Istota interpretacji:

Prawo do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie urządzeń mających być przedmiotem aportu.

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Strony przedstawione we wniosku złożonym w dniu 27 lipca 2009 r. (data wpływu), uzupełnionym w dniu 16 października 2009 r. (data wpływu), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu urządzeń będących przedmiotem dzierżawy, a mających być przedmiotem aportu –jest nieprawidłowe.

W dniu 27 lipca 2009 r. został złożony wniosek, uzupełniony w dniu 16 października 2009 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu urządzeń będących przedmiotem dzierżawy, a mających być przedmiotem aportu

W przedmiotowym wniosku oraz jego uzupełnieniu, zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Gmina posiada majątek, którego stała się właścicielem w drodze komunalizacji. Są to grunty zabudowane budynkami i budowlami oraz urządzenia. Majątek ten jest wydzierżawiony Spółce z o. o., która świadczy usługi dostawy ciepła. Spółka użytkowała ten majątek od dnia 1 lutego 1993 r. do dnia 31 maja 1998 r. na podstawie umowy licencyjnej. Następnie na podstawie umowy dzierżawy zawartej na okres od dnia 19 marca 1999 r. do dnia 17 marca 2009 r. Od dnia 26 marca 2009 r. umowę przedłużono na okres sześciu miesięcy. Z tytułu zawartej umowy Wnioskodawca uzyskuje dochód, który jest opodatkowany podatkiem od towarów usług. Gmina nie ponosiła nakładów na ulepszenie budynków i budowli. Urządzenia będące przedmiotem aportu były nabywane w latach 1976 – 2005. Urządzenia są towarami używanymi w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Wnioskodawca zamierza wnieść aportem ten majątek do ww. Spółki.

Część urządzeń nabyto przed wejściem w życie ustawy o podatku od towarów i usług, a część w ramach dostawy podlegającej opodatkowaniu tym podatkiem. Urządzenia nie były wykorzystywane do innych celów niż dzierżawa. Urządzenia nabywane w trakcie trwania umowy dzierżawy kupowane były z zamiarem ich przekazania w dzierżawę. Skomunalizowany majątek przekazano na podstawie umowy dzierżawy, a urządzenia nabywane w trakcie trwania tej umowy przekazywano na podstawie zarządzenia Burmistrza i uchwały zarządu Miasta. Opłata dzierżawna nie ulegała zmianie, niezależnie od przekazywanych, czy likwidowanych składników majątku.

Wnioskodawca nie odliczał podatku naliczonego w związku z nabyciem ww. urządzeń mimo otrzymywania czynszu z tytułu dzierżawy, gdyż nie świadczył usług w zakresie dostarczania energii cieplnej i wg ówczesnej interpretacji nie przysługiwało prawo do tego obniżenia.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Gminie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z zakupem urządzeń będących przedmiotem dzierżawy od momentu wejścia w życie ustawy o podatku od towarów i usług...

Zdaniem Wnioskodawcy, nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie ww. urządzeń, bowiem Gmina nie świadczyła bezpośrednio usług dostawy ciepła.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Stosownie do treści przepisu art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Zgodnie z ust. 2 pkt 1 cyt. artykułu, kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika:

1. z tytułu nabycia towarów i usług,
2. potwierdzających dokonanie przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty), jeżeli wiązały się one z powstaniem obowiązku podatkowego,
3. od komitenta z tytułu dostawy towarów będącej przedmiotem umowy komisu

• z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4;

Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług, a towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezpośredni i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi.

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.

W myśl art. 15 ust. 6 cyt. ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Z powyższego przepisu wynika zatem, że organy władzy publicznej oraz urzędy obsługujące te organy działają, w charakterze podatnika w sytuacji gdy:

• wykonują czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach zadań, do realizacji których zostały powołane,
• wykonują czynności mieszczące się w ramach ich zadań, ale czynią to na podstawie umów cywilnoprawnych.

Jednostki samorządu terytorialnego takie jak gminy, powiaty czy województwa, są innymi niż organy władzy publicznej, uczestnikami sektora finansów publicznych, zatem nie korzystają z wyłączenia z opodatkowania, o którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy.

Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) gmina wykonuje określone ustawami zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów, w zakresie m. in.: zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną (art. 7 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy).

Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1336), zwalnia się od podatku czynności związane z wykonywaniem zadań publicznych nałożonych odrębnymi przepisami, wykonywane w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność przez jednostki samorządu terytorialnego, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych

Z treści wniosku oraz jego uzupełnienia wynika, że majątek, który ma być przedmiotem aportu, jest wydzierżawiony Spółce z o. o., świadczącej usługi dostawy ciepła. Urządzenia będące przedmiotem aportu były nabywane w latach 1976 – 2005. Z tytułu dzierżawy Gmina otrzymuje wynagrodzenie, które podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Część urządzeń nabyto przed wejściem w życie ustawy o podatku od towarów i usług, a część w ramach dostawy podlegającej opodatkowaniu tym podatkiem. Urządzenia nie były wykorzystywane do innych celów niż dzierżawa. Urządzenia nabywane w trakcie trwania umowy dzierżawy kupowane były z zamiarem ich przekazania w dzierżawę. Skomunalizowany majątek przekazano na podstawie umowy dzierżawy, a urządzenia nabywane w trakcie trwania tej umowy przekazywano na podstawie zarządzenia Burmistrza i uchwały zarządu Miasta.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w przypadku nabycia przedmiotowych urządzeń na podstawie faktur VAT dokumentujących czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, Wnioskodawcy przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, gdyż wystąpił związek dokonanych zakupów z czynnościami opodatkowanymi, tj. dzierżawą, z tytułu której Gmina jest podatnikiem od towarów i usług.

Należy wskazać, że niniejsza interpretacja nie rozstrzyga kwestii opodatkowania czynności wniesienia aportem składników majątkowych, przy nabyciu których przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, gdyż nie przedstawiono w tym zakresie własnego stanowiska oraz nie postawiono pytania.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu datowania niniejszej interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 10-562 Olsztyn, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.