W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka zawarła w 2008 roku umowę trójstronną na sprzedaż mączki mięsno - kostnej kat. 3, gdzie sprzedającym towar jest firma X sp. z o.o., kupującym firma z A a odbiorcą firma, spoza Unii Europejskiej, z B. Towar jest wysyłany z zakładu sprzedawcy w Polsce, do zakładu odbiorcy w B. Organizacją transportu i dokonaniem odprawy celnej zajmuje się kupujący firma z A. Faktura sprzedaży jest wystawiona na firmę z A. Firmy z Polski i A posiadają NIP UE.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy X Sp. z o.o., za sprzedaż towarów powinna wystawić fakturę eksportową, czy fakturę na wewnątrzwspólnotową dostawę towarów ?

Zdaniem wnioskodawcy: Firmy sprzedająca i kupująca towar mają siedziby na terytorium Unii Europejskiej, natomiast odbiorcą towaru jest firma z Bangladeszu, i w naszym przekonaniu należałoby wystawić fakturę na eksport pośredni.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) - opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega eksport towarów. W myśl art. 2 pkt 8 eksport towarów to potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach celnych wywóz towarów poza terytorium Wspólnoty w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ust.1 pkt 1-4 ww. ustawy.

Jeżeli wywóz jest dokonany przez dostawcę lub na jego rzecz - mamy do czynienia z eksportem bezpośrednim (art. 2 pkt 8 lit a ustawy).

Jeżeli wywóz jest dokonany przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem towarów wywożonych przez nabywcę - mamy do czynienia z eksportem pośrednim.

Z przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego wynika, że eksportuje towary handlowe z Polski, nabywcą towaru będzie firma z UE (A) a odbiorcą firma, spoza Unii Europejskiej (B). Towar jest wysyłany z zakładu sprzedawcy w Polsce, do zakładu odbiorcy w B. Organizacją transportu i dokonaniem odprawy celnej zajmuje się kupujący firma z A. Faktura sprzedaży jest wystawiona na firmę z A. Firmy z Polski i A posiadają NIP UE.

Uwzględniając powyższe w przedmiotowej sytuacji mamy do czynienia z eksportem pośrednim.

Zgodnie z art. 41 ust. 4 przedmiotowej ustawy, w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a - stawka podatku wynosi 0%. W myśl art. 41 ust. 11, przepis ustępu 4 stosuje się także w eksporcie, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. b, jeżeli podatnik przed złożeniem deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokona dostawy towarów, posiada kopie dokumentu, w którym urząd celny określony w przepisach celnych potwierdził wywóz tych towarów poza terytorium Wspólnoty. Z przedmiotowego dokumentu musi wynikać tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu. Przepis ust. 9 stosuje się odpowiednio.

W przypadku eksportu pośredniego (wywóz dokonywany jest przez nabywcę lub na jego rzecz) zastosowanie będzie miał art. 41 ust. 11 ustawy, który stanowi, iż przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. b - eksport pośredni - jeżeli podatnik przed złożeniem deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy towarów, posiada kopię dokumentu, w którym urząd celny określony w przepisach celnych potwierdził wywóz tych towarów poza terytorium Wspólnoty. Z dokumentu, o którym mowa w zdaniu pierwszym, musi wynikać tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu. Przepis ust. 9, w myśl, którego otrzymanie przez podatnika dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium Wspólnoty w terminie późniejszym niż określony w ust. 7 (odpowiednio dla eksportu wymienionego w ust. 11 będzie to termin po złożeniu deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy towarów ) upoważnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał ten dokument.

Analizując przedstawiony stan faktyczny oraz powołane przepisy stwierdzić należy, iż Strona dokonała eksportu towarów, gdyż jest w posiadaniu kopii dokumentu celnego, potwierdzonego przez właściwy organ celny, wywozu towarów poza terytorium Wspólnoty. Ze stanu faktycznego nie wynika, w jakim terminie Strona otrzymała wymagane potwierdzenie wywozu, zatem uprawniona była do wykazania przedmiotowej transakcji, ze stawką 0%, w terminach określonych w art. 41 ust. 11 lub art. 41 ust. 9, w sytuacji zaś brak kopii dokumentu potwierdzającego wywóz towarów w terminie właściwym do złożenia deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonano dostawy towarów, strona powinna opodatkować sprzedaż stawką jak przy sprzedaży krajowej.

Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy (...).

W myśl § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798) zarejestrowani podatnicy jako podatnicy VAT czynni, posiadający numer identyfikacji podatkowej, wystawiają faktury oznaczone wyrazami "FAKTURA VAT".

W eksporcie pośrednim - gdy kopię dokumentu potwierdzającego wywóz towaru z terytorium kraju poza terytorium Wspólnoty podatnik otrzyma do dnia złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, obowiązek podatkowy powstanie zgodnie z art. 19 ust. 6, czyli w dacie wywozu towaru wynikającej z otrzymanego dokumentu. W sytuacji, gdy podatnik nie otrzyma przedmiotowej kopii ww. dokumentu, traktuje tę dostawę jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, a obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19 ust. 1 4 ustawy.

Reasumując wnioskodawca winien wystawić fakturę krajową zgodnie w art. 106 ust. 1 ww. ustawy podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy. W myśl zaś § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798) zarejestrowani podatnicy jako podatnicy VAT czynni, posiadający numer identyfikacji podatkowej, wystawiają faktury oznaczone wyrazami "FAKTURA VAT".

Uwzględniając powyższe a także biorąc pod uwagę, iż Wnioskodawca dokonuje sprzedaży towaru na terytorium kraju, przedmiotowa transakcja sprzedaży towarów podlega przepisom ustawy o podatku od towarów i usług i winna być dokumentowana fakturą krajową. Dlatego wnioskodawca winien uznać taką czynność za dostawę towarów na terytorium kraju.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w przypadku interpretacji dotyczącej zdarzenia przyszłego - stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.