Pytanie:

Czy ZCK, będący zakładem budżetowym, jest podatnikiem podatku VAT z tytułu zawieranych umów najmu oraz dzierżawy składników majątkowych stanowiących mienie Gminy, w sytuacji gdy na skutek zawarcia aneksów do umów, których stroną był dotychczas ZCK, stroną tychże umów staje się Gmina?

POSTANOWIENIE
Na podstawie art. 14 a § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 Nr 8 poz. 60, ze zm.) Naczelnik Urzędu Skarbowego Wrocław - Śródmieście stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 23 maja 2006 r., który wpłynął w dniu 24 maja 2006 r., o udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej tego czy ZCK, będący zakładem budżetowym, jest podatnikiem podatku VAT z tytułu zawieranych umów najmu oraz dzierżawy składników majątkowych stanowiących mienie Gminy, w sytuacji gdy na skutek zawarcia aneksów do umów, których stroną był dotychczas ZCK, stroną tychże umów staje się Gmina, jest prawidłowe
UZASADNIENIE
W dniu 24 maja 2006 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław - Śródmieście wpłynął wniosek o udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.
Jak stanowi art. 14a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. W myśl art. 14 a § 4 cyt. ustawy udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, o której mowa w § 1, następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie.
Z treści złożonego wniosku wynika, że ZCK jako zakład budżetowy Gminy wynajmuje i wydzierżawia składniki majątkowe stanowiące mienie Gminy. ZCK był stroną umów najmu i dzierżawy i wystawiał faktury VAT najemcom i dzierżawcom. A obecnie, na skutek zmiany ustawy o finansach publicznych, w myśl której dochody z najmu i dzierżawy nie mogą być przychodami własnymi zakładu budżetowego (art. 24 ust. 2 tej ustawy obowiązujący od l stycznia 2006 r.), zawarto aneksy do przedmiotowych umów. Zgodnie z zawartymi aneksami stroną tych umów staje się Gmina, Dyrektor ZCK podpisuje aneksy na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Prezydenta Miasta. Wyjaśniono, że sprzedawcą na wystawianych przez ZCK fakturach VAT, z tytułu świadczenia przedmiotowych usług najmu i dzierżawy będzie Gmina. Podatnik pisze, że od drugiego półrocza 2006 r. otrzymał pełnomocnictwo od Prezydenta do zawierania umów jako pełnomocnik w imieniu Gminy.
Przedstawiając własne stanowisko Podatnik stwierdza, że po zmianie podmiotu zawierającego umowy i wystawieniu faktur przez ZCK, w których sprzedawcą będzie Gmina, podatnikiem podatku należnego VAT z tytułu świadczenia przedmiotowych umów najmu i dzierżawy staje się Gmina.
W opinii tut. Organu Podatkowego stanowisko Podatnika, że dla przedmiotowych czynności to nie ZCK będzie podatnikiem podatku VAT po aneksach umów najmu i dzierżawy, należy uznać za prawidłowe.
Art. 15 ust. l ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, póz. 535, z późn. zm.) stanowi, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z ust. 2 działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Zgodnie z art. 24 ust. l pkt 2 i ust. 2 ustawy o finansach publicznych (Dz. U. z 2005 r. Nr 249, póz. 2104 z późn. zm.) do przychodów własnych zakładów budżetowych, z których jednostki te pokrywają koszty swojej działalności, nie zalicza się dochodów z najmu i dzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze dotyczących składników majątkowych odpowiednio Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.
Podatnik będąc zakładem budżetowym Gminy, utworzonym dla realizacji zadań własnych Gminy, jest wyodrębnioną jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej, która samodzielnie wykonuje powierzone jej zadania. Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług posiada zatem odrębny status podatnika. Rozporządzając składnikami majątku powierzonymi przez Gminę świadczy usługi najmu i dzierżawy i jako strona umów cywilnoprawnych wystawia z tego tytułu faktury VAT. Jednakże w sytuacji gdy następuje zmiana w zakresie prawa do dysponowania składnikami majątku Gminy wyrażająca się tym, że stroną umów najmu i dzierżawy przedmiotowych składników majątkowych, a także sprzedawcą na wystawianych fakturach VAT staje się Gmina, należy uznać, że obowiązek podatkowy w zakresie podatku od towarów i usług nie spoczywa już na Podatniku. Z opisu stanu faktycznego wynika, że Podatnik przestaje być stroną świadczonych umów najmu i dzierżawy, co oznacza, że na skutek dokonanych zmian przestaje na nim spoczywać obowiązek podatkowy z tego tytułu.
Tut. Organ Podatkowy jako właściwy do rozliczeń podatku VAT dla Podatnika nie może udzielać wiążącej interpretacji co do obowiązków podatkowych innych podmiotów niż Wnioskodawca, stąd za prawidłowe uznaje się stanowisko, że to nie ZCK będzie podatnikiem dla przedmiotowych czynności, nie wskazując jednak kto nim będzie.
Zgodnie z art. 14 a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania postanowienia.
Jak stanowi art. 14b § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa interpretacja, nie jest wiążąca dla wnioskodawcy, wiąże natomiast organy podatkowe i organy kontroli skarbowej do czasu jej zmiany lub uchylenia.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia zażalenia na niniejsze postanowienie do Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu w terminie 7 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia. Zażalenie wnosi się za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał postanowienie.
Zażalenie podlega opłacie skarbowej