Pytanie:

Podatnik prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wywozu nieczystości płynnych. Usługi świadczone są samochodem ciężarowym specjalnym asenizacyjnym marki Jelcz o ładowności 6200 kilogramów. Powyższy samochód jest pojazdem ciężarowym specjalnego przeznaczenia, na który podatnik nie posiada świadectwa homologacji. W związku z powyższym podatnik zadaje pytanie czy może odliczać podatek VAT od zakupionego paliwa?

Podatnik przedstawił następujący stan faktyczny:

Prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wywozu nieczystości płynnych. Usługi świadczone są samochodem ciężarowym specjalnym asenizacyjnym marki Jelcz o ładowności 6200 kilogramów. Powyższy samochód jest pojazdem ciężarowym specjalnego przeznaczenia, na który podatnik nie posiada świadectwa homologacji.W związku z powyższym podatnik zadaje pytanie czy może odliczać podatek VAT od zakupionego paliwa?Zdaniem podatnika przysługuje mu prawo do odliczenia podatku VAT od zakupionego paliwa do w/w samochodu.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Grodzisku Mazowieckim po przeanalizowaniu przedstawionego stanu faktycznego wyjaśnia, co następuje:

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535) w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi podatku od towarów i usług przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, prawo to nie jest jednak nieograniczone. Jednym z ograniczeń prawa jest - wymieniony w art. 88 ust. 1 pkt. 3 ustawy - zakaz obniżania podatku należnego o podatek naliczony związany z nabywanymi przez podatnika paliwami silnikowymi, olejem napędowym oraz gazem wykorzystywanymi do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej ładowności mniejszej niż określona według wzoru wynikającego z art. 86 ust. 3 ustawy. W myśl tego przepisu dla ustalenia prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony konieczne jest określenie dwóch wartości, a mianowicie dopuszczalnej ładowności samochodu oraz ilości miejsc (siedzeń). Jak wynika z przepisu art. 86 ust. 5 ustawy te dwie wielkości należy oznaczyć na podstawie wyciągu ze świadectwa homologacji wydawanego zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym.
Obowiązek uzyskania wyciągu ze świadectwa homologacji lub odpisu decyzji zwalniającej z obowiązku ich uzyskania został wprowadzony od dnia 01.01.1984 r. przez ministra właściwego do spraw transportu. Dla skorzystania z prawa obniżenia podatku istotne jest natomiast czy w ogóle ze świadectwa homologacji może wynikać wyższa ładowność niż określona wzorem zawartym w art. 86 ust. 3 ustawy. Świadectwa homologacji przechowywane są w Ministerstwie Infrastruktury oraz przez podmiot, dla którego te świadectwa zostały wydane (producenta bądź importera), w przypadku samochodów sprzed 1984 r. dopuszczalną ładowność oraz ilość miejsc można ustalić na podstawie wyciągu z zaświadczenia dopuszczalności typu.

W przypadku, gdy mamy do czynienia z pojazdem samochodowym bezwzględnie ze swej istoty ciężarowym (np. powyżej 3,5 t ładowności) lub specjalnego przeznaczenia, tzn., gdy z konstrukcji wynika, że pojazd przeznaczony jest wyłącznie do przewozu towarów lub jest pojazdem specjalnego przeznaczenia (np. szambowóz, żuraw samojezdny) stosuje się ogólne zasady odliczeń podatku naliczonego.
Zatem w przypadku użytkowania pojazdu samochodowego, który w konkretnym stanie faktycznym u podatnika bezspornie konstrukcyjnie jest pojazdem przeznaczonym do wywozu nieczystości płynnych, nie ma zastosowania ww. art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług, a kwota podatku naliczonego zawartego w cenie paliw wykorzystywanych do napędu takiego pojazdu podlega odliczeniu na zasadach ogólnych określonych w powołanej ustawie z dnia 11 marca 2004r.

W świetle powyższego stanowisko podatnika jest prawidłowe. Niniejsza interpretacja o zakresie stosowania prawa podatkowego ma zastosowanie wyłącznie w przedstawionym stanie faktycznym i stanie prawnym obowiązującym na dzień zaistnienia omawianego zdarzenia. Interpretacja ta nie jest wiążąca dla podatnika, płatnika lub inkasenta (art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa), wiąże natomiast właściwe organy podatkowe i organy kontroli skarbowej - do czasu jej zmiany lub uchylenia (art. 14b § 2 ustawy Ordynacja podatkowa). Na podstawie art. 14a § 4 w związku z art. 236 § 1 i art. 236 § 2 pkt 1 oraz art. 239 powołanej ustawy Ordynacja podatkowa, na niniejsze postanowienie służy zażalenie, które wnosi się do Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie za pośrednictwem Naczelnika tutejszego Urzędu Skarbowego w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia. Zażalenie winno zawierać zarzuty przeciw postanowieniu, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem zażalenia oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej).