Istota interpretacji:

Dot. prawa do odzyskania podatku naliczonego z tyt. realizacji prac konserwatorskich w zabytkowym budynku kościoła parafialnego.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Parafia nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, która powodowałaby konieczność opłacania podatku VAT, ani nie zamierza tego czynić w przyszłości.

Parafia podjęła starania zmierzające do uzyskania dofinansowania planowanych prac konserwatorskich w budynku kościoła parafialnego.

W związku z tym Parafia zobowiązana jest złożyć oświadczenie, w którym ma określić:

1. Czy jest podatnikiem VAT;
2. Czy figuruje w ewidencji płatników VAT;
3. czy realizując powyższą operację nie może odzyskać w żaden sposób poniesionego kosztu VAT.
   
   

Jednocześnie Wnioskodawca wskazał, iż nie jest podatnikiem VAT oraz nie figuruje w ewidencji podatników podatku VAT.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Parafia realizując powyższą operację – prace konserwatorskie w zabytkowym (wpisanym do rejestru zabytków) budynku kościoła parafialnego może odzyskać poniesiony koszt podatku VAT...

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ponieważ Parafia nie jest płatnikiem podatku VAT oraz nie figuruje w ewidencji podatników VAT, realizując wyżej opisaną operację, nie może odzyskać w żaden sposób poniesionego kosztu podatku VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3 – 7 suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymywanych przez podatnika ( art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy).

Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, to jest m. in. tego że zakupy będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.

Zgodnie z art. 88 ust. 4 ustawy o VAT obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 20 (przypadek ten nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie).

Z powyższego wynika, iż prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezpośredni i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego.

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego przez podmiot niebędący czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT oraz podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku i niepodlegających temu podatkowi.

Stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Zasady dokonywania zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy podatnika określone zostały w art. 87 ust. 2-6 ustawy.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca planuje przeprowadzenie prac konserwatorskich w zabytkowym budynku kościoła parafialnego. Parafia podjęła starania zmierzające do uzyskania dofinansowania na ten cel. Parafia nie prowadzi żadnej działalności, która powodowałaby konieczność opłacania podatku VAT jak również nie planuje w przyszłości podjąć takiej działalności.

Wnioskodawca nie jest podatnikiem podatku VAT ani nie figuruje w ewidencji podatników VAT.

Mając zatem na uwadze powyższe przepisy oraz okoliczności przedstawione we wniosku stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie nie zostaną spełnione warunki uprawniające do odliczenia podatku naliczonego związanego z realizacją planowanej inwestycji, gdyż Parafia nie jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT, i nie dokonuje i nie zamierza dokonywać czynności rodzących obowiązek w podatku od towarów i usług; tym samym brak jest związku pomiędzy usługami nabywanymi w ramach przedmiotowej inwestycji a czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT.

W konsekwencji Wnioskodawcy nie będzie przysługiwało również prawo do zwrotu podatku VAT z tego tytułu, w trybie art. 87 ustawy o VAT.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.