Istota interpretacji:

Czy prawidłowe jest odliczenie 100% podatku naliczonego z faktury dokumentującej zakup usługi budowlanej wystawionej na zarejestrowanego podatnika podatku od towarów i usług Wnioskodawczynię w sytuacji kiedy nowy środek trwały będzie własnością jej i jej męża. Małżonkowie będą czerpać pożytki z nowego środka trwałego po zakończeniu budowy.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący zaistniały stan faktyczny:

Podatnik buduje środek trwały (budynek hali magazynowej). Podatnik prowadzi działalność (nie podlegająca wpisowi do ewidencji działalności gospodarczej) polegającą na wynajmie powierzchni magazynowej i biurowej oraz wynajmie samochodu campingowego. Budynek powstaje na działce będącej współwłasnością małżeńską ustawową. Współwłaścicielem działki jest mąż Wnioskodawczyni. Na ww. działce posadowiony jest inny budynek który wynajmuje Wnioskodawczyni wraz z mężem czerpiąc pożytki w proporcji 50/50 (po połowie). W związku z budową nowego budynku dokonane zostało odliczenie kwoty podatku naliczonego z faktur dokumentujących zakup usług budowlanych w 100%. Faktura została wystawiona na zarejestrowanego podatnika podatku od towarów i usług Wnioskodawczynie. Również małżonek Wnioskodawczyni jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

Małżonkowie będą wystawiać osobne faktury jako współwłaściciele środka trwałego i podatnicy podatku VAT.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy prawidłowe jest odliczenie 100% podatku naliczonego z faktury dokumentującej zakup usługi budowlanej wystawionej na zarejestrowanego podatnika podatku od towarów i usług Wnioskodawczynię w sytuacji kiedy nowy środek trwały będzie własnością jej i jej męża. Małżonkowie będą czerpać pożytki z nowego środka trwałego po zakończeniu budowy.

Zdaniem Wnioskodawcy, ma on prawo do odliczenia 100% kwoty podatku należnego o podatek naliczony ponieważ spełnia warunki określone w art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług tj. odliczenia dokonał podatnik podatku od towarów i usług oraz usługi z których nabyciem podatek został odliczony będą wykorzystywane do wykonania czynności opodatkowanych.

W żadnym miejscu ww. ustawy ustawodawca nie uzależnia możliwości odliczenia podatku od ilości posiadanych udziałów w nieruchomości co potwierdzają interpretacje ILPP2/443-191/10-4/BA, IPPP2/443-274/10-2/IG ILPP2/443-87/10-4/AD, IBPP2/443-183/07/BWo.

Potwierdza to wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach I SA/Ke 107/09 który stwierdza że niezasadne jest ograniczenie prawa podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z tytułu zakupu towarów i usług do wysokości procentowego udziału we własności tego budynku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących do dnia 31 grudnia 2010r., gdyż we wniosku z dnia 13 grudnia 2010r. Wnioskodawca wskazał, że wniosek dotyczy zaistniałego stanu faktycznego.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w art. 15 ust. 1 ustawy.

W związku z powyższym, należy przytoczyć przepisy ustawy z dnia 25 lutego 1964r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 ze zm.). W świetle art. 31 § 1 ww. ustawy, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

Zatem istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).

W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego, jak również nie może rozporządzać lub zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku (art. 35 ww. Kodeksu).

Zgodnie z brzmieniem art. 36 § 1 oraz § 2 cyt. ustawy, oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku.

W oparciu o art. 37 § 1 pkt 1 ww. ustawy, zgoda drugiego małżonka jest potrzebna m.in. do dokonania czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków.

Z uwagi na powyższe regulacje prawne, w akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Stosownie do zapisu zawartego w art. 43 § 1 cyt. Kodeksu, oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.

Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, dotyczących stosunków majątkowych między małżonkami, nic nie uprawnia do wniosku, że wykonywanie czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług przez jednego z małżonków (sprzedaż towarów, odpłatne świadczenie usług, import itp.) czyni podatnikiem tego podatku również drugiego małżonka, gdy czynności te dotyczą składników ich majątku wspólnego, a przychód uzyskany z wykonywania tych czynności stanowi ich majątek dorobkowy.

Skoro każdy z małżonków jest uprawniony do samodzielnego zarządzania majątkiem wspólnym, to może on samodzielnie, we własnym imieniu i na własny rachunek dokonywać czynności prawnych będących wykonywaniem tego zarządu, jakkolwiek skuteczność czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu wymaga akceptacji drugiego małżonka.

Jak już wyżej stwierdzono, ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii podatników. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom.

Zgodnie z zapisem art. 86 ust. 1 ustawy, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika:

1. z tytułu nabycia towarów i usług,
2. potwierdzających dokonanie przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty), jeżeli wiązały się one z powstaniem obowiązku podatkowego,
3. od komitenta z tytułu dostawy towarów będącej przedmiotem umowy komisu

– z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4.

Treść art. 86 ust. 1 ustawy wskazuje, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Zatem, warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.

Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych.

Rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. W przedmiotowej sprawie warunek ten jest spełniony, gdyż magazyn, który Wnioskodawczyni buduje będzie wykorzystany do działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług.

Biorąc po uwagę analizę powyższych przepisów stwierdzić należy, że w przypadku, gdy małżonkowie pozostają we współwłasności małżeńskiej i nabywają dobra, które będą używane w sposób wyłączny do celów zawodowych odrębnie przez oboje małżonków będących współwłaścicielami, gdy każdy z małżonków posiada status podatnika VAT, to tym samym każdy z nich będzie we własnym zakresie rozliczał ten podatek.

Zatem Wnioskodawczyni, w sprawie będącej przedmiotem wniosku występująca odrębnie jako podatnik podatku od towarów i usług o którym mowa w art. 15 ustawy, ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego stanowiącą równowartość 50% kwoty podatku wynikającej z faktury – w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane przez Wnioskodawczynie do wykonywania przez nią czynności opodatkowanych – zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy. Albowiem nabyte towary i usługi w takiej proporcji będą przez Wnioskodawczynię wykorzystywane do działalności opodatkowanej. Natomiast pozostałych 50% nakładów będzie wykorzystywana w działalności opodatkowanej wykonywanej przez jej małżonka.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Dodatkowo należy zauważyć, że interpretację przywołane przez Wnioskodawcę we wniosku do tyczą indywidualnej sprawy oraz dotyczą odmiennego stanu faktycznego gdzie podatnikiem od podatku VAT, a tym samym wykorzystującym nabyte towary i usługi do działalności opodatkowanej był tylko jeden ze współwłaścicieli nieruchomości tym samym nie były brane pod uwagę przy rozstrzygnięciu niniejszej sprawy.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.