W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Syndyk masy upadłościowej Wnioskodawcy, za zezwoleniem Rady Wierzycieli ustanowionej przez Sędziego Komisarza w postępowaniu upadłościowym, zawarł 19 marca 2008 r. umowę ze Spółką z o.o. X, na mocy której wyraził zgodę na przyłączenie się tej Spółki do sieci wodociągowej, która została wybudowana ze środków Wnioskodawcy. Przy budowie infrastruktury Spółka dokonała odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z realizacją inwestycji.

Przedmiotowa sieć stała się częścią składową przedsiębiorstwa wodociągowego, na mocy art. 49 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z wykładnią ww. artykułu przedsiębiorstwo to jest posiadaczem i użytkownikiem sieci. Powyższe oznacza, że sformułowanie "część składowa" odnosi się do przedsiębiorstwa w znaczeniu funkcjonalnym, a nie prawnym.

Zezwolenie, udzielone przez Syndyka, obejmuje samą zgodę na przyłączenie się do sieci i nie wiąże się z przeniesieniem prawa własności urządzeń wchodzących w skład sieci wodociągowej.

Syndyk, w związku z wybudowaniem przez Upadłego infrastruktury technicznej, posiada roszczenie o odpłatne przejęcie sieci wodociągowej i kanalizacyjnej w stosunku do Gminy K. oraz w stosunku do Gminy S. L., na mocy art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t. j . Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 ze zm.).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy udzielona przez Syndyka, w umowie z dnia 19 marca 2008 r., zgoda na przyłączenie się do sieci stanowi świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług?

Zdaniem Syndyka, w wyniku zawartej umowy z dnia 19 marca 2008 r., nie nastąpiło przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych. W wyniku umowy nie zaciągnięto żadnego zobowiązania, ani nie nastąpiło świadczenie usług. Obowiązek podatkowy w zakresie podatku od towarów i usług, zdaniem Syndyka, powstanie dopiero w momencie odpłatnego przekazania infrastruktury na rzecz Gminy K. i Gminy S. L..

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podlegają:

1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2. eksport towarów;
3. import towarów;
4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl art. 2 pkt 6 ww. ustawy, przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Przez dostawę towarów należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1).

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Według art. 8 ust 2 ustawy o VAT, nieodpłatne świadczenie usług niebędące dostawą towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług, jeżeli nie są one związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami, w całości lub w części, traktuje się jak odpłatne świadczenie usług.

Pojęcie "usługi" według ustawy o VAT jest szersze od definicji "usługi" w rozumieniu klasyfikacji statystycznych. Przy definiowaniu świadczenia należy odwołać się do przepisów prawa cywilnego, w szczególności do art. 353 § 2 Kodeksu cywilnego stanowiącego, że świadczenie może polegać na działaniu (facere) albo na zaniechaniu (non facere). Świadczenie usług w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług powinno wynikać z wyraźnego stosunku zobowiązaniowego oraz powinien występować bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść majątkową (K. KossakowskiK. Sachs (red.), "VI Dyrektywa VAT", C.H. Beck 2004, s. 132).

Na uwagę zasługuje przepis art. 8 ust. 1 pkt 2, który przez świadczenie usług nakazuje rozumieć także zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Zatem przez świadczenie należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Na świadczenie mogą się też jednocześnie składać zachowania związane z działaniem, jak i zaniechaniem.

Nie każda czynność stanowiąca świadczenie usług w rozumieniu art. 8 powołanej wyżej ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który jest podatnikiem.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2).

Ze stanu faktycznego opisanego we wniosku wynika, iż Wnioskodawca wybudował z własnych środków sieć wodociągową. Syndyk masy upadłościowej Spółki, wyraził zgodę na przyłączenie się do przedmiotowej sieci Spółki z o.o. X. Zezwolenie obejmuje samą zgodę i nie wiąże się z przeniesieniem prawa własności urządzeń wchodzących w skład sieci wodociągowej. Z przedstawionego stanu faktycznego nie wynika czy z wyrażoną zgodą związana jest jakakolwiek odpłatność (fakt odpłatności wynika tylko z załączonej do wniosku umowy z dnia 19 marca 2008 r.). Jednakże podczas budowy sieci wodociągowej Spółka dokonała odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z realizacją inwestycji.

Biorąc pod uwagę powyższe przepisy oraz opisany we wniosku stan faktyczny, należy stwierdzić, iż udzielona przez Syndyka zgoda na przyłączenie się do sieci wodociągowej innego podmiotu, stanowi świadczenie usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.