Istota interpretacji:

Ponieważ przedmiotowe wydatki nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, w przedstawionej sytuacji znajdzie zastosowanie wyłączenie z odliczenia podatku, zawarte w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy. W związku z powyższym, Zainteresowanemu nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury dokumentującej naprawę powypadkową samochodu, który nie był objęty dodatkowym ubezpieczeniem AUTO CASCO.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W dniu 3 czerwca 2008 r. samochód ciężarowy X wywrotka, stanowiący własność Wnioskodawcy i środek trwały w jego firmie transportowej, został poważnie uszkodzony w wyniku wypadku komunikacyjnego, którego nie on był sprawcą.

Za ww. samochód Zainteresowany nie opłacał dobrowolnego ubezpieczenia AUTO CASCO, a jedynie obowiązkowe OC. Zlecił naprawę auta i otrzymał fakturę VAT dokumentującą wykonanie usługi naprawy powypadkowej.

Ubezpieczyciel likwidujący szkodę odmawia wypłaty odszkodowania w kwocie brutto twierdząc, że podatek VAT naliczony z powyższej faktury Wnioskodawca może odliczyć od podatku należnego.

Przedmiotowy samochód służy Zainteresowanemu do wykonywania wyłącznie czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Jest on czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, a podatek dochodowy rozlicza na zasadach ogólnych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawcy przysługuje odliczenie podatku VAT z faktury dokumentującej naprawę powypadkową auta - środka trwałego, który nie był objęty dobrowolnym ubezpieczeniem AUTO CASCO...

Zdaniem Wnioskodawcy, art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, pozbawia go prawa do odliczenia podatku VAT, ponieważ wydatki na naprawę powypadkową auta nie objętego dobrowolnym ubezpieczeniem AUTO CASCO nie stanowią kosztu uzyskania przychodu, zgodnie z art. 23 ust.1 pkt 48 updpf.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest zatem bezpośredni i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi.

Przepis art. 15 ust. 1 ustawy stanowi, iż podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ustępie 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Stosownie do zapisu art. 86 ust. 2 pkt 1a ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Ustawodawca stworzył podatnikom prawo do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem spełnienia przez nich zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, m.in. tego, że zakupy towarów i usług będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.

Jedna z takich przesłanek negatywnych określona została w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy. Z przepisu tego wynika bowiem, iż obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogłyby być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, z wyjątkiem przypadków, gdy brak możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów pozostaje w bezpośrednim związku ze zwolnieniem od podatku dochodowego.

Z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług wynika zatem, iż prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących poniesiony wydatek przysługuje w sytuacji, kiedy zakup ma związek ze sprzedażą opodatkowaną i kiedy, co do zasady, wydatek jest kosztem uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym.

W przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca otrzymał fakturę VAT dokumentującą naprawę samochodu ciężarowego będącego środkiem trwałym w jego firmie, który w wyniku wypadku komunikacyjnego uległ uszkodzeniu. Kwota odszkodowania jaką zamierza wypłacić ubezpieczyciel nie obejmuje kwoty podatku VAT.

Zgodnie z wyjaśnieniami Zainteresowanego, wydatki na naprawę powypadkową samochodu nie objętego dobrowolnym ubezpieczeniem AUTO CASCO, nie stanowią kosztu uzyskania przychodu w myśl z art. 23 ust. 1 pkt 48 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Tut. Organ informuje, że prawo do odliczenia podatku naliczonego od naprawy samochodu w żaden sposób nie pozostaje w bezpośrednim związku z faktem nieposiadania przez Zainteresowanego dobrowolnego ubezpieczenia AC. Jednak brak tego ubezpieczenia ma związek z możliwością zaliczenia wydatku - naprawy uszkodzonego samochodu - do kosztów uzyskania przychodów, a tym samym pośrednio, może wpływać na prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Reasumując, na podstawie wyjaśnień Wnioskodawcy, ponieważ przedmiotowe wydatki nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, w przedstawionej sytuacji znajdzie zastosowanie wyłączenie z odliczenia podatku, zawarte w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy.

W związku z powyższym, Zainteresowanemu nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury dokumentującej naprawę powypadkową samochodu, który nie był objęty dodatkowym ubezpieczeniem AUTO CASCO.

Tut. Organ wskazuje ponadto, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1320), od dnia 1 grudnia 2008 r. uchylony został art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.