W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W roku 2000 Wnioskodawca wraz z dwoma osobami fizycznymi nabył 30 ha gruntów rolnych. Nabywcy nie prowadzą działalności gospodarczej w obszarze handlu nieruchomościami (gruntów, budynków, budowli itp.). Grunty te miały być podzielone na trzech nabywców i częściowo przeznaczone pod budowę domów jednorodzinnych (prywatnie używanych - nie do dalszej odsprzedaży), pozostały teren miał być używany do celów rekreacyjnych przez właścicieli (nabywców). W wyniku wejścia w życie w roku 2004 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, część tych gruntów została przekształcona na tereny o przeznaczeniu: do zabudowy mieszkaniowej, usługowej (cel sanatoryjno-uzdrowiskowy), leczniczo - rehabilitacyjnej oraz turystycznej. Wobec zaistniałych warunków właściciele zdecydowali się do częściowego podziału gruntów i dalszej ich odsprzedaży. W związku z tym, że teren jest duży wydzielono z jego części 18 działek celem ich sprzedaży. Są to działki z przeznaczeniem pod budownictwo mieszkaniowe. Nabywcami są osoby nie spokrewnione ze zbywcą.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy sprzedaż majątku prywatnego (w tym przypadku działek wydzielonych z gruntu używanego do celów prywatnych) jest podstawą do odprowadzenia należnego podatku VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, na podstawie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, a także art. 2 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. używanie, sprzedaż bądź też inne zadysponowanie prywatnym majątkiem nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Podatkowi od towarów i usług podlegają czynności określone w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Osoba fizyczna dokonująca sprzedaży własnego majątku prywatnego nie staje się podatnikiem w rozumieniu powyższych przepisów, nawet jeśli wykracza to poza incydentalną sprzedaż i przybiera charakter sukcesywny.

Dla potwierdzenia swego stanowiska Podatnik powołał wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 06 września 2006 r., sygn. akt I SA/Wr 1254/05.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega między innymi: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Za dostawę towarów stosownie do art. 7 ust. 1 cyt. ustawy uważa się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Według art. 2 pkt 6 ww. ustawy towarami są rzeczy ruchome, wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Odpłatne dostawy towarów lub odpłatne świadczenie usług można opodatkować wtedy, gdy są dokonywane przez podmiot o statusie podatnika. Zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wyznacza czynnik przedmiotowy - opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług oraz czynnik podmiotowy - czynności muszą być wykonywane przez podatnika.

Podatnikami podatku od towarów i usług, w myśl art. 15 ust. 1 cytowanej ustawy są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą. Działalność gospodarcza, zgodnie z art. 15 ust. 2 ww. ustawy obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Dostawa gruntu nie rodzi więc obowiązku w podatku od towarów i usług wówczas, gdy dokonywana jest w ramach sprzedaży składników majątku własnego, a okoliczności nie wskazują, że czynności te czynione są z zamiarem ich powtarzania i nie zmierzają do nadania im stałego charakteru, a grunty nie zostały nabyte w celu ich dalszej sprzedaży. Czynności takie nie mieszczą się w definicji działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, zatem nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Jeżeli jednak sprzedaż dotyczy gruntu nabytego w celu dalszej jego odsprzedaży, czynności te należy zakwalifikować jako działalność gospodarczą, a taką osobę uznać za podatnika w rozumieniu art. 15 ww. ustawy.

W niniejszej sprawie Wnioskodawca wraz z dwoma osobami fizycznymi nabył 30 ha gruntów rolnych. Właściciele gruntu zdecydowali się na częściowy podział gruntu i dalsze jego odsprzedanie. W związku z tym, że teren jest duży wydzielono z jego części 18 działek celem ich sprzedaży.

Zgodnie z przedstawionymi wyżej przepisami ustawy o podatku od towarów i usług, dokonywanie przedmiotowych dostaw w sposób ciągły i w celach zarobkowych spełnia definicję działalności gospodarczej, a przedmiot tych dostaw - grunt, jest towarem w pojęciu ustawy.

Okoliczności sprawy wskazują, iż zakup dokonany został przez kilka osób. Gruntu nie podzielono na trzech nabywców, lecz dokonano podziału części nabytej nieruchomości gruntowej na 18 działek w celu sprzedaży - co świadczy o zamiarze częstotliwego, powtarzalnego wykonywania czynności dostawy.

Zaznaczyć przy tym należy, że o kwestii częstotliwości wykonywanej czynności nie decyduje czasookres jej wykonywania (tydzień, miesiąc, rok), ani też ilość dokonanych transakcji, tylko fakt powtarzalności określonej czynności.

Ponadto na podjęty zamiar sprzedaży działek w sposób częstotliwy wskazuje również fakt podziału nabytej nieruchomości gruntowej na mniejsze działki, w przeciwnym razie dzielenie gruntów byłoby niecelowe i ekonomicznie nieuzasadnione.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż w związku z wejściem w życie w roku 2004 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego właściciele zdecydowali się do częściowego podziału gruntów i dalszej jego sprzedaży. Okoliczności sprawy wskazują jednak, iż już w momencie zakupu Wnioskodawca przewidywał, że grunty te zostaną przekształcone na tereny o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową, mając zamiar budowy domu mieszkalnego na tym gruncie.

W stanie faktycznym opisanym w przedmiotowym wniosku brak argumentacji, iż zakupu nieruchomości dokonano dla innych celów aniżeli późniejsze zbycie. Nie można bowiem stwierdzić, że nie kwalifikuje się do działalności gospodarczej sprzedaż tylko dlatego, że następuje z "majątku prywatnego". Oznaczałoby to bowiem, że w każdym przypadku majątek prywatny wyprzedawany nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Przyjęcie takiego założenia uniemożliwiłoby opodatkowanie osoby, która np. nabyła nieruchomości, nie rejestruje działalności, a następnie wyprzedaje ten majątek. W takim przypadku należy rozważyć czy okoliczności te nie wskazują na zamiar wykonywania tych czynności w sposób częstotliwy, a tym samym na wykonywanie działalności handlowej.

W przedmiotowej sprawie sprzedaż nieruchomości dokonywana jest w warunkach wskazujących na nadanie tej sprzedaży zorganizowanego charakteru działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, dostawa terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę podlega opodatkowaniu stawką podatku 22%.

Natomiast na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 powołanej ustawy, dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę, korzysta ze zwolnienia od opodatkowania.

Biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, tut. organ podatkowy stwierdza, iż sprzedaż ww. działek przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe wydzielonych z nieruchomości podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Ponadto należy stwierdzić, iż powołany przez Wnioskodawcę wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 06 września 2006 r., sygn. akt. I SA/Wr 1254/05, jest rozstrzygnięciem w konkretnej sprawie, osadzonej w określonym stanie faktycznym i tylko do niego się zawęża, w związku z tym nie ma mocy powszechnie obowiązującego prawa.

Nadmienia się, że stosownie do art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, minister właściwy do spraw finansów publicznych na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Art. 14k § 1 cyt. wyżej ustawy ponadto stanowi, iż zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić Wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.