Istota interpretacji:

Prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z nabyciem działki, udziału wspólnego w niezabudowanej nieruchomości oraz budynku, w części przeznaczonej na wykonywanie działalności opodatkowanej.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W dniu 5 czerwca 2009 roku podatnik działając wraz z małżonką zawarł ze spółką Sp. z o.o. - umowę kupna nieruchomości za łączną kwotę brutto 1.137.277,22 PLN. Na powyższą cenę złożyły się: cena brutto działki nr 262/45 w kwocie 312.065,50 PLN (w tym 7% VAT), cena brutto domu mieszkalnego wzniesionego na tej działce w kwocie 814.698.110 PLN (w tym 7% VAT), cena brutto udziału we współwłasności niezabudowanej nieruchomości składającej się z działek nr 262/11, 262/16, 262/26, 262/33, 262/38, 262/44, 262/50, 263/3, 263/41, 263/6, 263/6, 263/7, 262/25, 263/2 w kwocie 10.513,62 PLN (w tym 22% VAT).

Powierzchnia działki 262/45 wynosi 950 m.kw., powierzchnia domu wynosi 181,53 m.kw., udział podatnika we współwłasności niezabudowanej nieruchomości o powierzchni 4.288 m.kw. wynosi 950/47262. Zakup został dokonany za środki pochodzące z majątku wspólnego małżonków. Zakup został dokonany między innymi z zamiarem przekazania części budynku na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej.

W dniu 10 sierpnia 2010 roku podatnik uzyskał wpis w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Wójta Gminy R. o numerze 9242. Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

W chwili obecnej podatnik wykorzystuje budynek nie tylko do celów mieszkaniowych, ale także do celów prowadzonej działalności gospodarczej w przedmiocie doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania (PKD 70.22.Z), a więc do czynności opodatkowanych podatkiem VAT. W związku z powyższym budynek, w odpowiedniej części, spełnia rolę biura.

Na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, z łącznej powierzchni domu o wielkości 181,53 m.kw., podatnik wykorzystuje 56,10 m.kw., a więc 30,90% całej powierzchni. Wyliczenie powyższe wynika z następujących wielkości: Na działalność gospodarczą wykorzystywane są w całości: położona na I piętrze domu pracownia o powierzchni 10,17 m.kw. oraz garaż o powierzchni 21,52 m.kw.

Ponadto przy wykonywaniu działalności nie da się także uniknąć korzystania z tych pomieszczeń, które co prawda nie służą w 100% prowadzonej działalności, ale które w związku z jej wykonywaniem są w pewnej części wykorzystywane na jej potrzeby. Należą do nich położone na parterze domu: wiatrołap (o powierzchni 4,72 m.kw.), WC (2,12 m.kw), przedpokój (6,91 m,kw.), kuchnia (12,54 m.kw.), jadalnia (13,41 m.kw,), salon (18,13 m.kw.), a także położone na piętrze: schody (5,15 m.kw.) oraz przedpokój (10,24 m.kw.). W ocenie podatnika sposób i intensywność prowadzonej działalności gospodarczej uzasadnia przyjęcie stanowiska, że wszystkie powyżej wymienione części domu są wykorzystywane na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej w udziale odpowiadającym 33,3% swojej powierzchni (za wyjątkiem pracowni i garażu, które na potrzeby prowadzonej działalności są wykorzystywane w 100%), co daje wielkość równą 24,41 m.kw. Razem z powierzchnią pracowni i garażu to 56,10 m.kw, a więc, jak wskazano powyżej, 30,90% całej powierzchni domu.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy, zważywszy na przeznaczenie części (tj. 30,90%) nieruchomości na wykonywanie działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług, podatnik uprawniony jest do częściowego odliczenia naliczonego podatku z faktur dokumentujących nabycie działki nr 262/45, udziału wspólnego w niezabudowanej nieruchomości oraz budynku wzniesionego na działce nr 262/45 ...

Zdaniem Wnioskodawcy jest on uprawniony do odliczenia 30,90% podatku naliczonego wynikającego z wystawionych przez spółkę Sp. z o.o. faktur VAT dokumentujących nabycie działki nr 262/45, wzniesionego na niej budynku oraz nabycie udziału w niezabudowanej nieruchomości wspólnej. Stosownie do treści art. 86 ust. 1 ustawy, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 Ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i ust. 19 oraz art. 124.

W przedmiotowej sprawie nie występują również przesłanki, o których mowa w art. 88 Ustawy, uniemożliwiające (niweczące) prawo podatnika do skorzystania z uprawnienia, jakim jest prawo do pomniejszenia należnego podatku o podatek naliczony wynikający z faktur zakupowych.

Zgodnie z utrwalonymi w doktrynie poglądami prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Oznacza to, że w każdym przypadku wystąpić powinien przede wszystkim określony związek pomiędzy czynnościami opodatkowanymi a nabytymi towarami lub usługami zawierającymi podatek naliczony. Ponadto, jak podkreśla J. Martini (Komentarz do Ustawy o VAT, Beck 2009) zakres odliczenia podatku naliczonego powinien odpowiadać zakresowi wykorzystania zakupionych towarów czy usług do wykonywania opodatkowanej działalności gospodarczej.

W niniejszej sprawie, zarówno sam związek jak i wskazany, oparty na wyliczeniach matematycznych zakres odliczenia nie powinien budzić najmniejszych wątpliwości. Wolą i zamiarem podatnika dokonującego transakcji ze spółką Sp. z o.o. było bowiem nabycie nieruchomości, w której mógłby z jednej strony zaspokoić własne cele mieszkaniowe, z drugiej zaś prowadzić w niej opodatkowaną podatkiem VAT działalność gospodarczą (biuro, a więc miejsce pracy stricte merytorycznej, ale także punkt przyjmowania klientów i prowadzenia spotkań biznesowych).

W tym też celu dokonał zakupu nieruchomości gruntowej z wzniesionym na niej budynkiem. W ocenie podatnika stał się on tym samym uprawnionym do pomniejszenia należnego podatku VAT o część podatku naliczonego wynikającego z otrzymanych od sprzedającej spółki faktur.

Słuszność stanowiska wnioskodawcy potwierdza także orzecznictwo ETS. W jednym z wyroków odniósł się on do kwestii wykorzystania w części nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej (hotel), a w części do prywatnej (mieszkanie).

W sprawie C-291/92 pomiędzy Finanzamt Ulzen a Dieter Ambrecht, Trybunał wskazał, że "jedynie w zakresie, w jakim towar jest wykorzystywany do celów zawieranych przez niego transakcji podlegających opodatkowaniu, podatnik może odliczyć od podatku, do jakiego zapłaty jest zobowiązany, podatek naliczony lub zapłacony w odniesieniu do jego towaru".

Należy też zaznaczyć, że stanowisko podatnika potwierdza wydana w analogicznym stanie faktycznym przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, interpretacja indywidualna z dnia 15 czerwca 2010 roku, znak: IBPP1/443-284/10/AW.

W ocenie Wnioskodawcy, uprawnienie do odliczenia naliczonego podatku z faktur dokumentujących zakup nieruchomości pozostaje także aktualne pomimo późniejszej (w czasie) rejestracji podatnika w podatku od towarów i usług. Wszelkie bowiem korzystne dla podatnika konsekwencje wynikające z koncepcji neutralności podatku traktowane są w doktrynie wspólnego podatku VAT jako fundamentalne prawo podatnika. Oznacza to, że w każdym przypadku, gdy podatnik jest w stanie wykazać związek zakupów z czynnościami opodatkowanymi przysługuje mu prawo do obniżenia podatku naliczonego.

Oczywiście samo prawo do odliczenia może być zrealizowane dopiero z dniem formalnoprawnej rejestracji podatnika, niemniej czynność taka konieczna jest jedynie dla zrealizowania prawa podatnika od odliczenia naliczonego podatku VAT, nie przesądza zaś w żadnym przypadku o samym uprawnieniu do pomniejszenia należnego podatku VAT o podatek naliczony wynikający z otrzymanej uprzednio faktury VAT.

Okoliczność ta była już niejednokrotnie przesądzana zarówno w doktrynie ale również była przedmiotem rozstrzygnięć ETS, polskich sądów administracyjnych czy w ostatnim czasie także organów podatkowych (Izb Skarbowych dokonujących wykładni przepisów w oparciu o brzmienie art. 14 Ordynacji podatkowej).

Tytułem przykładu należy wskazać co najmniej kilka orzeczeń w tym zakresie:

• w sprawie C-400/98 Breitshol ETS wprost stwierdził, że powstanie prawa do odliczenia VAT zapłaconego z tytułu uprzednich wydatków inwestycyjnych nie zależy w żaden sposób od formalnego uznania statusu podatnika przez organ skarbowy.
• w wyroku z dnia 01 grudnia 2006 roku (sygn. I SA/Lu 502/06) WSA w Lublinie stwierdził, że "z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (...) nie wynika, że warunkiem nabycia prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony jest uprzednia rejestracja jako podatnika VAT czynnego".
• podobne stanowisko zaprezentował NSA w wyroku z dnia 21 grudnia 2006 roku (sygn. I FSK 378/06), w którym sąd podkreślił, "że rejestracji jako warunku powstania prawa do odliczenia, nie można w żaden sposób wyprowadzić z art. 86 ust. 1". Stanowisko to zostało potwierdzone też przez w wyroku WSA z dnia 26 lipca 2006 roku (sygn. I SA/Wr 1452/05) oraz w decyzji z dnia 19 grudnia 2006 roku (nr PPII/4431-681/RL/06) Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku,
• w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2006 roku (sygn. akt NSA I FSK 378/06) sądu uznał, że podatnik, który najpierw dokonał wydatków a dopiero potem zarejestrował się na podatnika VAT, ma prawo do odliczenia podatku VAT, od wydatków poczynionych przed rejestracją,
  
  

Reasumując, Wnioskodawca uprawniony jest do częściowego odliczenia naliczonego podatku VAT z tytułu faktur dokumentujących nabycie działki nr 262/45, udziału wspólnego w niezabudowanej nieruchomości oraz budynku wzniesionego na działce nr 262/45.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7 suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług, o czym stanowi art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) powołanej ustawy.

Ze wskazanych przepisów wynika, iż prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje wyłącznie podatnikowi podatku od towarów i usług, od zakupów towarów i usług wykorzystywanych do dokonywania czynności opodatkowanych. Oznacza to, iż można odliczyć w całości podatek naliczony, który związany jest z transakcjami opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Ustawodawca stworzył podatnikom prawo do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem spełnienia przez nich zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, m.in. tego że zakupy towarów i usług będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, iż Zainteresowany w dniu 5 czerwca 2009 roku wraz z małżonką zawarł ze spółką umowę kupna nieruchomości, na którą składa się działka nr 262/45, dom mieszkalny wzniesiony na tej działce oraz udział we współwłasności niezabudowanej nieruchomości składającej się z działek nr 262/11, 262/16, 262/26, 262/33, 262/38, 262/44, 262/50, 263/3, 263/41 263/6, 263/6, 263/7, 262/25, 263/2. Zakup został dokonany za środki pochodzące z majątku wspólnego małżonków z zamiarem przekazania części budynku na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. W dniu 10 sierpnia 2010 roku Wnioskodawca uzyskał wpis do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej i zarejestrował się jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Obecnie Wnioskodawca wykorzystuje budynek nie tylko do celów mieszkaniowych, ale także do celów prowadzonej działalności gospodarczej (w przedmiocie doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania (w odpowiedniej części spełnia rolę biura), a więc do czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

Na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, z łącznej powierzchni domu o wielkości 181,53 m2, Wnioskodawca wykorzystuje 56,10 m2, a więc 30,90% całej powierzchni. Wyliczenie powyższe wynika z następujących wielkości: Na działalność gospodarczą wykorzystywane są w całości: położona na I piętrze domu pracownia o powierzchni 10,17 m2oraz garaż o powierzchni 21,52 m2. Ponadto Zainteresowany zaznacza, iż przy wykonywaniu działalności nie da się uniknąć korzystania z pomieszczeń, które nie służą w pełni prowadzonej działalności, ale które w związku z jej wykonywaniem są w pewnej części wykorzystywane na jej potrzeby. Należą do nich położone na parterze domu: wiatrołap (o powierzchni 4,72 m2), WC (2,12 m2), przedpokój (6,91 m2), kuchnia (12,54 m2), jadalnia (13,41 m2), salon (18,13 m2), a także położone na piętrze: schody (5,15 m2) oraz przedpokój (10,24 m2). W ocenie Wnioskodawcy sposób i intensywność prowadzonej działalności gospodarczej uzasadnia przyjęcie stanowiska, że wszystkie powyżej wymienione części domu są wykorzystywane na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej w udziale odpowiadającym 33,3% swojej powierzchni (za wyjątkiem pracowni i garażu, które na potrzeby prowadzonej działalności są wykorzystywane w pełni), co daje wielkość równą 24,41 m2. Razem z powierzchnią pracowni i garażu to 56,10 m2tak więc wg wyliczeń Wnioskodawcy 30,90% całej powierzchni domu.

Odnosząc przedstawiony wyżej stan faktyczny do powołanych w sprawie przepisów prawa, stwierdzić należy, iż wydatki związane z zakupem gruntu oraz budynku, udokumentowane fakturami VAT, nie służą Wnioskodawcy wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych, zatem Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących poniesione wydatki tylko w takim zakresie, w jakim będą związane z prowadzoną działalnością opodatkowaną.

Mając na uwadze przepisy prawa podatkowego dotyczące prawa do odliczenia należy stwierdzić, iż na tle nakreślonego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego, przyjęty przez niego współczynnik proporcji w odniesieniu do tych części budynku mieszkalnego, które wykorzystywane są jedynie częściowo w działalności gospodarczej, nie jest miarodajny i nie odzwierciedla faktycznego związku z czynnościami opodatkowanymi. Przyjęty przez Zainteresowanego współczynnik 33,33% trudno uznać za miarodajny, chociażby z racjonalnego punktu widzenia. Przyjęcie go oznaczałoby w zasadzie, że poszczególne pomieszczenia mieszczące się w budynku takie jak wiatrołap, przedpokój znajdujący się na parterze i pierwszym piętrze, kuchnia, jadalnia, salon oraz schody w 1/3 służą tylko i wyłącznie działalności gospodarczej, a nie zaspokajaniu potrzeb osobistych, mieszkalnych podatnika oraz domowników, co doprowadziłoby w istocie do wypaczenia dyspozycji normy prawnej ujętej w art. 86 ust. 1 ustawy. Zdaniem tut. Organu określony na takiej podstawie wskaźnik jest mało precyzyjny, i nie uwzględnia faktycznego wykorzystania wymienionych części wspólnych budynku, co w rezultacie wpływałoby na zawyżenie podlegającego odliczeniu podatku naliczonego.

Tut. Organ w celu określenia właściwego współczynnika, który w sposób wierniejszy oddawałby rzeczywistą część korzystania z części wspólnych budynku, wskazuje na proporcję odwołującą się do udziału powierzchni wykorzystywanej przez Wnioskodawcę w całości do czynności opodatkowanych podatkiem VAT tj. pracowni oraz garażu (łącznie 24,41 m2) w ogólnej powierzchni przedmiotowego budynku - 181,53 m2. Dopiero na tej podstawie wyliczony wskaźnik można odnieść do poszczególnych części budynku, które służą zarówno celom osobistym, mieszkalnym podatnika jak i jednocześnie wykorzystywane są w jego działalności gospodarczej. Słuszność powyższych wyliczeń wynika przede wszystkim z oparcia się przy nich na kluczu powierzchniowym, który pozwala odnieść się do konkretnych wielkości – w tym przypadku podanego metrażu, a nie jak to założył Wnioskodawca na szacunkowym, abstrakcyjnym wskaźniku. Wyższość zastosowania wskazanego klucza powierzchniowego nad szacunkowym przekłada się także na określenie znacznie bliższego, precyzyjniejszego wskaźnika w stosunku do właściwego. Przyjęcie odmiennej metody wyliczeń prowadzi do uzależnienia kwoty podatku naliczonego od wydatków ponoszonych na budynek mieszkalny w części służący prowadzeniu działalności gospodarczej, od całkowicie uznaniowych współczynników, nieznajdujących pokrycia w rzeczywistości, oddalających się od właściwego wskaźnika określającego wysokość podatku naliczonego do odliczenia.

Warto nadmienić, iż zastosowane przez Wnioskodawcę metody, czy też sposobu, na podstawie których dokona on wydzielenia odpowiedniej kwoty podatku naliczonego muszą odpowiadać wartościom faktycznym i rzeczywistym, w ten sposób, że poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością nie mogą być zawyżone, a co za tym idzie również kwota odliczenia podatku naliczonego z tego tytułu również.

Reasumując, stosownie do treści art. 86 ust. 1 ustawy, Wnioskodawca może odliczyć podatek naliczony z faktur VAT dokumentujących wydatki ponoszone na tą część budynku, która służy wyłącznie czynnościom opodatkowanym tj. pracowni (10,17 m2) oraz garażu (21,52 m2), natomiast w odniesieniu do pozostałych pomieszczeń, które nie służą w pełni prowadzonej działalności, a także działki gruntu (wraz z udziałem we współwłasności), na której posadowiony jest przedmiotowy budynek prawo do odliczenia będzie przysługiwało przy zastosowaniu w/w współczynnika – 17,46%, obliczonego jako udział procentowy powierzchni służącej w całości do działalności gospodarczej w powierzchni całego budynku, pod warunkiem niezaistnienia ograniczeń w prawie do odliczenia podatku naliczonego określonych w art. 88 ustawy o VAT.

Prawidłowość powyższego rozumowania potwierdza także treść art. 86 ust. 7b ustawy o VAT wprowadzonego przez art. 1 pkt 11 lit. c) ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652). Przepis ten ma charakter doprecyzowujący i obowiązuje od dnia 1 stycznia 2011 r. w następującym brzmieniu: "W przypadku nakładów ponoszonych na nabycie, w tym na nabycie praw wieczystego użytkowania gruntów, oraz wytworzenie nieruchomości, stanowiącej majątek przedsiębiorstwa danego podatnika, wykorzystywanej zarówno do celów prowadzonej przez tego podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, których nie da się w całości przypisać działalności gospodarczej, podatek naliczony oblicza się według udziału procentowego, w jakim dana nieruchomość wykorzystywana jest do celów działalności gospodarczej."

Odnosząc się do powołanego we wniosku wyroku ETS w sprawie Dieter Armbrecht C-291/92 należy stwierdzić, że orzeczenie to nie stanowi potwierdzenia prawidłowości stanowiska Wnioskodawcy przedstawionego we wniosku i nie może być podstawą przy rozstrzygnięciu w przedmiotowej sprawie. Wyrok ten bowiem dotyczy konkretnego stanu faktycznego – odmiennego od stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę. Ww. wyrok dotyczy stanu faktycznego, gdzie hotelarz dokonuje sprzedaży zespołu nieruchomości - zawierającej hotel i mieszkanie hotelarza, które stanowiło jego własność prywatną. Ponieważ powołany wyrok dotyczy zupełnie odmiennego - od zaistniałego w niniejszej sprawie - stanu faktycznego, nie może on stanowić podstawy przy rozstrzygnięciu.

Odwołując się z kolei do przytoczonych przez Wnioskodawcę orzeczeń NSA z dnia 21.12.2006 r. sygn. I FSK 378/06, wyroku WSA w Lublinie z dnia 01.12.2006 r. sygn. I SA/Lu 502/06 oraz wyroku ETS C-400/98, należy zauważyć, iż nie znajdą zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem rozstrzygają one w odmiennej kwestii od przedmiotowej – dotyczą związku prawa do odliczenia podatku naliczonego od statusu podatnika i jego rejestracji dla potrzeb podatku od towarów i usług.

Podkreślić także należy, iż wydanie interpretacji niesie konieczność zbadania każdorazowo indywidualnych sytuacji Wnioskodawców i fakt, iż powołana w uzasadnieniu przez Zainteresowanego interpretacja indywidualna dotycząca prawa do odliczenia podatku naliczonego, nie umożliwia pomijania niektórych istotnych okoliczności i wydawania jednakowych interpretacji.

Tut. Organ podkreśla jednak, że ciężar rzetelnego ustalenia jaka część realizowanej inwestycji związana będzie z prowadzoną działalnością gospodarczą, a jaka część wykorzystywana będzie dla potrzeb osobistych osoby fizycznej prowadzącej działalność, spoczywa zawsze na Wnioskodawcy.

Zaznaczyć należy także, że jeżeli przedmiotową nieruchomość Wnioskodawca wykorzystywałby zarówno do czynności opodatkowanych jak i zwolnionych, to Wnioskodawca winien mieć na uwadze również przepisy art. 90 i art. 91 ustawy o VAT dotyczące zasad proporcjonalnego odliczenia podatku oraz korekty podatku naliczonego.

Przedmiotowa interpretacja traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego (w szczególności gdyby zmienił się udział powierzchni wykorzystywanej na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej w ogólnej powierzchni budynku) lub zmiany stanu prawnego.

Końcowo należy nadmienić, iż przedmiotowa interpretacja dotyczy wyłącznie kwestii przysługującego podatnikowi podatku VAT prawa do odliczenia podatku naliczonego od w/w wydatków, natomiast nie rozstrzyga w zakresie określenia właściwego momentu dokonania odliczenia podatku naliczonego z niniejszych faktur, bowiem nie było to przedmiotem zapytania.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.