Istota interpretacji:

Podatnikowi nie przysługuje prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego od rat leasingu w przypadku użytkowania samochodów o dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 tony oraz nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego od zakupionego paliwa do napędu ww. samochodów.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca będący spółką komandytową użytkuje na podstawie umów leasingu zawartych: …..2005 roku (M O), …..2006 roku (A Q7) oraz …..2007 roku (J C) samochody osobowe o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Wnioskodawca jako usługobiorca użytkujący wskazane samochody osobowe na podstawie umów leasingu przyjmował, iż kwotę podatku naliczonego stanowi 60 % kwoty podatku naliczonego od raty leasingowej (w stosunku do każdego z samochodów) wynikającej z zawartych umów z leasingodawcą. Ponadto, Spółka dokonała odliczeń od każdego z samochodów w kwocie nieprzekraczającej 6.000 zł. (i po dojściu do tej kwoty w stosunku do każdego samochodu zaprzestała odliczania podatku VAT). Dodatkowo Spółka nie odliczała i nie odlicza podatku naliczonego z tytułu zakupu paliw wykorzystywanych do napędu samochodów wskazanych powyżej, które to pojazdy były i są wykorzystywane przez nią do wykonywania czynności opodatkowanych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy mając na względzie opisany stan faktyczny Spółka mogła (pomimo iż tego nie czyniła)

1. odliczać 100 % podatku naliczonego od raty leasingowej (w stosunku do każdego ze wskazanych samochodów), a w związku z tym, czy suma kwot odliczanego od każdej raty leasingowej podatku w całym okresie użytkowania danego samochodu (na podstawie umowy leasingu) mogła przekroczyć 6 000 zł i stanowić 100 % podatku naliczonego,
2. odliczać podatek naliczony z tytułu zakupu paliw wykorzystywanych do napędu samochodów (wskazanych w opisie stanu faktycznego) wykorzystywanych przez nią do wykonywania czynności opodatkowanych...
   
   

Zdaniem Wnioskodawcy, przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku naliczonego w wysokości 100 % podatku naliczonego od każdej raty leasingowej, a suma kwot odliczonego od każdej raty leasingowej podatku w całym okresie użytkowania danego samochodu mogła przekroczyć 6.000 zł. i stanowić 100 % podatku naliczonego. Ponadto, Wnioskodawca wskazuje, iż przysługiwało mu (i nadal przysługuje) prawo do odliczenia całej kwoty podatku naliczonego z tytułu zakupu paliw przeznaczonych do napędu samochodów (wskazanych w opisie stanu faktycznego) w zakresie w jakim są one wykorzystywane przez niego do wykonywania czynności opodatkowanych.

Na poparcie przedstawionego stanowiska należy wskazać następujące argumenty:

1. przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (zwanej dalej Ustawą o VAT") wprowadzające ograniczenie w stosunku do podstawowego prawa podatnika podatku VAT, tj. prawa do odliczenia całego podatku naliczonego wynikającego z nabycia towarów lub usług wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych są sprzeczne z podstawowymi zasadami zharmonizowanego podatku VAT oraz z przepisami Szóstej Dyrektywy Rady z 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC, zwanej dalej "Vl Dyrektywa") i analogicznymi przepisami Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (zwanej dalej "Dyrektywą 112"). W związku z tym należy wskazać, iż art. 86 ust. 3 i ust. 7, jak również art. 88 ust. 1 pkt 3 Ustawy o VAT (jako przepisy bezpodstawnie ograniczające uprawnienie podatnika do odliczenia podatku naliczonego) są sprzeczne z art. 17 Vl Dyrektywy, art. 168 Dyrektywy 112 oraz kardynalną zasadą podatku o wartości dodanej, tj. zasadą neutralności tego podatku dla podatników;
2. mając na względzie powyższe należy wskazać, iż Europejski Trybunał Sprawiedliwości wielokrotnie stwierdzał, iż prawo do odliczenia zostało wprowadzone, aby całkowicie uwolnić przedsiębiorcę od kosztów VAT zapłaconego lub podlegającego zapłacie w toku jego działalności. Wspólny system podatku od wartości dodanej konsekwentnie zapewnia, że każda działalność gospodarcza niezależnie od jej celu i efektu pod warunkiem, że sama podlega VAT jest opodatkowana w sposób całkowicie neutralny. Orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w pełni potwierdza zasadę, że odliczenie podatku jest fundamentalnym prawem (a nie przywilejem) podatnika wynikającym z zasady neutralności VAT, a związku z tym każdy przypadek jego ograniczenia musi wynikać wprost z przepisów prawa i to wyłącznie tych, które zostały wydane w zgodzie z przepisami dyrektyw (tj. VI Dyrektywy albo Dyrektywy 112). Potwierdzeniem powyższego są następujące przykładowe orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości:
   
   

1. orzeczenie w sprawie .../83 pomiędzy D a M (Holandia);
2. orzeczenie w sprawie .../87 pomiędzy Komisją Europejską a Republika Francuską;
3. orzeczenie w sprawie C — ..../94 pomiędzy E a C (Wielka Brytania).

3) istotne jest, iż art. 17 ust. 7 VI Dyrektywy regulujący prawo do odliczenia zastrzegając dla Państw Członkowskich uprawnienie do ograniczenia tego prawa czyni to pod warunkiem przeprowadzenia konsultacji z komitetem doradczym do spraw podatku od wartości dodanej i tylko z powodów powtarzających się przyczyn ekonomicznych (tj. z powodów powtarzających cykli w gospodarce). Dodatkowo art. 17 ust. 3 VI Dyrektywy stanowi, iż odliczenie podatku od wartości dodanej nie obejmuje tylko wydatków nie będących wydatkami ściśle związanymi z działalnością gospodarczą, takich jak wydatki na artykuły luksusowe, rozrywkowe lub wydatki reprezentacyjne. Z powyższego wynika, iż ograniczenie dotyczące odliczenia podatku VAT od zakupu samochodów osobowych oraz od używania takiego samochodu na podstawie umowy najmu, leasingu lub innej podobnej umowy zawarte w art. 86 Ustawy o VAT oraz wyłączenie prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupu paliwa do napędu samochodu osobowego, jest sprzeczne z postanowieniami art. 17 VI Dyrektywy. Po pierwsze bowiem, VI Dyrektywa, ani inne regulacje wspólnotowe nie umożliwiają państwom członkowskim wprowadzania własnych regulacji definiujących w szczególny sposób pojęcie samochodu ciężarowego na potrzeby podatku VAT. Po drugie, zakupu samochodu na potrzeby firmowe lub jego używanie na podstawie umowy leasingu nie sposób w obecnych czasach uznać za wydatek luksusowy, rozrywkowy czy reprezentacyjny. Treść VI Dyrektywy nie zezwala natomiast na wprowadzenie innego rodzaju wyłączeń lub ograniczeń odliczeń przy zakupie dobór inwestycyjnych. Po trzecie ograniczenie odliczenia podatku od zakupu pojazdów lub od używania ich na podstawie umowy leasingu nie ma nic wspólnego z cyklami gospodarczymi, a nawet gdyby Polska chciała oprzeć na tej podstawie ograniczenie wynikające z art. 86 ust. 3 oraz ust. 7 Ustawy o VAT, musiałaby wcześniej skonsultować swój zamiar z Komitetem Doradczym do spraw podatku od wartości dodanej czego nie uczyniono

4) ponadto, należy podkreślić, iż art. 17 VI Dyrektywy przewidywał tzw. klauzulę stałości, z której wynika, iż Państwa Członkowskie mogły utrzymać tylko te wyłączenia dotyczące prawa do odliczenia, które były przewidziane w prawie krajowym w momencie wejścia w życie VI Dyrektywy. Zgodnie z konsekwentną linią wykładni w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, chodzi o rzeczywiste stosowanie zasad prawa krajowego wyłączających prawo do odliczenia przez władze publiczne na dzień wejścia w życie VI Dyrektywy (orzeczenie ETS w sprawie C-409/99 Me, C-43/96 Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej C 345/99 i C-40/00). W przypadku Polski warunek rzeczywistego stosowania nie był spełniony ponieważ przepisy art. 86 i 88 nie były w ogóle stosowane przed dniem wejścia w życie VI Dyrektywy gdyż zaczęły one obowiązywać dokładnie w tym samym momencie. Klauzula stałości ustanowiona w art. 17(6) VI Dyrektywy ma służyć ochronie stopnia harmonizacji przepisów i zakazowi odbiegania w stronę przepisów mniej zharmonizowanych. Zgodnie z powyższym celem, Polska winna była utrzymać w mocy obowiązujące do 30 kwietnia 2004 r. przepisy ograniczające prawo do odliczenia podatku naliczonego, które były bardziej zharmonizowane, nie zaś wprowadzać przepisy odbiegające od celu dyrektywy równolegle z dniem jej wejścia w życie.

5) z przeprowadzonych rozważań wynika iż Polska co najmniej dwa razy naruszyła przepisy VI Dyrektywy w zakresie regulacji dotyczących odliczania VAT od zakupu pojazdów i paliw. Najpierw 1 maja 2004 r. kiedy w chwili wejścia Polski do Unii Europejskiej zaczęła obowiązywać Ustawa o VAT, która wprowadziła tzw. wzór Lisaka. Regulacja pogorszyła odliczanie "samochodowego VAT" w stosunku do stanu sprzed naszego wejścia do Unii Europejskiej. Drugi raz zwiększono ograniczenia 22 sierpnia 2005 roku. Wtedy weszła w życie nowelizacja Ustawy o VAT jeszcze bardziej pogarszająca sytuację podatników, kiedy to mniej modeli samochodów kwalifikuje się do odliczenia podatku.

6) w związku z powyższym oczywiste jest, iż art. 86 ust. 3 i ust. 7 oraz art. 88 ust. 1 pkt 3 Ustawy o VAT są sprzeczne z art. 17 VI Dyrektywy, czego potwierdzeniem jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 kwietnia 2007 roku (sygn. akt: SAIWr 1852/06) zgodnie, z którego sentencją "Z uwagi na fakt, że wprowadzony równolegle z wejściem w życie VI Dyrektywy przepis art. 88 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 86 ust. 3 i 7 VATU nie był rzeczywiście stosowany, stąd też jest sprzeczny z celem i treścią VI Dyrektywy i zasadnym jest twierdzenie, że nie stanowi on derogacji, której przysługuje ochrona wynikająca z art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy w zakresie w jakim działa na niekorzyść podatników rozszerzając przedmiotowy zakres ograniczenia prawa do odliczenia." W tym samym wyroku Sąd jednoznacznie stanął na stanowisku, iż: Polskie przepisy ograniczające odliczenie VAT przy zakupie samochodu osobowego oraz przy wydatkach na benzynę są niezgodne z przepisami unijnymi."

7) na poparcie przytoczonego rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu należy wskazać wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 14 września 2006 roku w sprawie S SrI przeciwko A delie E - U di T (C-228/05) (sprawa dotyczyła kwestii zgodności z VI Dyrektywą wprowadzonego we włoskich przepisach podatkowych zakazu odliczenia podatku VAT z tytułu nabycia, używania i utrzymywania samochodów osobowych, które nie stanowią właściwego przedmiotu działalności przedsiębiorstwa oraz zaopatrzenia ich w paliwo), w którym stwierdził, iż art. 17 VI Dyrektywy dopuszcza wprowadzenie w ustawodastwach państw członkowskich przepisów stanowiących odstępstwo od ogólnego systemu odliczeń podatku VAT, ale musi to być poprzedzone specjalną procedurą. Projekty przepisów wyłączających prawo do odliczenia powinny zostać skonsultowane z komitetem doradczym do spraw VAT. Ponadto wprowadzenie tych przepisów może być podyktowane jedynie cyklami w gospodarce państw członkowskich a ich obowiązywanie powinno być ograniczone w czasie. Trybunał stwierdził, że podatnik, wobec którego zastosowano przepis ograniczający prawo do odliczenia wprowadzony do ustawodastwa krajowego w sposób niezgodny z VI Dyrektywą powinien mieć możliwość ponownego obliczenia podatku należnego VAT w taki sposób jak gdyby prawo do odliczenia mu przysługiwało.

8) konsekwencją akcesji Polski do Unii Europejskiej było daleko idące ograniczenie swobody polskiego ustawodawcy w kształtowaniu krajowego systemu podatku od towarów i usług, który musi być zgodny z zasadami wynikającymi z dyrektyw unijnych regulujących tę dziedzinę prawa podatkowego. Natomiast jednym z aktów prawnych przyjętych przez Unię Europejską przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej, a który z dniem 1 maja 2004 roku stał się częścią polskiego porządku prawnego, była VI Dyrektywa (obecnie Dyrektywa 112). W związku z tym należy podnieść, iż VI Dyrektywa (obecnie Dyrektywa 112), wobec sprzeczności (jak wykazano powyżej) przepisów art. 86 ust. 3 i ust. 7 oraz art. 88 ust. 1 pkt 3 Ustawy o VAT z jej regulacjami, ma pierwszeństwo bezpośredniego stosowania, co oznacza, iż zarówno podatnik, organy podatkowe oraz sądy administracyjne mogą powoływać się bezpośrednio na przepisy dyrektywy. Na poparcie tej tezy warto powołać przykładowe orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości: w sprawie ../62 van G L, w wyroku C-62/93 BP S oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12.10.2005 roku, jak również Ogłoszenie Prezesa Rady Ministrów z 11 maja 2004 roku w sprawie stosowania prawa Unii Europejskiej (Monitor Polski z 2004r., Nr 20, poz. 359).

9) biorąc powyższe pod uwagę Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w związku ze sprzecznością art. 86 ust. 3 i ust. 7 oraz art. 88 ust. 1 pkt 3 Ustawy O VAT przepis ten nie mógł pozbawić go prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z używania samochodu osobowego na podstawie umowy leasingu oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie paliw wykorzystywanych do napędu tych samochodów, gdyż prawo to przysługiwało mu bezpośrednio na podstawie przepisów VI Dyrektywy (obecnie Dyrektywy 112). Ponadto, należy wskazać, iż przepisy wskazanych Dyrektyw regulujących prawo do odliczenia są jasne, precyzyjne i bezwarunkowe w takim stopniu że nadają się do zastosowania w konkretnym przypadku (por wyroki ETS z 19.01.1982 r. w sprawie Becker, OTS 8/81 1982 s 53 z 15.05.1986r w sprawie J 222/84 1982, s. 53 oraz z 04.12.1974 r. w sprawie V D, O 41/74).

10) stanowisko Wnioskodawcy potwierdza również treść postanowienia WSA z 17 maja 2007 r. (sygn. akt I SA/Kr 603/06) z którego wynika, iż "Obowiązujące od 1 maja 2004 r. przepisy art. 17 ust (2) Szóstej Dyrektywy przewidują wyraźne uprawnienie podatnika do odliczania podatku naliczonego zawartego w dokonywanych zakupach związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jedynym ograniczeniem prawa do odliczania podatku naliczonego są przesłanki sformułowane w art. 17 ust (6) Szóstej Dyrektywy. Nie budzi więc wątpliwości Sądu że gdyby przepisy krajowe sprzeczne były z przepisami wspólnotowymi interpretowanymi w sposób opisany poniżej to Skarżąca mogłaby odliczać podatek naliczony bez ograniczeń powołując się bezpośrednio na przepis art. 17 ust (2) Szóstej Dyrektywy jako przepis precyzyjnie normujący jej uprawnienia, a organy administracyjne zobowiązane byłyby również do stosowania wprost przepisu prawa wspólnotowego z pominięciem przepisów prawa krajowego. Podatnicy mogą, powołując się bezpośrednio na art. 17 ust (2) Szóstej Dyrektywy odliczać podatek naliczony przy zakupach paliwa do środków transportu wykorzystywanych przy opodatkowanej działalności gospodarczej niezależnie od ograniczeń prawa krajowego zawartych w art. 86 ust. 3 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz niezależnie od granic takich ograniczeń wyznaczonych przez uchylone przepisy art. 25 ust 1 pkt 3a ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym." Istotne jest, iż Sąd ten skierował do ETS pytanie prejudycjalne w zakresie wykładni przepisu art. 17 VI Dyrektywy w kontekście polskich ograniczeń w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego w przypadku nabycia lub używania samochodu osobowego lub zakupu paliwa do jego napędu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) - zwanej dalej ustawą, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60 % kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 6.000 zł (art. 86 ust. 3 ustawy).

Natomiast stosownie do art. 86 ust. 7 ustawy w przypadku usługobiorców użytkujących samochody osobowe oraz inne pojazdy samochodowe, o których mowa w ust. 3, na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, kwotę podatku naliczonego stanowi 60 % kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą. Suma kwot w całym okresie użytkowania samochodów i pojazdów, o których mowa w zdaniu pierwszym, dotycząca jednego samochodu lub pojazdu, nie może jednak przekroczyć kwoty 6.000 zł.

Zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3.

Ze staniu faktycznego opisanego we wniosku wynika, iż Wnioskodawca użytkuje na podstawie umów leasingu zawartych w dniu: …...2005 r. (M O), …...2006 r. (A Q7) oraz …..2007 r. (J C) samochody osobowe o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Kierując się przesłankami wynikającymi z art. 86 ust. 7 ustawy w związku z art. 86 ust. 3 ustawy przyjmował, iż kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku naliczonego od raty leasingowej (w stosunku do każdego z samochodów) wynikającej z zawartych umów z leasingodawcą. Ponadto, Spółka dokonała odliczeń od każdego z samochodów w kwocie nieprzekraczającej 6.000 zł. (i po dojściu do tej kwoty w stosunku do każdego samochodu zaprzestała odliczania podatku VAT). Dodatkowo Spółka nie odliczała i nie odlicza podatku naliczonego z tytułu zakupu paliw wykorzystywanych do napędu przedmiotowych samochodów, które to pojazdy były i są wykorzystywane przez nią do wykonywania czynności opodatkowanych.

Obecnie Spółka uważa, iż przysługiwało jej prawo do odliczenia podatku naliczonego od rat leasingowych w pełnej wysokości oraz, że przysługiwało jej prawo do odliczenia podatku naliczonego od zakupionego paliwa do tych samochodów, oraz że przysługuje jej nadal.

Własne stanowisko w sprawie Wnioskodawca uzasadnia sprzecznością ww. przepisów z VI Dyrektywą i analogicznymi przepisami Dyrektywy 112. Wnioskując, iż Polska naruszyła przepisy wspólnotowe, ograniczając prawo do odliczenia podatku naliczonego od nabycia: samochodów, o których mowa w art. 86 ust. 3 i ust. 7 ustawy, oraz od nabycia paliwa wykorzystywanego do tych samochodów.

Na poparcie swojego stanowiska powołuje się na wyrok WSA , WSA oraz wyroki Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości i ogłoszenie Prezesa Rady Ministrów w sprawie stosowania prawa Unii Europejskiej.

Ustosunkowując się do zawartego stanowiska Wnioskodawcy w kontekście obowiązującego prawa Unii Europejskiej, należy wskazać, iż od dnia 01 maja 2004 r. Polska stała się stroną Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, wobec czego zobowiązała się przestrzegać postanowień traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez Instytucje Wspólnoty na zasadach określonych w tych traktatach. System prawny Wspólnoty Europejskiej obejmuje prawo pierwotne, czyli traktaty założycielskie i podstawowe zasady prawne oraz prawo pochodne tworzone przez organy Wspólnoty. W stosunku do prawa pierwotnego zastosowanie ma zasada pierwszeństwa oraz bezpośredniego stosowania. Jednakże przepisy takie jak dyrektywy, które nie są wystarczająco precyzyjne i bezwarunkowe, nie odznaczają się bezpośrednią skutecznością. Adresatami dyrektyw są wyłącznie państwa i nie mogą być one kierowane do innych podmiotów prawa - osób fizycznych i prawnych. Zasadą jest, że dyrektywy nie obowiązują bezpośrednio w wewnętrznych porządkach prawnych, a ich istotą jest to, że wyznaczają rezultat, jaki ma zostać osiągnięty, natomiast wybór środków mających służyć jego realizacji został pozostawiony swobodnej decyzji państw członkowskich. Do dziś Rada Unii Europejskiej nie podjęła decyzji, jakie wydatki nie będą uprawniały do odliczenia podatku od wartości dodanej. Zgodnie z zapisem art. 176 Dyrektywy Rady Europy 2006/112/WE z dnia 28.11.2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatkowego od wartości dodanej do czasu kiedy powyższe zasady zostaną wprowadzone w życie, Państwa Członkowskie mogą utrzymać wszelkie wyłączenia przewidziane w ich regulacjach krajowych w chwili wejścia w życie niniejszej Dyrektywy.

Wyłączenia te mogą dotyczyć podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych oraz nabywanych paliw. Istnieje zatem możliwość na gruncie prawa Unii Europejskiej stosowania ograniczeń w odliczaniu do podatku naliczonego, pod warunkiem, iż ograniczenia te istniały w prawie krajowym w momencie wejścia w życie Szóstej Dyrektywy. W przypadku Polski Szósta Dyrektywa Rady weszła w życie w dniu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, tj. 1 maja 2004 r. Przepisy wdrażające Szóstą Dyrektywę Rady w związku z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej zostały wprowadzone ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535), która weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, tj. w dniu 20 kwietnia 2004 r., z tym, że przepisy m.in. art. 86-89 stosowane są od dnia 1 maja 2004 r. Zatem przepisy w zakresie odliczania podatku od towarów i usług przy nabyciu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, a także paliw do ich napędu (w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 marca 2004 r.) obowiązywały w dniu wejścia w życie przepisów Szóstej Dyrektywy Rady w Polsce.

Zauważyć należy ponadto, że w ostatnich latach uprawnienia w zakresie odliczeń podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych oraz zakupu paliwa do nich wynikające z przepisów o podatku od towarów i usług ulegały zmianom na korzyść podatników. Ustawa z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług wprowadziła preferencje podatkowe w zakresie możliwości odliczania kwoty podatku naliczonego przy nabyciu samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych, których dopuszczalna ładowność była mniejsza niż obliczona wg wzoru (kwota podatku do odliczenia stanowiła 50% nie więcej niż 5.000 zł). Przepisami ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 90, poz. 756) wprowadzono do ww. ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług zmiany jej postanowień, w konsekwencji których podwyższono kwotę podatku do odliczenia przy nabyciu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony - odpowiednio z 50% na 60% oraz z 5000 zł na 6000 zł. Powyższe zmiany polegały zatem na rozszerzeniu i zliberalizowaniu preferencji podatkowych w tym zakresie i co do zasady nie wystąpiło "pogorszenie" warunków odliczania podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych oraz paliw nabywanych do ich napędu.

Ponadto należy zauważyć, że na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy dotyczącej podatku VAT, tj. ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 , poz. 50 ze zm.) podatnikom w ogóle nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupem samochodu osobowego, jak również nie było możliwe odliczanie podatku naliczonego z tytułu zakupu paliwa do takiego samochodu.

Reasumując: Spółka miała prawo do odliczenia podatku naliczonego od raty leasingowej z tyt. użytkowania samochodu, o którym mowa w art. 86 ust. 3 ustawy (udokumentowanej fakturą) w wysokości 60%, a suma kwot w całym okresie użytkowania samochodu nie mogła przekroczyć kwoty 6.000,00 zł (art. 86 ust. 7 ustawy). Ponadto Spółka nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach dokumentujących nabycie paliwa wykorzystywanego do napędu samochodów, stosownie do art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.