W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca (dalej Spółka lub Najemca) wynajmuje samochody osobowe, które są przez niego wykorzystywane przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Umowy najmu na poszczególne samochody są i będą zawierane na czas nieoznaczony, bądź oznaczony (np. 2 tygodnie, 1 miesiąc) w zależności od aktualnych potrzeb Spółki. W przyszłości może się zdarzyć, iż Spółka w danym przedziale czasu (np. w okresie 1 roku) zawrze kilka umów najmu na czas określony, których przedmiotem będzie tożsamy samochód osobowy. Pomiędzy tymi umowami będą występować przerwy wynikające z aktualnego braku zapotrzebowania na używanie samochodu. Tym samym usługa najmu z tychże umów nie będzie mieć charakteru ciągłego będą to odrębne świadczenia.

Spółka ponosi koszty używania wynajmowanych samochodów takie jak paliwo, usługi myjni etc. Z tytułu najmu Spółka uiszcza ustalony czynsz dla wynajmującego podmiotu.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

W jaki sposób należy stosować limit 6.000 zł dla odliczenia podatku naliczonego wynikającego z art. 86 ust. 7 ustawy o VAT w związku z użytkowaniem danego samochodu osobowego na podstawie kilku umów najmu...

Zdaniem Wnioskodawcy, w sytuacji nabywania usług najmu tożsamego samochodu osobowego na podstawie kilku stosunków prawnych (kilku umów) limit odliczenia 6.000 zł odnosi się do używania samochodu osobowego w ramach trwania określonej umowy najmu. W sytuacji zawarcia po określonej przerwie użytkowania nowej umowy najmu tożsamego samochodu osobowego, górny limit odliczenia podatku naliczonego w wysokości 6.000 zł będzie obowiązywać na nowo.

Uzasadnienie prawne:

Jak wynika z brzmienia art. 86 ust. 7 ustawy o VAT, w przypadku usługobiorców użytkujących samochody osobowe oraz inne pojazdy samochodowe, o których mowa w ust. 3, na podstawie umowy najmu (...) kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą. Suma kwot w całym okresie użytkowania samochodów i pojazdów, o których mowa w zdaniu poprzednim, dotycząca jednego samochodu lub pojazdu, nie może przekroczyć kwoty 6.000 zł.

Zdaniem Spółki norma prawna wynikająca z drugiego zdania wskazanego przepisu a wskazująca na górny limit odliczenia podatku naliczonego musi być interpretowana w powiązaniu z pierwszym zdaniem tego przepisu. Tym samym, suma kwot w całym okresie użytkowania samochodów wynikająca z drugiego zdania przepisu odnosi się do okresu wynikającego z zawartej umowy najmu, a nie ze wszystkich umów. Tym samym, Spółka nie powinna uwzględniać kwot podatku naliczonego z faktur dotyczących najmu tożsamego samochodu osobowego użytkowanego na podstawie umów, które zostały zakończone. Każda kolejna umowa najmu tożsamego samochodu osobowego powoduje, iż górny limit odliczenia podatku naliczonego 6.000 zł jest aktywowany na nowo w ramach okresu trwania danej umowy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W art. 86 ust. 1 ustawy postanowiono, iż w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Stosownie do przepisu art. 86 ust. 3, w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca – nie więcej jednak niż 6.000 zł.

Jednocześnie, stosownie do zapisów art. 86 ust. 4 ustawy, przepis art. 86 ust. 3 nie dotyczy:

1. pojazdów samochodowych mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van;
2. pojazdów samochodowych mających więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50% długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków;
3. pojazdów samochodowych, które mają otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków;
4. pojazdów samochodowych, które posiadają kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu;
5. pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku nr 9 do ustawy,
6. pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą – jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie;
7. przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest:
   1. odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub
   2. oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.

Ponadto, zgodnie z treścią art. 86 ust. 7 ustawy, w przypadku usługobiorców użytkujących samochody osobowe oraz inne pojazdy samochodowe, o których mowa w ust. 3, na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą. Suma kwot w całym okresie użytkowania samochodów i pojazdów, o których mowa w zdaniu pierwszym, dotycząca jednego samochodu lub pojazdu, nie może jednak przekroczyć kwoty 6.000 zł.

Z sytuacji przedstawionej we wniosku wynika, że Spółka (Najemca) wynajmuje samochody osobowe, które są przez nią wykorzystywane przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Umowy najmu na poszczególne samochody są i będą zawierane na czas nieoznaczony, bądź oznaczony (np. 2 tygodnie, 1 miesiąc) w zależności od aktualnych potrzeb Spółki. W przyszłości może się zdarzyć, iż Spółka w danym przedziale czasu (np. w okresie 1 roku) zawrze kilka umów najmu na czas określony, których przedmiotem będzie tożsamy samochód osobowy. Pomiędzy tymi umowami będą występować przerwy wynikające z aktualnego braku zapotrzebowania na używanie samochodu. Spółka wskazała, iż ponosi koszty używania wynajmowanych samochodów takie jak: paliwo, usługi myjni etc. Z tytułu najmu Spółka uiszcza ustalony czynsz dla wynajmującego podmiotu.

W związku z powyższym wątpliwości Spółki dotyczą kwestii w jaki sposób należy stosować limit 6.000 zł dla odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z art. 86 ust. 7 ustawy o VAT, w związku z użytkowaniem danego samochodu osobowego na podstawie kilku umów najmu.

Odnosząc treść przytoczonych przepisów do opisu sprawy należy stwierdzić, iż w oparciu o art. 86 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, Spółce przysługuje prawo do odliczenia 60% kwoty podatku naliczonego z faktur dokumentujących wynajem samochodu osobowego, jednakże suma kwot w całym okresie użytkowania (tj. składającym się z kilku odrębnych okresów użytkowania wynikających z kilku krótkoterminowych stosunków prawnych – umów) danego samochodu nie może przekroczyć kwoty 6.000 zł.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Dodatkowo informuje się, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej przedstawionego stanu faktycznego, w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących usługę najmu samochodu osobowego. Natomiast w kwestii dotyczącej opisanego zdarzenia przyszłego w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących usługę najmu samochodu osobowego, została wydana odrębna interpretacja indywidualna nr ILPP2/443-1300/10-3/EN z dnia 4 listopada 2010 r.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Referencje