Istota interpretacji:

Prawo do odliczenia podatku VAT z faktur dokumentujących zakup środków trwałych refundowanych przez PUP.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT. Zakupiony środek trwały służy mu do produkcji towarów opodatkowanych podatkiem VAT stawką 22%. Ze środków Powiatowego Urzędu Pracy w ramach pomocy de minimis (na zatrudnienie bezrobotnego) Wnioskodawca otrzymał kwotę 14.800,00 zł, za co kupił:

Netto

VAT

Brutto

1

Maszynę szwalniczą

5.573,77 zł

1.226,23 zł-

6.800,00 zł

2

Maszyne szwalniczą

6.557,38 zł

1.442,62 zł

8.000,00 zł

Razem

12.131,15 zł

2.668,85 zł

14.8000,00 zł

Jako podatnik podatku od towarów i usług maszyny szwalnicze Wnioskodawca wprowadził do ewidencji środków trwałych w kwocie netto, mimo że nie są one jego kosztem. Natomiast podatek VAT od zakupionych maszyn szwalniczych w kwocie 2.668,85 zł Zainteresowany rozliczył w deklaracji VAT-7 pozostawiając do dalszego rozliczenia.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca miał prawo odliczyć VAT naliczony od zakupionych środków trwałych zrefundowanych przez Powiatowy Urząd Pracy w kwocie brutto...

Zdaniem Wnioskodawcy, ma on prawo do odliczenia podatku VAT od zakupionych przez niego, a zrefundowanych środków trwałych, wykorzystywanych w działalności gospodarczej. Prawo do odliczenia podatku VAT nie pozostaje w sprzeczności z art. 86 ustawy (nie istnieje takie zastrzeżenie).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, iż w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy).

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje zatem podatnikom VAT czynnym w związku z zakupem towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych.

Z przepisu art. 86 ust. 1 ustawy wynika, iż prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki:

• odliczenia tego dokonuje czynny zarejestrowany podatnik podatku od towarów i usług,
• towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych.
  
  

Zatem, warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezpośredni związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Jednocześnie przedstawiona ww. przepisie zasada, wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.

Ustawodawca umożliwił jednak podatnikom skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem spełnienia przez nich zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, m. in. tego, że zakupy towarów i usług będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych określonych w art. 88 ustawy.

Na podstawie art. 88 ust. 4 ustawy obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.

Z opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT. Zakupiony środek trwały służy mu do produkcji towarów opodatkowanych podatkiem VAT stawką 22%. Ze środków Powiatowego Urzędu Pracy w ramach pomocy de minimis (na zatrudnienie bezrobotnego) Wnioskodawca otrzymał kwotę 14.800,00 zł za co kupił:

Netto

VAT

Brutto

1

Maszynę szwalniczą

5.573,77 zł

1.226,23 zł-

6.800,00 zł

2

Maszyne szwalniczą

6.557,38 zł

1.442,62 zł

8.000,00 zł

Razem

12.131,15 zł

2.668,85 zł

14.8000,00 zł

Jako podatnik podatku od towarów i usług maszyny szwalnicze Wnioskodawca wprowadził do ewidencji środków trwałych w kwocie netto, mimo że nie są one jego kosztem. Natomiast podatek VAT od zakupionych maszyn szwalniczych w kwocie 2.668,85 zł Zainteresowany rozliczył w deklaracji VAT-7 pozostawiając do dalszego rozliczenia.

Z uwagi zatem na fakt, iż zakupy sfinansowane otrzymanymi środkami służą wykonywaniu czynności opodatkowanych – jak wskazał we wniosku Zainteresowany – w przedmiotowej sprawie znajdzie zastosowanie cytowany na wstępie art. 86 ust. 1 ustawy.

Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa należy stwierdzić, iż Wnioskodawca ma prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakupy sfinansowane otrzymanymi środkami z Powiatowego Urzędu Pracy, od podatku należnego ze względu na fakt, iż poniesione wydatki służą Zainteresowanemu do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ul. Dąbrowskiego 13, 66-400 Gorzów Wielkopolski po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.