głównie ze względu na jej powierzchnię wynoszącą zaledwie 0,0400 ha. Przedmiotowa działka nie była przez Wnioskodawcę wykorzystywana na potrzeby działalności rolniczej i pozarolniczej, nie była przedmiotem najmu ani dzierżawy.

Powodem sprzedaży nieruchomości była chęć pozyskania środków finansowych. Środki uzyskane ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości zostały przeznaczone na cele osobiste.

Wnioskodawca posiada nieruchomości gruntowe nie należące do majątku związanego z działalnością gospodarczą, które nie są przeznaczone na sprzedaż. W 2008r. Wnioskodawca dokonał sprzedaży nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym - domem jednorodzinnym, sprzedaż nastąpiła łącznie ze sprzedażą przedmiotowej nieruchomości, z tytułu dokonania tej transakcji Wnioskodawca nie uiszczał podatku od towarów i usług.

Mając na względzie wskazane powyżej uregulowania zawarte w art. 15 ustawy o VAT oraz art. 4 ust. 3 Szóstej Dyrektywy (art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE) należy stwierdzić, że skoro dopuszczalne jest uznanie za podatnika osoby, która formalnie nie wykonuje działalności gospodarczej, a jedynie dokona okazjonalnej czynności związanej z taką działalnością w szczególności dokona dostawy działek budowlanych, to tym bardziej za podatnika należy uznać osobę, która wykonuje działalność gospodarczą w zakresie handlu nieruchomościami podlegającą opodatkowaniu i dokona nabycia nieruchomości, w warunkach wskazujących, że czynność ta nie była czynnością związaną z zaspokajaniem potrzeb osobistych tej osoby. Jedynie w sytuacji w której, czynność ta miałaby związek z zaspokajaniem potrzeb czysto osobistych osoby ją wykonującej, można byłoby uznać, że nie jest to czynność wykona przez podatnika podatku od towarów i usług. W omawianej sytuacji jedynie osobisty charakter czynności mógłby świadczyć o tym, że nie jest ona związana z działalnością gospodarczą podatnika.

Z opisu stanu faktycznego nie można wywieść, że Wnioskodawca przedmiotową działkę nabył w celu zaspokajania własnych potrzeb osobistych np. w celu budowy budynku mieszkalnego na własne potrzeby lub w celach rekreacyjnych. Wnioskodawca wskazuje, iż nabycia powyższej działki dokonał bez sprecyzowanego celu. Nieruchomość ta nie została więc nabyta celem zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych swoich lub ewentualnie rodziny. Charakter poczynionych czynności, tj. złożenie wniosku o stwierdzenie nabycia działki przez zasiedzenie nie przeznaczonej na potrzeby osobiste wskazuje, iż nabycia przedmiotowej nieruchomości dokonano z zamiarem, osiągnięcia korzyści majątkowych poprzez inwestycję środków pieniężnych, czy też poprzez wykorzystanie ich w przyszłości na potrzeby działalności gospodarczej. Sposób nabycia przedmiotowej działki nie ma znaczenia, gdyż jak wskazano powyżej istotny jest zamiar z jakim dokonano nabycia.

Wnioskodawca wskazuje, iż nabycie działki przez zasiedzenie nastąpiło do majątku osobistego (niezwiązanego z działalnością gospodarczą) ponieważ Wnioskodawca nie stwierdził przydatności tej działki w prowadzonej działalności gospodarczej - głównie ze względu na jej powierzchnię wynoszącą zaledwie 0,0400 ha. Jednakże wraz z sąsiadującymi działkami tworzy ona funkcjonalną całość i atrakcyjny przedmiot sprzedaży. Zatem nie bez znaczenia jest fakt, iż stwierdzenie nabycia własności działki stanowiącej przedmiot wniosku zostało wydane dnia 28 września 2006r., natomiast przedwstępna umowa sprzedaży działki sąsiedniej została zawarta dnia 29 września 2006r.

Zatem pozostałe działania tj. nabycie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej sąsiadujących działek, złożenie wniosków o ich nabycie również przez zasiedzenie wskazują na zorganizowany charakter podjętych czynności zmierzających do sprzedaży, a tym samym do wykorzystania dla celów zarobkowych działki nabytej z majątku osobistego. Ukoronowaniem tych działań była równoczesna sprzedaż wszystkich trzech działek co umacnia związek poczynionych czynności z prowadzoną działalnością gospodarczą w zakresie handlu nieruchomościami. Z powyższego wynika, iż sam zamiar wykorzystania przedmiotowej działki dla celów zarobkowych Wnioskodawca podjął już w momencie zakupu.

Wnioskodawca wskazuje, iż powodem sprzedaży nieruchomości była chęć pozyskania środków finansowych, a zatem należy zauważyć, iż Wnioskodawca, dokonując nabycia nieruchomości i podejmując czynności zmierzające następnie do jej sprzedaży, rozporządza swoim majątkiem w celu osiągnięcia zysku.

Przeznaczenie środków uzyskanych ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości na cele osobiste, nie może w tym przypadku przesądzać o osobistym charakterze dokonanych czynności, każdy bowiem podmiot prowadzący działalność gospodarczą będącą źródłem utrzymania tego podmiotu, prowadzi ją właśnie po to aby osiągnąć zyski i przeznaczyć je na zaspokojenie własnych potrzeb bytowych.

Zatem skoro nabycie przedmiotowej działki nie może zostać przypisane zaspokajaniu potrzeb osobistych Wnioskodawcy to należy uznać, że ma ono związek z działalnością handlową i dlatego sprzedaż tej działki również należy zakwalifikować do tej działalności.

W świetle powyższego dokonana sprzedaż gruntu, będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłata dostawa towaru dokonana przez podatnika podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku VAT stawka podatku wynosi 22% z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust.7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

Opodatkowaniu podlegają zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe, zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych – tylko te, których przedmiotem są tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę.

Natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących np. gruntami rolnymi czy leśnymi, które nie są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione z podatku od towarów i usług. Intencją ustawodawcy jest więc opodatkowanie dostawy zarówno terenów budowlanych (działka zabudowana, działka budowlana, teren zabudowy) jak też przeznaczonych pod zabudowę.

Z treści wniosku wynika, iż w ewidencji gruntów przedmiotowe działki oznaczone są jako PS V, czyli pastwiska trwałe na gruncie klasy piątej, dla terenów, na których znajdują się przedmiotowe działki nie obowiązuje obecnie plan zagospodarowania przestrzennego, nie wydano również dla tych działek decyzji ustalającej warunki zabudowy, natomiast według studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest to teren obejmujący zespoły zabudowy dla którego przewiduje się utrzymanie i rozwijanie funkcji mieszkaniowej, bazy noclegowej i wypoczynku oraz funkcji usługowych.

Według studium na terenie tym, m.in. na wolnych działkach, przewidziana jest nowa zabudowa mieszkaniowa oraz związana z obsługą mieszkańców i turystów z pewnymi obwarowaniami mającymi na celu utrzymanie dotychczas zachowanych otwarć widokowych oraz ochronę historycznej struktury przestrzennej. Ponadto 89% powierzchni przedmiotowych działek znajduje się na terenie parku kulturowego utworzonego na mocy uchwały Rady Miasta w 2006r.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ustalenie przeznaczenia terenu oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i należy do zadań własnych gminy.

Zatem ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonuje się w ramach określonej procedury unormowanej w tej ustawie. Z art. 28 ust. 1 tej ustawy wynika, że naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Naruszenie trybu postępowania, poprzez zaniechanie którejś z czynności przewidzianych w ramach procedury sporządzania planu w szczególności pominiecie uzgodnień z określonymi w przepisach instytucjami, skutkuje nieważnością uchwały rady gminy.

Rada gminy uchwala plan po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium (art. 20 ust. 1 ww. ustawy). W przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez wójta, burmistrza lub prezydenta.

Z powyższych unormowań wynika, iż studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jako plan-program, winno być wyrazem perspektywicznej polityki przestrzennej, odnoszącym się do całego obszaru gminy. Można by uznać studium za swego rodzaju aksjologiczną podstawę wszelkich działań podejmowanych na terenie gminy w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego.

Urządzenia prawne planowania i zagospodarowania przestrzennego przewidziane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym składają się na swego rodzaju system. Stąd też naturalną koleją rzeczy studium jako akt o wyższym stopniu ogólności od pozostałych urządzeń planistycznych wykorzystywanych na szczeblu gminnym (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu) wyznacza przedmiotowe granice, w jakich ma następować wiążące, zarówno władzę, jak i obywateli, ustalenie przeznaczenia poszczególnych terenów oraz sposobów zagospodarowania i zabudowy.

Należy również zauważyć, że ustawa o VAT w art. 43 ust. 1 pkt 9 posługuje się kryterium przeznaczenia terenu, a nie jego klasyfikacją gleboznawczą. O ile przeznaczenie terenu określa plan założenia przestrzennego, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy oraz studium zagospodarowania, o tyle ewidencja gruntów i budynków jest jedynie urzędowym zbiorem informacji faktycznych. Wynikające z niej zapisy są odzwierciedleniem stanu faktycznego i prawnego na dzień dokonania wpisu. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) informacje dotyczące gruntów znajdujące się w ewidencji dotyczą: położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych, a także stosunków właścicielskich.

Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę m.in. planowania przestrzennego, jednakże tylko w zakresie danych faktycznych w niej zawartych i nie określają przeznaczenia gruntu. Stąd też z uwagi na fakt, iż w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT mowa jest o przeznaczeniu terenu, a nie o klasyfikacji gleboznawczej, nie powinna być ona co do zasady w tym przypadku brana pod uwagę.

Zatem fakt, iż przedmiotowe działki figurują w ewidencji gruntów jako użytki rolne nie mają znaczenia dla określenia przeznaczenia danego terenu.

Z powyższych przepisów wynika bowiem, że dla określenia przeznaczenia danego terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w sytuacji gdy nie wydano decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decydujące znaczenie ma przeznaczenie terenu określone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

W przedmiotowej sprawie, jak już wskazano, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy dla terenu, na którym położone są sprzedane działki. W świetle powyższego więc decydujące znaczenie będą miały ustalenia zawarte w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, z którego wynika, iż działki położone są w terenie przeznaczonym pod zabudowę zarówno mieszkaniową jak turystyczną oraz związaną z tym infrastrukturą techniczną.

Należy również nadmienić, iż tut. organ nie widzi przesłanek przemawiających za uznaniem za nieważne istniejącego i zgodnie z przepisami prawa obowiązującego studium. Zgodnie bowiem z przepisem art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin uchwalone po dniu 1 stycznia 1995r. zachowują moc.

Uchwała w sprawie przystąpienia do zmiany studium ma na celu jedynie jego aktualizację, a nie unieważnienie.

Fakt, że działki znajdują się częściowo na terenie parku kulturowego w żaden sposób nie zmienia stanu rzeczy, tj. położenia ich w terenie przeznaczonym pod zabudowę. Jakkolwiekby interpretować pojęcie "przeznaczony pod zabudowę", nie ulega wątpliwości, że na przedmiotowym terenie już istnieje zabudowa, a na wolnych działkach przewidywana jest różnego rodzaju zabudowa. Zarówno studium, jak i wskazana przez Wnioskodawcę uchwała o utworzeniu parku kulturowego ogranicza wprawdzie prowadzenie inwestycji, ale ograniczenia te dotyczą np. zachowania określonego charakteru budowli (gabaryty, formy architektoniczne).

Wskazane przez Wnioskodawcę przepisy ustawy o ochronie zabytków dopuszczają wprawdzie możliwość ustanowienia na terenie parku kulturowego lub jego części zakazów i ograniczeń, które mogą dotyczyć m.in. prowadzenia robót budowlanych oraz działalności przemysłowej, rolniczej, hodowlanej, zmiany sposobu korzystania z zabytków nieruchomych, umieszczania tablic, napisów, ogłoszeń reklamowych i innych znaków niezwiązanych z ochroną parku kulturowego, z wyjątkiem znaków drogowych i znaków związanych z ochroną porządku i bezpieczeństwa publicznego, jak i składowania lub magazynowania odpadów, co nie oznacza, że zakazy te zostały obligatoryjnie wprowadzone na terenie całego parku, a tym bardziej na terenie gdzie położone są przedmiotowe działki. Z treści wniosku wynika, iż dla strefy pasa podreglowego i polan ustala się ograniczenie realizacji zabudowy (…) i dopuszcza się zagospodarowanie w zakresie rekreacji, turystyki (…).

Jak sam Wnioskodawca wskazuje w treści wniosku, uchwała o utworzeniu parku kultury zabrania prowadzenia robót i działalności, które mogą prowadzić do zniszczenia historycznie ukształtowanej formy, skali i funkcji miasta, osi i otwarć widokowych, kompozycji zieleni urządzonej, w tym zadrzewień i terenów otwartych oraz otwartych terenów rolnych, ponadto wprowadza ograniczenia realizacji zabudowy za wyjątkiem zabudowy dopuszczonej przez plan ochrony. Powyższe w żaden sposób nie wskazuje, iż teren ten nie jest przeznaczony pod zabudowę, świadczy raczej o zamiarze racjonalnego wykorzystania terenu nie dopuszczając do zniszczenia jego walorów przyrodniczych.

Bezsprzecznym pozostaje fakt, iż działki te według studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy położone były w chwili sprzedaży na terenie przeznaczonym pod zabudowę. Należy również zaznaczyć, iż ustawodawca w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, obejmując zwolnieniem od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczonych pod zabudowę, nie uzależnił zastosowania zwolnienia od faktu, czy w momencie dostawy istnieje możliwość ich zabudowy. Wyraźnie chodzi tu o tereny przeznaczone pod zabudowę w momencie sprzedaży. brak planu zagospodarowania przestrzennego, objęcie zasięgiem Parku Kulturowego, a tym samym zakazem prowadzenia jakiejkolwiek inwestycji do czasu uchwalenia planu zagospodarowania i planu ochrony parku kulturowego, brak możliwości uzyskania decyzji o WZiZT, określenie gruntów według ewidencji gruntów jako rolne, są czynnikami, które uniemożliwiają w danym momencie budowę, natomiast nie mają żadnego znaczenia dla określenia przeznaczenia gruntu, nie jest możliwa bowiem zabudowa terenu od razu, a nie przeznaczenie terenu pod zabudowę.

Zatem status i przeznaczenie nieruchomości w momencie dokonania transakcji jednoznacznie wskazuje, iż jej sprzedaż nie może korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

Podsumowując należy stwierdzić, że Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności w zakresie obrotu nieruchomościami, dokonał sprzedaży działki przeznaczonej zgodnie z założeniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę. Tym samym, ze względu na charakter działek ich dostawa nie podlega zwolnieniu podatkowemu, o którym mowa a art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

W świetle powyższego dokonana sprzedaż działki, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według 22% stawki VAT zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, jako odpłata dostawa towaru dokonana przez podatnika podatku od towarów i usług.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy, należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Wskazywane we wniosku orzecznictwo: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007r (sygn. akt I FPS 3/07) oraz z dnia 24 kwietnia 2007r. (syg. Akt I FSK 603/06) dotyczą konkretnej sprawy podatnika, osadzonej w określonym stanie faktycznym. Rozstrzygnięcie dokonane przez Sąd wiąże jedynie w konkretnej sprawie i nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa.

Na marginesie należy zaznaczyć, iż powołane orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-202/90 pomiędzy Ayuntamiento de Sewilla a Recaudadores de Tributos de las Zona primera y sekunda, nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie bowiem dotyczy kwestii uznania za "samodzielną" działalności gospodarczej, która wykonywana jest przy wykorzystaniu infrastruktury i organizacji wewnętrznej podmiotu, na rzecz którego jest prowadzona, i nie powoduje żadnego ryzyka ekonomicznego u usługodawcy, a nadto nie powoduje odpowiedzialności wobec osób trzecich za szkody wyrządzone w związku z prowadzoną działalnością, albowiem odpowiedzialność ta ponoszona jest przez usługobiorcę (pracodawcę).

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała