Istota interpretacji:

Możliwość obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, prowadzenie rejestru zakupu VAT.

• nieprawidłowe– w zakresie prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (pytanie nr 1),
• prawidłowe– w zakresie sposobu prowadzenia rejestru zakupu VAT (pytanie nr 2).
  
  

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Szpital wykonuje czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje. Proporcja, o której mowa w art. 90 ust 2-8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług nie przekracza 2%. Możliwe jest, w stosunku do niektórych czynności (np.: refaktura za usługi telekomunikacyjne, prąd, wodę), wyodrębnienie kwot podatku naliczonego związanego ze sprzedażą opodatkowaną. Dlatego Szpital chciałby skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Szpital dotychczas nie korzystał z prawa opisanego wyżej. Nie obniżał podatku należnego o podatek naliczony. W związku z tym prowadził rejestr sprzedaży VAT i nie prowadził rejestru zakupu VAT. Jeśli zgodnie ze stanowiskiem Szpitala, jest możliwe częściowe wyodrębnienie kwot podatku naliczonego związanego z czynnościami, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego, to Szpital chciałby prowadzić rejestr zakupu VAT ograniczając się tylko do rejestrowania w nim dokumentów, na podstawie których przysługuje prawo do obniżenia podatku.

W uzupełnieniu do wniosku Zainteresowany wskazał, iż jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Szpital refakturuje częściowo zakup mediów (woda, ścieki, energia, usługi telekomunikacyjne, gaz, usługi pocztowe) na postawie liczników w cenach zakupu. Obniżenie kwoty podatku należnego następować ma tylko do wysokości podatku naliczonego wykazanego w ww. refakturach. Podstawowa działalność Szpitala – usługi medyczne – jest zwolniona od podatku od towarów i usług, i w związku z tą działalnością nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego. Czynności dodatkowe takie jak: hostel, pobyt matki z dzieckiem, czynsze pracownicze, najem powierzchni, wjazdy na teren szpitala i inne, stanowią niewielką wartość całej sprzedaży i są opodatkowane stawkami VAT zgodnie z przepisami. Wnioskodawca wskazał ponadto, iż w związku z tym, że wartość refakturowanych usług (np. media itd.) obliczana jest na podstawie faktur zakupu w cenach zakupu, kwota podatku należnego z refaktury stanowi równocześnie znikomą część kwoty podatku naliczonego, do wysokości której Szpitalowi przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego. Szpital jest w stanie wyodrębnić kwotę podatku naliczonego związanego z czynnościami, w stosunku do których Szpitalowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. Ponieważ refaktura jest wystawiona w cenach zakupu, wartość podatku należnego z refaktury stanowi część podatku naliczonego (z faktury zakupu).

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1. Czy mimo tego, że Szpital wykonuje czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, a proporcja, o której mowa w artykule 90 ust 2-8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług nie przekracza 2%, Szpital ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, jeśli jest możliwe wyodrębnienie kwot związanych z czynnościami, w związku z którymi takie prawo przysługuje...
2. Czy Szpital może prowadzić rejestr zakupu VAT ograniczając się do zapisywania w nim tylko kwot, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego...

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad. 1.

Szpital ma prawo do częściowego obniżenia kwot podatku należnego o podatek naliczony w przypadku sprzedaży, w stosunku do której jest w stanie wyodrębnić te kwoty, zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Ad. 2.

Szpital może ograniczyć rejestr zakupu VAT do zapisywania w nim tylko dokumentów, bądź częściowych kwot z dokumentów, z których wynika prawo do obniżenia podatku należnego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za:

• nieprawidłowe– w zakresie prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (pytanie nr 1),
• prawidłowe– w zakresie sposobu prowadzenia rejestru zakupu VAT (pytanie nr 2).
  
  

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Podatnikami – na mocy art. 15 ust. 1 ustawy – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat tej działalności.

Działalność gospodarcza – ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r., kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Jak wynika z powyższego, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza tym samym możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi. Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (usługi) są wykorzystywane do wykonywania czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających temu podatkowi.

W przypadkach, gdy podatnik wykonuje czynności uprawniające do odliczenia podatku VAT i nieuprawniające do tego odliczenia i nie ma możliwości przyporządkowania ponoszonych kosztów bezpośrednio do czynności opodatkowanych lub zwolnionych od podatku, zastosowanie znajduje przepis art. 90 ustawy, który ma na celu określenie wartości podatku naliczonego, służącego wyłącznie czynnościom opodatkowanym, z pominięciem tej części podatku naliczonego, w jakiej nabyte towary i usługi będą wykorzystywane przez Wnioskodawcę do wykonywania czynności zwolnionych od podatku.

Przepis art. 90 ust. 1 i ust. 2 ustawy, stanowi, że w stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku, z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku, z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określania kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami w stosunku, do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.

Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1. podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10.

Zgodnie z art. 90 ust. 3 ustawy, proporcję tę ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.

W myśl art. 90 ust. 4 ustawy, proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym na podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej. W art. 90 ust. 5-8 wskazano szczegółowe zasady ustalania ww. proporcji.

Stosownie natomiast do zapisu art. 90 ust. 10 ustawy, w przypadku gdy proporcja określona zgodnie z ust. 2-8:

1. przekroczyła 98% - podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2;
2. nie przekroczyła 2% - podatnik nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2.

Powyższe oznacza, iż w przypadku gdy proporcja określona zgodnie z ust. 2-8, nie przekroczyła 2% - podatnik nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w oparciu o ww. proporcję.

Przepis art. 91 ust. 1 stanowi, iż po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2-9, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art. 90 ust. 2-6 lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11, dla zakończonego roku podatkowego. Korekty tej nie dokonuje się, jeżeli różnica między proporcją odliczenia określoną w art. 90 ust. 4 a proporcją określoną w zdaniu poprzednim nie przekracza 2 punktów procentowych.

Korekty, o której mowa powyżej, zgodnie z art. 91 ust. 3, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, za który dokonuje się korekty, a w przypadku zakończenia działalności gospodarczej - w deklaracji podatkowej za ostatni okres rozliczeniowy.

Z opisanego zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca wykonuje czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje. Proporcja, o której mowa w art. 90 ust 2-8 ustawy o podatku od towarów i usług nie przekracza 2%. Możliwe jest, w stosunku do niektórych czynności (np.: refaktura za usługi telekomunikacyjne, prąd, wodę), wyodrębnienie kwot podatku naliczonego związanego ze sprzedażą opodatkowaną. Dlatego Szpital chciałby skorzystać z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Szpital dotychczas nie korzystał z prawa opisanego wyżej. W związku z tym prowadził rejestr sprzedaży VAT i nie prowadził rejestru zakupu VAT. Ponieważ zgodnie ze stanowiskiem Szpitala, jest możliwe częściowe wyodrębnienie kwot podatku naliczonego związanego z czynnościami, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego, to Szpital chciałby prowadzić rejestr zakupu VAT ograniczając się tylko do rejestrowania w nim dokumentów, na podstawie których przysługuje prawo do obniżenia podatku.

Zainteresowany jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Refakturuje częściowo zakup mediów (woda, ścieki, energia, usługi telekomunikacyjne, gaz, usługi pocztowe) na postawie liczników w cenach zakupu. Obniżenie kwoty podatku należnego następować ma tylko do wysokości podatku naliczonego wykazanego w ww. refakturach.

Podstawowa działalność Szpitala – usługi medyczne – jest zwolniona od podatku od towarów i usług, i w związku z tą działalnością nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego. Czynności dodatkowe takie jak: hostel, pobyt matki z dzieckiem, czynsze pracownicze, najem powierzchni, wjazdy na teren szpitala i inne, stanowią niewielką wartość całej sprzedaży i są opodatkowane stawkami VAT zgodnie z przepisami.

W związku z tym, że wartość refakturowanych usług (np. media itd.) obliczana jest na podstawie faktur zakupu w cenach zakupu, kwota podatku należnego z refaktury stanowi równocześnie znikomą część kwoty podatku naliczonego, do wysokości której Szpitalowi przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego. Szpital jest w stanie wyodrębnić kwotę podatku naliczonego związanego z czynnościami, w stosunku do których Szpitalowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. Ponieważ refaktura jest wystawiona w cenach zakupu, wartość podatku należnego z refaktury stanowi część podatku naliczonego (z faktury zakupu).

Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy obowiązkiem Wnioskodawcy w pierwszej kolejności jest przypisanie konkretnych wydatków do określonych rodzajów sprzedaży, z którymi wydatki te są związane. Wnioskodawca ma zatem obowiązek odrębnego określenia, czy podatek wynikający z otrzymanych faktur związany będzie z czynnościami opodatkowanymi, czy też zwolnionymi, czyli dokonania tzw. bezpośredniej alokacji.

Jeżeli dokonanie bezpośredniej alokacji nie jest możliwe, czyli w przypadku gdy dokonane zakupy służą obu rodzajom działalności, podatnik może odliczyć tylko tę część podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom dającym prawo do odliczenia. A zatem zasada proporcjonalnego odliczania podatku ma zastosowanie do tej kategorii zakupów, których nie da się jednoznacznie przypisać do konkretnego rodzaju sprzedaży, czyli "zakupów związanych ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną".

W przedmiotowej sprawie istotne jest to, iż w przypadku, gdy proporcja określona według zasad wskazanych w art. 90 nie przekracza 2%, podatnik nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych zarówno ze sprzedażą opodatkowaną, jak i zwolnioną od podatku, których nie da się przypisać do konkretnego rodzaju sprzedaży.

Zaznaczyć należy, iż sposób wyodrębnienia kwot podatku naliczonego związanego ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną od podatku musi mieć charakter obiektywny, determinowany okolicznościami konkretnej sprawy. Zatem o dopuszczalności stosowania metody rozliczenia podatku naliczonego związanego ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną w żadnym razie nie mogą decydować względy natury pragmatycznej, czy też celowościowej. Zatem, jeśli nawet podatnikowi byłoby wygodniej posługiwać się proporcją, o której mowa w art. 90 ust. 2 ustawy, to zawsze powinien przede wszystkim poszukiwać możliwości wyodrębnienia kwot podatku.

Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, iż skoro Wnioskodawca, w odniesieniu do niektórych zakupów, ma możliwość wyodrębnienia kwot podatku naliczonego związanego tylko ze sprzedażą opodatkowaną, to w odniesieniu do tych kwot podatku naliczonego związanych wyłącznie z wykonywaniem czynności opodatkowanych nie będzie miała zastosowania proporcja, o której mowa w art. 90 ust. 2-8 ustawy. Wnioskodawcy przysługuje natomiast prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego na zasadach określonych w przepisie art. 86 ust. 1 ustawy stanowiącym, iż w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Natomiast w przypadku zakupów służących zarówno czynnościom opodatkowanym podatkiem od towarów i usług, jak i zwolnionym od tego podatku, w stosunku do których Wnioskodawca nie jest w stanie wyodrębnić całości lub części kwot, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, prawo do odliczenia nie przysługuje, z uwagi na fakt, iż wyliczana przez Wnioskodawcę proporcja nie przekracza 2% - przy założeniu, że jej wysokość nie ulegnie zmianie.

Przepisy dotyczące ewidencji w podatku od towarów i usług zawarte zostały w art. 109 i art. 110 ustawy i określają ogólne zasady jej prowadzenia i formy, w jakiej dane powinny być w tej ewidencji utrwalone przez podatnika. Stosownie do art. 109 ust. 3 ustawy, podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 i 82 ust. 3 oraz zwolnione od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą: kwoty określone w art. 90, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżające kwotę podatku należnego oraz kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej, a w przypadkach określonych w art. 120 ust. 15, art. 125, 134, 138 – dane określone tymi przepisami niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej.

Z powyższego wynika, iż przepisy ustawy nie narzucają określonej formy prowadzenia ewidencji. Ważne jest tylko, aby zawierała ona wszystkie elementy wymienione w art. 109 ust. 3 ustawy oraz inne dane, które są niezbędne do prawidłowego wypełnienia rozliczenia w zakresie podatku od towarów i usług – deklaracji VAT.

Ustawodawca nie określił szczegółowych wymogów co do formy prowadzenia ewidencji, zatem każdy z podatników sam powinien wybrać taki sposób prowadzenia ewidencji, który ułatwi terminowe i prawidłowe sporządzenie deklaracji na podstawie zgromadzonych w ewidencjach danych. Należy mieć na względzie, iż w ewidencji tej powinny się znaleźć zarówno dane z wystawionych faktur VAT, jak również dane stanowiące o sprzedaży uzyskanej z tytułu realizacji usług nieudokumentowanych fakturami VAT.

Z uwagi na powyższe oraz w związku z przyjęciem, iż w niniejszej sprawie Wnioskodawcy przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego związanego z czynnościami opodatkowanymi, które można wprost przypisać do tych czynności, słuszne jest stanowisko Szpitala, że może prowadzić rejestr zakupu VAT ograniczając się do zapisywania w nim tylko kwot, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

W świetle powołanych wyżej regulacji prawnych oraz opisanego zdarzenia przyszłego, w odpowiedzi na zadane pytania, należy stwierdzić, iż:

Ad. 1.

W stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane do wykonywania czynności uprawniających do obniżenia kwoty podatku należnego i które Zainteresowany jest w stanie bezpośrednio przyporządkować do tych czynności, Wnioskodawca ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych zakupów. Natomiast w stosunku do towarów i usług, w odniesieniu do których taka bezpośrednia alokacja nie jest możliwa, Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego, pod warunkiem jednak, że jak wskazał Zainteresowany, proporcja wyliczona w oparciu o art. 90 ust. 2-8 (zarówno wstępnie, jak i w celu korekty, o której mowa w art. 91 ust. 1 ustawy) nie przekracza 2%.

Ad. 2

Prowadząc ewidencje zakupu dla potrzeb podatku od towarów i usług, Szpital może ograniczać się do zapisywania w niej tylko dokumentów lub częściowych kwot z dokumentów, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, pod warunkiem, że na podstawie takiej ewidencji będzie w stanie prawidłowo wypełnić deklarację podatkową w zakresie tego podatku.

Tut Organ informuje ponadto, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego, które nie zostały objęte pytaniem oraz własnym stanowiskiem, nie mogą być rozpatrzone – zgodnie z art. 14b § 1 oraz art. 14f § 2 Ordynacji podatkowej.

Na marginesie należy jednak zauważyć, iż w przypadku, gdy odsprzedaż przez Wnioskodawcę tzw. "mediów", związana jest ze świadczeniem usług najmu (dzierżawy), ich koszt powinien być wliczany do podstawy opodatkowania usługi najmu (dzierżawy) i opodatkowany według stawki właściwej dla tej usługi. Natomiast treść zawartych przez strony umów w takim przypadku nie ma wpływu na odrębne "refakturowanie mediów".

Należy również wskazać, iż przedmiotową interpretację wydano w oparciu o opis zdarzenia przyszłego zawarty we wniosku, z uwzględnieniem informacji, że proporcja wyliczona na podstawie art. 90 ust. 2-8 ustawy nie przekracza i nie przekroczy w przyszłości 2%. Należy ponadto zauważyć, iż interpretacja traci aktualność w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisanego zdarzenia przyszłego, lub też zmiany przepisów objętych interpretacją.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.