Istota interpretacji:

Prawo do odliczenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących refundowane przez Urząd Pracy zakupy sprzętu przeznaczonego na wyposażenie stanowiska dla bezrobotnego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie mechaniki pojazdowej. Świadczone usługi naprawcze opodatkowane są stawką VAT 22%. W maju 2008 r. Zainteresowanemu przyznano z powiatowego urzędu pracy refundację kosztów wyposażenia stanowiska pracy w wysokości 14.445,00 zł z tytułu zatrudnienia jednej osoby bezrobotnej na stanowisku mechanik samochodowy. Refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego dokonano na podstawie zawartej umowy.

W związku z powyższym Wnioskodawca dokonał zakupu urządzeń na podstawie faktur VAT, które następnie zostały przedłożone w urzędzie pracy. Na odwrocie wymienionych faktur zawarto adnotację "zakupu drugostronnie wymienionych przedmiotów w kwocie 14.450,00 zł dokonano ze środków Funduszu Pracy zgodnie z zawartą umową". Przedmiotowych zakupów dokonano w maju 2008 r.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca ma prawo do odliczenia podatku VAT wykazanego w fakturach za maj 2008 r. dotyczących zakupu urządzeń objętych refundacją kosztów wyposażenia stanowiska pracy...

Zdaniem Wnioskodawcy, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakup urządzeń na wyposażenie stanowiska pracy przysługuje. Świadczą o tym m. in. uzyskane przez niego telefonicznie informacje w Urzędzie Skarbowym oraz Krajowym Biurze Informacji Podatkowej. Brak stanowiska powiatowego Urzędu Pracy skłonił Zainteresowanego do złożenia wniosku o interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W przypadku, gdy dany zakup związany jest jednocześnie z czynnościami opodatkowanymi i zwolnionymi od opodatkowania, prawo do odliczenia przysługuje tylko w zakresie w jakim zakup ten służy czynnościom opodatkowanym.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ww. ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogłyby być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Jednocześnie przepis ten wskazuje, że nie dotyczy to sytuacji, w których brak możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów pozostaje w bezpośrednim związku ze zwolnieniem od podatku dochodowego.

Z kolei art. 88 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT stanowi, że wyłączenie prawa do odliczenia podatku naliczonego, o którym mowa w art. 88 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, nie dotyczy wydatków związanych m. in. z nabyciem towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane do środków trwałych podlegających amortyzacji. Przy czym z przepisu art. 88 ust. 4 ustawy wynika, że obniżenia kwoty lub zwrot różnicy podatku należnego nie stosuje się do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96 ustawy, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 20.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego sprawy wynika, iż Wnioskodawca wykonuje działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem od towarów i usług w stawce 22%. W maju 2008 r. na podstawie umowy zawartej z powiatowym urzędem pracy otrzymał refundację kosztów wyposażenia stanowiska pracy dla osoby bezrobotnej na stanowisku mechanik samochodowy. Na podstawie opisanej umowy Zainteresowany zakupił stosowne urządzenia wyposażając stanowisko pracy.

Mając na względzie treść powołanych przepisów oraz stan faktyczny sprawy stwierdzić należy, że jeżeli zakupione urządzenia stanowią towary, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane do środków trwałych podlegających amortyzacji, Wnioskodawcy przysługiwać będzie prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących przedmiotowe zakupy, pod warunkiem, że służą one sprzedaży opodatkowanej. Jeżeli natomiast wyposażenie refundowane przez powiatowy urząd pracy nie stanowi środków trwałych podlegających amortyzacji wówczas prawo do odliczenia przysługiwać będzie dodatkowo pod warunkiem, że nie wystąpią przesłanki określone w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.