W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca jest właścicielem budynku mieszkalnego z częścią usługową wybudowanego w latach 2004-2007 i oddanego do użytku w 2007 r. Powierzchnia mieszkalna wynosi 432 m#178;. Parter został wynajęty na cele prowadzenia działalności gospodarczej (powierzchnia 185 m#178;). Wnioskodawca jest zameldowany i zamieszkuje w opisanym budynku od dnia 8 stycznia 2007 r., żona Wnioskodawcy od dnia 1 lutego 2007 r.

Budynek, w tym część przeznaczona na sprzedaż, jest użytkowana przez ww. osoby jako właścicieli budynku. Budynek został wybudowany przez Wnioskodawcę prywatnie jako osobę fizyczną, niezarejestrowaną jako podatnik VAT, dlatego też przy nabyciu towarów i usług związanych z przyszłą dostawą części budynku mieszkalnego, podatek od towarów i usług nie był odliczany. Przedmiotem sprzedaży będzie wydzielona część powierzchni mieszkalnej, dla której ustanowiono odrębną własność.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie :

Czy sprzedaż części mieszkalnej ww. budynku, dla której będzie ustanowiona odrębna własność, będzie zwolniona z podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż ww. części mieszkalnej budynku jest zwolniona od podatku, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego, stanowisko Wnioskodawcy, w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega, między innymi, odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju. Ustawodawca przez towary rozumie rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki, budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty - art. 2 pkt 6 ustawy o VAT.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Natomiast artykuł 15 ust. 2 ww. ustawy stanowi, iż działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z cytowanych wyżej przepisów wynika, iż warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:

• dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
• czynność wykonana była przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem był podatnikiem VAT
  
  

Zatem co do zasady, warunkiem uznania danej osoby za podatnika jest jej stałe zaangażowanie w prowadzoną działalność gospodarczą. Tym samym uzasadnionym jest twierdzenie, iż nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług osoba fizyczna zaangażowana sporadycznie w dostawę towaru. Z art. 15 ust. 2 ww. ustawy wynika, że sporadyczność czynności, względnie jednorazowe ich wykonywanie, tworzy z danej osoby podatnika wyłącznie w przypadku, gdy te okazjonalne lub jednorazowo wykonywane czynności są czynnościami wykonywanymi w związku z działalnością gospodarczą.

Wspomniany wyżej przepis art. 15 ust. 2 ustawy o VAT nie pozwala, na opodatkowanie czynności, choćby mogła być ona zdefiniowana jako dostawa towarów lub świadczenie usług w rozumieniu art. 7 i 8 ustawy o VAT, jeżeli nie jest ona wykonywana w ramach działalności gospodarczej. Nie jest zatem działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży. Jeśli więc osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, dokonuje sprzedaży składników majątku osobistego, w warunkach wskazujących, że działania te nie są czynione z zamiarem ich powtarzania (kontynuowania) i nie zmierzają do nadania im stałego (zorganizowanego) charakteru, a towary te nie były nabywane jedynie w celu ich zbycia - czynności te nie mogą być uznane za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a zatem osoba je wykonująca nie uzyskuje statusu podatnika VAT.

W związku z powyższym, w przedstawionej sytuacji, sprzedaż wydzielonej części budynku mieszkalnego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Konsekwentnie, za nieprawidłowe uznać należy stanowisko Wnioskodawcy, iż w sprawie będącej przedmiotem wniosku zastosowanie będzie miało zwolnienie z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług. Bowiem zwolnienie od podatku jest okolicznością szczególną, odstępstwem od ogólnych zasad określonych w ustawie. Zatem najpierw musi wystąpić przesłanka pozwalająca zaklasyfikować daną czynność do katalogu czynności podlegających opodatkowaniu, a dopiero potem można zastosować zwolnienie, wynikające z przepisów szczególnych. Tym samym nie można zwolnić z podatku czynności, która w opisanych wyżej okolicznościach, nie podlega opodatkowaniu.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.