Istota interpretacji:

Prawo do odliczenia podatku VAT w pełnej wysokości z tytułu świadczenia usług dodatkowych w związku z leasingiem operacyjnym samochodu osobowego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka zawarła umowy leasingu samochodów osobowych oraz umowy o świadczenie usług dodatkowych z tym samym podmiotem. Umowy leasingu zawarte są na czas oznaczony - 36 miesięcy, w których Spółka zobowiązała się do uiszczania comiesięcznych opłat za korzystanie z leasingowanych samochodów.

Jednocześnie Zainteresowana zawarła z tym samym podmiotem odrębne umowy na świadczenie usług dodatkowych w stosunku do przedmiotowych samochodów.

Zakres czynności wchodzących w skład usług dodatkowych może być dobrany dowolnie w zależności od potrzeb leasingobiorcy.

W przypadku Spółki w zakres tych usług wchodzą: serwis gwarancyjny i pogwarancyjny, ubezpieczenie pojazdów OC/AC, pomoc assistance, przeglądy okresowe, wymiana płynów eksploatacyjnych, wymiana i przechowywanie ogumienia, auto zastępcze.

Z tytułu świadczenia usług dodatkowych, Spółka zobowiązała się do uiszczania comiesięcznych opłat określonych szczegółowo do każdego z pojazdów.

Leasingodawca w umowie leasingu narzuca na Spółkę jedynie obowiązki związane ze sposobem korzystania z pojazdu oraz obowiązki w zakresie ubezpieczenia pojazdu, w tym: dokonywania przeglądów gwarancyjnych i pogwarancyjnych, dokonywania napraw serwisowych, ubezpieczenia pojazdu w pełnym zakresie OC/AC. Nie wskazuje natomiast podmiotu, co do nazwy, w którym te czynności mają być wykonane. Wskazuje jedynie stacje obsługi właściwe dla marki pojazdu.

Wynika z tego, że zawarcie umowy o świadczenia dodatkowe z tym samym podmiotem, z którym Spółka zawarła umowy o leasing samochodów nie mają charakteru obowiązkowego i należy je traktować jako odrębnie zawarte umowy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy limit określony w art. 86 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. u. Nr 54, poz. 535 ze zm.) dotyczy wyłącznie podatku naliczonego od raty leasingowej, czy również dotyczy podatku naliczonego od usług dodatkowych...

Zdaniem Wnioskodawcy, stosownie do zapisu art. 86 ust. 1 ww. ustawy, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7 suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Ponadto, zgodnie z art. 86 ust. 7 cyt. ustawy, w przypadku usługobiorców użytkujących samochody osobowe oraz inne pojazdy samochodowe, o których mowa w ust. 3, na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą. Suma kwot w całym okresie użytkowania samochodów i pojazdów, o których mowa w zdaniu pierwszym, dotycząca jednego samochodu lub pojazdu, nie może jednak przekroczyć kwoty 6.000 zł.

Biorąc pod uwagę wyżej przytoczone artykuły należy stwierdzić, że Spółka zawarła umowy leasingu oraz umowy o świadczenie usług dodatkowych, których skutki, co do prawa odliczania podatku naliczonego należałoby rozpatrywać oddzielnie.

Zgodnie z art. 86 ust. 7 ww. ustawy, prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą ograniczone jest do 60%, jednak nie więcej niż 6.000 zł.

W rezultacie ograniczenie, o którym mowa dotyczy wyłącznie podatku naliczonego od "umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze", których przedmiotem jest udostępnianie samochodów do używania. Natomiast, jeśli przedmiotem umowy jest świadczenie usług dodatkowych, na które składają się serwis gwarancyjny i pogwarancyjny, ubezpieczenie pojazdów, pomoc assistance, przeglądy okresowe, wymiana płynów eksploatacyjnych, wymiana i przechowywanie ogumienia, auto zastępcze, to w tym przypadku nie znajdzie zastosowania ograniczenie zawarte w art. 86 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług.

Zgodnie z powyższym należy stwierdzić, iż podatek naliczony, który wynika z faktur dokumentujących zakup usług dodatkowych (serwisowych) podlega odliczeniu na zasadach ogólnych określonych w art. 86 ust. 1 ww.

Takie stanowisko potwierdza interpretacja indywidualna wydana przez Izbę Skarbową w Poznaniu z dnia 20 lutego 2008 r., nr lLPP2/443-169/07-2/MN: "(...) Na mocy art. 86 ust. 7 ww. ustawy, ustawodawca ograniczył prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku użytkowania samochodów osobowych na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub umowy o podobnym charakterze do 60% (nie więcej jednak niż 6.000 zł) podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności, udokumentowanych fakturą.

Zatem ograniczenie, o którym mowa powyżej, dotyczy jedynie podatku naliczonego od czynszu wynikającego z zawartej umowy najmu, dzierżawy oraz innych umowo podobnym charakterze, których istotą jest udostępnienie samochodów do używania. Natomiast, skoro przedmiotem umowy jest wykonanie kompleksowej usługi serwisowej, to w przypadku odliczenia podatku naliczonego uiszczonego z tytułu nabycia tej usługi nie znajdzie zastosowania ograniczenie przewidziane w przepisie art. 86 ust. 7 ww. ustawy.

W rezultacie należy stwierdzić, że podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących zakup usługi kompleksowej obsługi serwisowej podlega odliczeniu na zasadach ogólnych, określonych w art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, jednakże z uwzględnieniem ograniczeń, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy".

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Jednocześnie tut. Organ zaznacza, iż z dniem 1 grudnia 2008 r. (z wyjątkami określonymi w art. 15 tej ustawy) weszła w życie ustawa z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. u. Nr 209, poz. 1320).

Przepis art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy w brzmieniu "obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogłyby być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, z wyjątkiem wypadków, gdy brak możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów pozostaje w bezpośrednim związku ze zwolnieniem od podatku dochodowego" – został uchylony. Wobec powyższego prawo do odliczenia podatku naliczonego do dnia 30 listopada 2008 r. uzależnione było od zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym, natomiast od dnia 1 grudnia 2008 r. prawo do odliczenia podatku naliczonego nie pozostaje w związku z możliwością zaliczenia ponoszonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.