Istota interpretacji:

Czy Wnioskodawca będzie możliwość odliczenia podatku od towarów i usług wynikającego z zakupów paliwa oraz części dokonywanych w związku eksploatacją samochodu wykorzystywanego do działalności na podstawie umowy użyczenia?

Wniosek uzupełniono pismem z dnia 15 kwietnia 2009r. (data wpływu 21 kwietnia 2009r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu Nr IBPP1/443-107/09/AL i IBPBI/1/415-94/09/AP z dnia 6 kwietnia 2009r.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Mąż Wnioskodawczyni od 2001r. do sierpnia 2008r. prowadził działalność gospodarczą. W 2002r. kupił do celów działalności skodę octavię ciężarową (samochód z kratką). Według obowiązujących w tym okresie przepisów, odliczał VAT od paliwa do tego samochodu aż do wejścia nowych przepisów, które to uniemożliwiły. Samochód całkowicie się podczas prowadzenia przez męża działalności gospodarczej zamortyzował.

Wnioskodawczyni obecnie prowadzi działalność gospodarczą. Wnioskodawczyni nie posiada na chwilę obecną samochodu, jest jej jednak niezbędny do dalszego prowadzenia działalności. Wnioskodawczyni chciałaby podpisać umowę użyczenia samochodu skoda octavia (ciężarowa) pomiędzy swoim mężem a Wnioskodawczynią. Samochód służyłby na potrzeby wykonywanej przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej.

W uzupełnieniu z dnia 15 kwietnia 2009r. do wniosku Wnioskodawczyni wskazała, iż samochód jest samochodem ciężarowym, posiada świadectwo homologacji. Zakupiony został w 2002r. jako fabrycznie ciężarowy.

Wnioskodawczyni z mężem jest małżeństwem od 2005r. i nie mają rozdzielności majątkowej.

Wnioskodawczyni posiada zarejestrowaną działalność gospodarczą od 2003r. i jest od tego też czasu podatnikiem podatkiem VAT.

Samochód posiada ładowność dopuszczalną powyżej 500kg i będzie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej.

W związku z opisanym zdarzeniem przyszłym zadano następujące pytanie:

Czy jeżeli Wnioskodawczyni będzie użytkować ww. samochód na podstawie użyczenia, czy będzie mogła zakupując dla niego paliwo i części, brać fakturę VAT i odliczać podatek VAT od tych zakupów...

Zdaniem Wnioskodawczyni, zgodnie z wyrokiem jaki zapadł w Europejskim Trybunale Sprawiedliwości Wnioskodawczyni, będzie mogła również opisany samochód osobowy wykorzystywać do prowadzonej działalności i na podstawie faktur zakupu rozliczać podatek VAT od zakupionego paliwa i części do tego celu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. u. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Z dniem akcesji Polski do Unii Europejskiej, tj. z dniem 1 maja 2004r. wprowadzony został przepis art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy, zgodnie z którym obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosowało się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3 i 5.

Stosownie natomiast do art. 86 ust. 3 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 maja 2004 r. w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej ładowności mniejszej niż określona wg wzoru:

DŁ = 357kg + n x 68kg

gdzie

DŁ – oznacza dopuszczalną ładowność,

n – oznacza ilość miejsc (siedzeń) łącznie z miejscem dla kierowcy

- kwotę podatku naliczonego stanowiło 50% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca – nie więcej jednak niż 5.000 zł.

Od dokonanej nowelizacji ustawy, obowiązującej od dnia 22 sierpnia 2005r., zgodnie z art. 86 ust. 3 ustawy o VAT w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60 % kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 6.000 zł.

Stosownie do zapisów art. 86 ust. 4 ustawy, przepis art. 86 ust. 3 nie dotyczy:

1. pojazdów samochodowych mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van;
2. pojazdów samochodowych mających więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50% długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków;
3. pojazdów samochodowych, które mają otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków;
4. pojazdów samochodowych, które posiadają kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu;
5. pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku nr 9 do ustawy tj.: agregat elektryczny/spawalniczy, bankowóz, do prac wiertniczych, koparka, koparkospycharka, ładowarka, oczyszczanie dróg, podnośnik do prac konserwacyjno – montażowych, pomoc drogowa, zimowego utrzymania dróg, żuraw samochodowy;
6. pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą - jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie;
7. przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest:
   a) odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub
   b) oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.
   
   

Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 5 ustawy o VAT, spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w ww. art. 86 ust. 4 pkt 1 – 4 stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań.

Stosownie do postanowień art. 86 ust. 7 ww. ustawy o VAT w przypadku usługobiorców użytkujących samochody osobowe oraz inne pojazdy samochodowe, o których mowa w ust. 3, na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą. Suma kwot w całym okresie użytkowania samochodów i pojazdów, o których mowa w zdaniu pierwszym, dotycząca jednego samochodu, nie może jednak przekroczyć kwoty 6.000zł.

Z kolei na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy dotyczącej podatku VAT, tj. ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) przepis art. 25 ust. 1 pkt 3a ograniczający prawo do odliczenia w związku z nabywaniem paliwa do samochodów osobowych brzmiał następująco:

"Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do paliw silnikowych benzynowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych lub innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg".

Podstawowym aktem określającym ramy prawne opodatkowania podatkiem od wartości dodanej od dnia 1 stycznia 2007r. jest Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE.L2006.347.1 ze zm.), a wcześniej VI Dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG, Dz.Urz.UE.L1977.145.1 ze zm.)

Zgodnie z art. 17 (6) VI Dyrektywy (oraz art. 176 obowiązującej Dyrektywy) podatek od wartości dodanej nie może być odliczany od wydatków niebędących wydatkami ściśle związanymi z prowadzoną działalnością. Do czasu przyjęcia przez Radę Unii Europejskiej przepisów określających kategorie wydatków niekwalifikujących się do odliczenia podatku od wartości dodanej, państwa członkowskie mogą zachować wyłączenia przewidziane w ich prawie krajowym w dniu ich przystąpienia do Wspólnoty. Wyłączenia te mogą dotyczyć podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych oraz nabywanych paliw. Istnieje zatem możliwość na gruncie prawa Unii Europejskiej stosowania ograniczeń w odliczaniu podatku naliczonego, pod warunkiem, iż ograniczenia te istniały w prawie krajowym w momencie przystąpienia do Unii Europejskiej. Tym samym omawiany przepis art. 17 (6) VI Dyrektywy formułuje zasadę "stand still" (klauzula stałości), przewidującą utrzymanie w mocy krajowych wyłączeń prawa do odliczenia podatku naliczonego, które obowiązywały przed wejściem w życie VI Dyrektywy.

Z uwagi na cel przepisu art. 17 (6) VI Dyrektywy pojęcie "prawo krajowe" odnosi się do krajowego systemu odliczenia podatku od wartości dodanej obowiązującego i rzeczywiście stosowanego w chwili wejścia w życie tejże Dyrektywy. Klauzula "stand still" nie ma bowiem na celu umożliwienie nowym państwom członkowskim dokonania zmian swych wewnętrznych przepisów w związku z przystąpieniem do Unii Europejskiej w sposób, który oddalałby te przepisy od celów Dyrektywy.

W tym kontekście uchylenie ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w dniu akcesji Polski do struktur Unii Europejskiej i wprowadzenie przepisów nowych, zawierających ograniczenia w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego, samo w sobie nie może stanowić podstawy do stwierdzenia naruszenia art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy. Istotne jest bowiem ustalenie, czy nowe przepisy krajowe nie doprowadziły do rozszerzenia zakresu wcześniejszych krajowych wyłączeń prawa do odliczenia podatku.

W podobny sposób do opisanej kwestii odniósł się Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 22 grudnia 2008r. w sprawie C-414/07.

Analiza przytoczonych uregulowań pozwala na stwierdzenie, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie paliw używanych do napędu samochodów, obowiązujące w Polsce po dniu akcesji do Unii Europejskiej, rozszerzają zakres wcześniejszych krajowych wyłączeń tego prawa.

Z wniosku wynika, iż Wnioskodawczyni, prowadząca działalność gospodarczą i będąca od 2003 r. podatnikiem podatku VAT, ma zamiar podpisać ze swoim mężem umowę użyczenia samochodu skoda octavia (ciężarowa).

Wnioskodawczyni nie posiada na chwilę obecną samochodu, jest jej jednak niezbędny do dalszego prowadzenia działalności. Wnioskodawczyni chciałaby podpisać umowę użyczenia samochodu skoda octavia (ciężarowa) pomiędzy swoim mężem a Wnioskodawczynią.

Jednocześnie Wnioskodawczyni wskazała, iż samochód, na który chce podpisać umowę użyczenia jest samochodem ciężarowym, posiada świadectwa homologacji. Zakupiony został w 2002r. jako fabrycznie ciężarowy. Samochód posiada ładowność dopuszczalną powyżej 500kg i będzie wykorzystywany do prowadzenia przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej.

Wnioskodawczyni będzie na podstawie faktur zakupu rozliczać podatek VAT od zakupionego paliwa i części do tego samochodu.

Jak wskazano powyżej przepis cyt. art. 17 (6) VI Dyrektywy utrzymał w mocy krajowe wyłączenia prawa do odliczenia podatku naliczonego, które obowiązywały przed wejściem w życie VI Dyrektywy, czyli w niniejszej sprawie art. 25 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

Jeszcze raz należy wskazać, iż zgodnie z cyt. przepisem art. 25 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do paliw silnikowych benzynowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych lub innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg.

W świetle powołanych wyżej przepisów prawa wspólnotowego i krajowego oraz biorąc pod uwagę opis zdarzenia przyszłego, tut. organ stwierdza, że Wnioskodawczyni będzie miała prawo do odliczania podatku VAT wynikającego z faktur VAT dokumentujących zakup paliwa wykorzystywanego do napędu samochodu, bowiem jak wskazała w opisie zdarzenia przyszłego, samochód który będzie wykorzystywać do działalności na podstawie zawartej umowy użyczenia, jest samochodem ciężarowym o dopuszczalnej ładowności powyżej 500kg, a zatem ograniczenia wynikające z cyt. art. 25 ust. 1 pkt 3a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie znajdą w niniejszej sprawie zastosowania.

Jednakże Wnioskodawczyni winna mieć na uwadze przepis cyt. art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.

Wnioskodawczyni będzie miała prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących zakup paliwa do przedmiotowego samochodu, jednakże przy zachowaniu podstawowego warunku wynikającego z art. 86 ustawy o podatku od towarów i usług, a mianowicie tylko w takim zakresie w jakim paliwo będzie związane z wykorzystaniem przedmiotowego samochodu do wykonywania czynności opodatkowanych.

Należy wskazać, że przedmiotowy przepis art. 86 ust. 1 ustawy o VAT znajdzie również zastosowanie w odniesieniu do zakupów części do samochodu, o którym mowa we wniosku, tzn. Wnioskodawczyni będzie miała prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących zakup części do samochodu, w takim zakresie w jakim części te będą związane z wykorzystaniem przedmiotowego samochodu do wykonywania czynności opodatkowanych.

Żaden bowiem z powołanych przepisów nie wskazuje na brak prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących nabycie części zamiennych do samochodu ciężarowego o dopuszczalnej ładowności powyżej 500 kg, wykorzystywanego do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

Zaznaczyć należy także, że jeżeli przedmiotowy samochód Wnioskodawczyni będzie wykorzystywać zarówno do czynności opodatkowanych jak i zwolnionych lub niepodlegających ustawie o VAT, to winna mieć na uwadze również przepisy art. 90 i art. 91 ustawy o VAT dotyczące zasad proporcjonalnego odliczenia podatku oraz korekty podatku naliczonego.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy uznać należy za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.

Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.