Pytanie:

Czy wydatki ponoszone na niezakończoną jeszcze modernizację stanowiących środek trwały autobusów, wykorzystywanych w działalności gospodarczej, i związany z tymi wydatkami podatek naliczony może, w sytuacji wystąpienia w danym okresie rozliczeniowym nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, zostać zwrócony w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia podatkowego w podatku od towarów i usług?

W oparciu o dokonaną analizę stanu prawnego w przedmiotowym zakresie tut. organ zauważa:

Zasady odliczenia i zwrotu podatku zawarte zostały w Dziale IX (rozdział 1) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) - zwanej w dalszej części ustawą.Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje w przypadkach i na zasadach podanych w art. 86 ustawy, z wyłączeniem przypadków wymienionych w art. 88.
Stosownie do przepisu art. 86 ust. 1 ustawy, uprawnienie to przysługuje podatnikowi w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik, stosownie do przepisu art. 90 ust. 1 ustawy, obowiązany jest do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. Na podstawie ust. 2 ww. przepisu, jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10.Proporcję, o której mowa powyżej, wylicza się wg zasad wymienionych w art. 90 ust. 3-7 ustawy.

Zaznaczyć trzeba, iż ww. przepisy odpowiadają przyjętej w ustawodawstwie europejskim (w tym również w polskim systemie podatku od wartości dodanej) zasadzie odliczeń podatku naliczonego w rozliczeniu bieżącym, w związku z zaistnieniem konkretnego zdarzenia.Tworzy to sytuację, w której pewna pula podatku naliczonego podlega odliczeniu od kwoty podatku należnego także w sytuacji, w której pomiędzy tymi wartościami nie ma żadnego funkcjonalnego związku. Oznacza to, iż podatnik odlicza podatek naliczony od razu, nieczekając na wykorzystanie (sprzedanie) towarów i usług.
Odnosząc się zatem do sytuacji przedstawionej w piśmie z dnia 22.02.2005 r. stwierdzić należy, iż Spółce służy prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z zakupami związanymi z modernizacją ww. autobusów.

W przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego podatnik ma prawo, zgodnie z art. 87 ust. 1, do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.Stosownie do regulacji art. 87 ust. 2 i 3 ustawy, zwrot różnicy podatku następuje na rachunek bankowy podatnika w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika. Różnica podatku podlegająca zwrotowi w kwocie przekraczającej wartość podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów lub usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, powiększonej o 22% obrotu podatnika opodatkowanego stawkami niższymi niż określona w art. 41 ust. 1, podlega zwrotowi w terminie 180 dni od dnia złożenia deklaracji podatkowej.
Zaznaczyć należy, iż przez nabycie towarów i usług zaliczanych u podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji należy rozumieć poniesienie wydatków dotyczących rzeczy i praw wymienionych w art. 16a-m ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.).

Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych) uważa się, stosownie do art. 16g ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, cenę odpłatnego nabycia lub koszt wytworzenia.W szczególności, w przypadku określonym w art. 16g ust. 13 tej ustawy, tj. ulepszenia w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych powiększa się o sumę wydatków na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3.500 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekroczyła 3.500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
Oznacza to, iż wydatki na modernizację, o których mowa w piśmie Spółki, podlegają zaliczeniu dla potrzeb podatku od towarów i usług do nabycia towarów lub usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.

W wydanym, na podstawie delegacji art. 99 ust. 14 ustawy, rozporządzeniu z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie wzorów deklaracji podatkowych dla podatku od towarów i usług, Minister Finansów określił wzory deklaracji podatkowych dla podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 89, poz. 852 ze zm.).Kwoty dotyczące nabycia towarów i usług zaliczanych u podatnika do środków trwałych, wpisywane są w pozycjach 41 (wartość netto w zł) oraz 42 (podatek naliczony w zł).
W świetle powyższego, tut. organ stwierdza, iż stanowisko podatnika w przedmiotowej sprawie jest prawidłowe.

Powyższa interpretacja:
- dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia tego zdarzenia, traci swoją moc z chwilą zmiany przepisów jej dotyczących,
- nie jest wiążąca dla podatnika, wiąże natomiast właściwe dla wnioskodawcy organy podatkowe i organy kontroli skarbowej.