Istota interpretacji:

Zatem uznać należy za nieprawidłowe stanowisko Podatnika, iż w okresie od dnia 1 maja 2004 r. nie obowiązuje w zakresie prawa do odliczenia paliwa do napędu samochodów osobowych żadne ograniczenie.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług wynajmu samochodów osobowych oraz ciężarowych - zarówno krótko jak i długoterminowego (na okres od kilku dni do kilku miesięcy). Wszystkie samochody nabywane przez Spółkę (z przeznaczeniem na wynajem) są kwalifikowane jako środki trwałe i są wykorzystywane w działalności Spółki z przeznaczeniem na wynajem krótko, średnio i długoterminowy (leasing).

Oferta Spółki jest skierowana zarówno do klientów indywidualnych jak również korporacyjnych. Zgodnie z ogólnymi warunkami świadczenia przez Spółkę usług wynajmu, samochód jest wynajmowany z pełnym zbiornikiem paliwa. W tym celu Spółka dokonuje zakupu do paliwa do wynajmowanych samochodów. Wynajmowane samochody są przeznaczone do tej działalności na okres dłuższy niż 6 miesięcy. Ponadto Spółka dokonuje nabycia paliwa do napędu samochodów stanowiących środki trwałe Spółki, ale nie przeznaczonych do oddawania w najem.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Spółce - od dnia 1 maja 2004 r. - przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia paliwa do samochodów osobowych (stanowiących środki trwałe)...

Zdaniem Spółki, miała ona prawo do odliczania podatku naliczonego z tytułu nabycia paliwa do napędu samochodów osobowych, wykorzystywanych w celu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu (przyjętych na środki trwałe).

Od dnia 1 maja 2004 r. w przedmiocie odliczania podatku naliczonego z tytułu nabywania paliwa do samochodów osobowych obowiązywały dwa stany prawne. Zgodnie z brzmieniem art. 86 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. przed dniem 22 sierpnia 2005 r. w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej ładowności mniejszej niż określona według wzoru:

DŁ = 357 kg + n x 68 kg gdzie:

DŁ - oznacza dopuszczalną ładowność, n - oznacza ilość miejsc (siedzeń) łącznie z miejscem dla kierowcy kwotę podatku naliczonego stanowiło 50 % kwoty podatku określonego w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 5.000 zł.

Zgodnie z art. 86 ust. 4 przepis ust. 3 nie dotyczył:

1. przypadków, gdy odprzedaż lub oddanie w odpłatne używanie na podstawie umowy leasingu tych samochodów (pojazdów) stanowi przedmiot działalności podatnika;
2. pojazdów specjalnych - jeżeli z wyciągu ze świadectwa homologacji lub z odpisu decyzji zwalniającej z obowiązku uzyskania świadectwa homologacji, wydawanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym, wynika, że jest to pojazd specjalny;
3. pojazdów samochodowych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą-jeżeli z wyciągu ze świadectwa homologacji lub z odpisu decyzji zwalniającej z obowiązku uzyskania świadectwa homologacji, wydawanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym, wynika takie przeznaczenie.
   
   

Art. 86 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. nie przewidywał zatem prawa do odliczania podatku naliczonego w przypadku, gdy samochody miały służyć działalności takiej jak Spółki. W konsekwencji, art. 88 ust. 1 pkt 3 tej ustawy stal na przeszkodzie odliczaniu podatku naliczonego przez Spółkę.

Przepis ten został znowelizowany z dniem 22 sierpnia 2005 r. Zgodnie z obecnym brzmieniem w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60 % kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 6.000 zł. W ust. 3 tego artykułu przewidziano wyjątki od tej zasady. Zgodnie zobowiązującym od dnia 22 sierpnia 2005 r., ust. 4 przepis ust. 3 nie dotyczy:

1. pojazdów samochodowych mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą klasyfikowanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van;
2. pojazdów samochodowych mających więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50 % długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków;
3. pojazdów samochodowych, które mają otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków; wnioskodawcy
4. pojazdów samochodowych, które posiadają kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu;
5. pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku nr 9 do ustawy;
6. pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą - jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym wynika przeznaczenie;
7. przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest:
   
   

• odprzedaż łych samochodów (pojazdów) lub
• oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.
  
  

Niemniej jednak bez względu na definicję samochodu osobowego w obu stanach prawnych, stosownie do postanowień art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. prawo do obniżenia podatku naliczonego nie przysługuje w odniesieniu do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w 86 ust. 3 (a przed dniem 22 sierpnia 2005 r. samochodów osobowych i innych pojazdów, o których była mowa w art. 86 ust. 3 i 5).

Należy jednak wskazać, iż w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 22 sierpnia 2005 r. prawo do odliczenia podatku naliczonego od nabywanych paliw silnikowych nie przysługiwało podatnikom, których przedmiotem działalności jest oddanie w odpłatne używanie samochodów osobowych na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy. Ograniczenie wynikające z art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., jest niezgodne z prawem wspólnotowym. Należy podkreślić, iż prawo do odliczenia podatku naliczonego może być ograniczane wyłącznie w tych przypadkach, w których dopuszcza to prawo wspólnotowe. Co więcej, ustawodawca wspólnotowy zezwolił państwom członkowskim na utrzymanie w prawie wewnętrznym tylko takich odstępstw w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego, jakie były faktycznie stosowane w dniu przystąpienia danego państwa do wspólnoty (tzw. klauzula stand stilI) — zasadę tą wprowadził art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy (obecnie art. 176 Dyrektywy 112). Wprowadzenie ograniczeń, które nie były stosowane w Polsce w dniu 1 maja 2004 r. — wymaga zastosowania środka specjalnego, na który zgodę musi wyrazić Wspólnota. Polska nie uzyskała zgody Wspólnoty na wprowadzenie takiego ograniczania, a w związku z tym jest ono sprzeczne z prawem wspólnotowym (zarówno w obecnie obowiązującym stanie prawnym, jak też w stanie prawnym obwiązującym przed dniem 22 sierpnia 2005 r. na podstawie tzw. wzoru Lisaka).

W związku z tym Spółka stoi na stanowisku, że w zakresie prawa do odliczania podatku naliczonego może powoływać się bezpośrednio na postanowienia Dyrektywy 112. Należy podkreślić, iż z dniem 1 maja 2004 r. została wprowadzona nowa ustawa o VAT — tj. ustawa z dnia 11 marca 2004 r. wobec tego - zdaniem Spółki — nie można mówić o utrzymaniu ograniczeń przewidzianych w poprzednim stanie prawnym. Ograniczenia w odliczenia przewidziane w ustawie z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym straciły moc prawną w momencie uchylenia tej ustawy. Wobec tego obecnie obowiązujące ograniczenia w prawie do odliczenia podatku naliczonego są nowymi ograniczeniami obowiązującymi od dnia 1 maja 2004 r. Odnośnie sprzeczności z prawem wspólnotowym art. 86 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. wypowiedział się m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 kwietnia 2007 r., sygn. I SA/Wr 1852/06: "Polskie przepisy ograniczające odliczenie VAT przy zakupie samochodu osobowego oraz przy wydatkach na benzynę są niezgodne z przepisami unijnymi. Art. 88 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 86 ust. 3 i 5 ustawy o podatku od towarów i usług sprzeciwia się zarówno celowi, jak i treści Szóstej Dyrektywy, a zwłaszcza jej art. 17 ust. 6 w związku z art. 17 ust. 2. Owa niezgodność będzie dotyczyć tych sytuacji, w jakich rozszerzono zakres ograniczenia rzeczywiście stosowanego przed wejściem w życie Szóstej Dyrektywy do polskiego porządku prawnego, a przewidzianego w art. 25 ust. 1 pkt 3a ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym w zakresie podatku naliczonego przy zakupie paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych". Na niezgodność polskich regulacji z prawem wspólnotowym w zakresie ograniczenia prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z paliwami do samochodów osobowych wskazał również Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2008 r. (sygn. I SA/Bd 763/07).

W wyroku tym Sąd wskazał "Wobec powyższego należy uznać, że przepis art. 88 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 86 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu do dnia 22 sierpnia 2005r. jak iw brzmieniu od dnia 22 sierpnia 2005r. sprzeciwia się celowi, jak i treści VI Dyrektywy, a zwłaszcza jej art. 17 ust. 6 w zw. z art. 17 ust. 2 w zakresie, w jakim rozszerzono ograniczenia rzeczywiście stosowane przed wejściem w życie VI Dyrektywy do polskiego porządku prawnego, a przewidziane w art. 25 ust. 1 pkt 3a ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym w zakresie podatku naliczonego przy zakupie paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych. Takie działanie naruszyło cel dyrektywy, jakim jest niewątpliwie implementacja zharmonizowanego systemu podatku obrotowego poprzez wprowadzenie podatku od wartości dodanej oraz m.in. zharmonizowanie systemów odliczeń w takim zakresie, w jakim wpływają one na rzeczywisty poziom opodatkowania." (tożsame stanowisko zostało zaprezentowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z dnia 13 maja 2008 r. sygn. I SA/Rz 284/08 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. I SA/Wr 1892/07).

Wątpliwości co do zgodności polskich regulacji w zakresie prawa do odliczenia paliwa do napędu samochodów osobowych miał także Wojewódzki Sąd Administracyjny. Sąd ten postanowieniem z dnia 17 maja 2007 r. sygn. I SA/Kr 603/06 wystąpił do ETS o wydanie orzeczenia prejudycjalnego w sprawie art. 86 ust. 3 i 5 w zw. z art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. Związek obu tych przepisów uzasadnia twierdzenie, że jeżeli ETS uzna, że art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. jest niezgodny z prawem wspólnotowym wówczas, niezgodność taka dotyczy także art. 86 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. i oba te przepisy od dnia 1 maja 2004 r. nie mogły być stosowane.

W rezultacie należy uznać, że od dnia 1 maja 2004 r. nie obowiązuje w zakresie prawa do odliczenia paliwa do napędu samochodów osobowych żadne ograniczenie. Zawarty w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. art. 88 ust. 1 pkt 3, w związku z naruszającym prawo wspólnotowe art. 86 ust. 3 i 4 (w obu brzmieniach — przed po 22 sierpnia 2005 r.) - nie może być stosowany. Od dnia 1 maja 2004 r. znajduje zatem zastosowanie wyłącznie art. 86 ust. 1 tej ustawy, co oznacza, że Spółka miała prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia paliwa do wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych samochodów osobowych (stanowiących środki trwałe).

W orzeczeniu z dnia 11 lipca 1991 r. w sprawie Hansgeorg Lennartz przeciwko Finanzamt Munchen III ETS stwierdził, że na mocy art. 189 § 3 Traktatu Ustanawiającego Wspólnoty Europejskie, "państwa członkowskie są zobowiązane przestrzegać wszystkich przepisów VI Dyrektywy. W zakresie, w jakim nie wprowadzono derogacji zgodnie z art. 27, nakładającego na Państwa Członkowskie obowiązek powiadomienia, władze skarbowe Państwa członkowskiego nie mogą opierać się, na nie niekorzyść podatnika, na przepisie stanowiącym odstępstwo od systemu dyrektyw". Podobnie w wyroku z dnia 22 czerwca 1989 r. w sprawie 103/88 Fratelli Constanzo v. Commune di Milano ETS uznał, że "organy administracyjne, w tym władze samorządowe, są w taki sam sposób zobowiązane, jak sąd krajowy, do stosowania przepisów art. 29 (5) dyrektyw Rady 71/305/EWG oraz do powstrzymywania się od stosowania przepisów prawa krajowego, które są z nimi sprzeczne".

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Od dnia 1 maja 2004 r. Polska stała się stroną Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, wobec czego zobowiązała się przestrzegać postanowień traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez Instytucje Wspólnoty na zasadach określonych w tych traktatach. System prawny Wspólnoty Europejskiej obejmuje prawo pierwotne czyli traktaty założycielskie i podstawowe zasady prawne oraz prawo pochodne tworzone przez organy Wspólnoty. W stosunku do prawa pierwotnego zastosowanie ma zasada pierwszeństwa oraz bezpośredniego stosowania. Jednakże przepisy takie jak dyrektywy, które nie są wystarczająco precyzyjne i bezwarunkowe, nie odznaczają się bezpośrednią skutecznością. Adresatami dyrektyw są wyłącznie państwa i nie mogą być one kierowane do innych podmiotów prawa - osób fizycznych i prawnych. Zasadą jest, że dyrektywy nie obowiązują bezpośrednio w wewnętrznych porządkach prawnych, a ich istotą jest to, że wyznaczają rezultat, jaki ma zostać osiągnięty, natomiast wybór środków mających służyć jego realizacji został pozostawiony swobodnej decyzji państw członkowskich. Do dziś Rada Unii Europejskiej nie podjęła decyzji, jakie wydatki nie będą uprawniały do odliczenia podatku od wartości dodanej. Podstawowym aktem określającym ramy prawne opodatkowania podatkiem od wartości dodanej od dnia 1 stycznia 2007 r. jest Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L Nr 347.1 i L 384.92), a wcześniej VI Dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG). Zgodnie z art. 17 (6) VI Dyrektywy oraz art. 176 obowiązującej Dyrektywy podatek od wartości dodanej nie może być odliczany od wydatków niebędących wydatkami ściśle związanymi z prowadzoną działalnością. Do czasu przyjęcia przez Radę Unii Europejskiej przepisów określających kategorie wydatków niekwalifikujących się do odliczenia podatku od wartości dodanej państwa członkowskie mogą zachować wyłączenia przewidziane w ich prawie krajowym w dniu ich przystąpienia. Wyłączenia te mogą dotyczyć podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych oraz nabywanych paliw. Istnieje zatem możliwość na gruncie prawa Unii Europejskiej stosowania ograniczeń w odliczaniu podatku naliczonego, pod warunkiem, iż ograniczenia te istniały w prawie krajowym w momencie wejścia w życie VI Dyrektywy. W przypadku Polski VI Dyrektywa Rady weszła w życie w dniu przystąpienia do Unii Europejskiej, tj. 1 maja 2004 r. Przepisy wdrażające VI Dyrektywę Rady w związku z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej zostały wprowadzone ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535), która weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, tj. w dniu 20 kwietnia 2004 r., z tym, że przepisy m.in. art. 86-89 stosowane są od dnia 1 maja 2004 r. Zatem przepisy w zakresie odliczania podatku od towarów i usług przy nabyciu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, a także paliw do ich napędu (w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 marca 2004 r.) obowiązywały w dniu wejścia w życie przepisów VI Dyrektywy Rady w Polsce.

Zasadnicza konstrukcja obecnie obowiązujących polskich przepisów o podatku od towarów i usług jest zgodna z przepisami dyrektyw Unii Europejskiej, natomiast wielokrotna nowelizacja przepisów ww. ustawy ma związek z ciągłym dostosowywaniem szczegółowych przepisów do regulacji unijnych.

Zgodnie z art. 86 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz.535 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 21 sierpnia 2005 r., w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej ładowności mniejszej niż określona według wzoru:

DŁ = 357 kg + n x 68 kg gdzie:

DŁ - oznacza dopuszczalną ładowność, n - oznacza ilość miejsc (siedzeń) łącznie z miejscem dla kierowcy kwotę podatku naliczonego stanowiło 50 % kwoty podatku określonego w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 5.000 zł.

Zgodnie z art. 86 ust. 4 ww. ustawy przepis ust. 3 nie dotyczył:

1. przypadków, gdy odprzedaż lub oddanie w odpłatne używanie na podstawie umowy leasingu tych samochodów (pojazdów) stanowi przedmiot działalności podatnika;
2. pojazdów specjalnych - jeżeli z wyciągu ze świadectwa homologacji lub z odpisu decyzji zwalniającej z obowiązku uzyskania świadectwa homologacji, wydawanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym, wynika, że jest to pojazd specjalny;
3. pojazdów samochodowych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą-jeżeli z wyciągu ze świadectwa homologacji lub z odpisu decyzji zwalniającej z obowiązku uzyskania świadectwa homologacji, wydawanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym, wynika takie przeznaczenie.
   
   

Dopuszczalna ładowność pojazdów oraz liczba miejsc (siedzeń) - zgodnie z ust. 5 powołanego przepisu - określana była na podstawie wyciągu ze świadectwa homologacji lub odpisu decyzji zwalniającej z obowiązku uzyskania świadectwa homologacji, wydawanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym. Pojazdy, które w wyciągu ze świadectwa homologacji lub w odpisie decyzji wskazanej powyżej nie miały określonej dopuszczalnej ładowności lub ilości miejsc, uznawało się również za samochody osobowe, o których mowa w ust. 3.

Z art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym do dnia 21 sierpnia 2005 r. wynikało, iż obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosowało się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3 i 5 ustawy.

Jeśli więc samochody nabyte przez Wnioskodawcę nie spełniały wymogów art. 86 ust. 3-5 ustawy, prawo do odliczenia podatku naliczonego od paliwa wykorzystywanego do napędu tych samochodów nie przysługiwało.

Zmiany, które weszły w życie z dniem 22 sierpnia 2005 r., dotyczące zarówno nabycia samochodów, jak i paliw służących do napędu tych samochodów, zostały zawarte w art. 86 ust. 3 - 7a ustawy o podatku od towarów i usług oraz w art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy.

Z art. 86 ust. 3 cyt. ustawy wynika, iż w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze nie więcej jednak niż 6.000 zł. Z ust. 4 art. 86 wynika, iż z wyłączeniem pewnych kategorii pojazdów określonych przez ust. 4 tego artykułu. W pkt 7 wskazano iż, przepis ust. 3 nie dotyczy przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest:

1. odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub
2. oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.
   
   

Zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3.

Z treści złożonego wniosku wynika, iż Strona prowadzi działalność w zakresie świadczenia usług wynajmu samochodów osobowych oraz ciężarowych. Wszystkie samochody nabywane przez Spółkę (z przeznaczeniem na wynajem) są kwalifikowane jako środki trwałe i są wykorzystywane w działalności Spółki z przeznaczeniem na wynajem krótko, średnio i długoterminowy (leasing). Podatnik dokonuje zakupu paliwa do wynajmowanych samochodów, gdyż z ogólnych warunków świadczonej usługi wynika, że samochody te wynajmowane są z pełnym zbiornikiem paliwa. Ponadto Strona dokonuje zakupu paliwa do samochodów stanowiących środki trwałe, ale nie przeznaczonych do oddania w najem.

Biorąc zatem pod uwagę treść złożonego wniosku oraz powołane wyżej przepisy uznać należy, iż Stronie w okresie od 01.05.2004 r. do 21.08.2005 r. przysługiwało prawo do odliczenia podatku od zakupionego paliwa, do samochodów oddanych w odpłatne użytkowanie na podstawie umowy leasingu, a od dnia 22.08.2005 r. prawo do przysługuje jedynie w odniesieniu do paliwa zakupionego do samochodów oddanych w odpłatne użytkowanie na podstawie umowy najmu, dzierżawy leasingu lub innych umów o podobnym charakterze i samochody te są przeznaczone wyłącznie do wykorzystywania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.

Ponadto Strona wskazała, iż dokonuje zakupu paliwa do samochodów osobowych, stanowiących środki trwałe, ale nie przeznaczonych do oddania w najem.

Z analizy wyżej wskazanych przepisów wynika, iż Stronie w stanie prawnym obowiązującym od 01.05.2004 r. do 21.08.2005 r. jak i obowiązującym od dnia 22.08.2005 r. nie przysługiwało i nadal nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego do nabywanych paliw do samochodów osobowych lub innych pojazdów, o których mowa odpowiednio w art. 86 ust. 3 .

Mając na uwadze cytowane powyżej przepisy należy zauważyć, iż zarówno stan prawny obowiązujący od 1 maja 2004 r. do 21 sierpnia 2005 r. jak i od 22 sierpnia 2005 r. nie przewiduje żadnych wyjątków w stosowaniu przepisu art. 88 ust. 1 pkt 3 oraz związanego z nim art. 86 ust. 3 ustawy. Do ustawodawcy należy kształtowanie systemu podatkowego i dlatego ma on prawo określać jaki dokument i jakie kryteria służą ustaleniu, czy dany pojazd spełnia ustawowy warunek skorzystania z odliczenia w pełnej wysokości. Oznacza to, że o kwestii, czy podatnik ma prawo do skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie paliwa wykorzystywanego do napędu posiadanego samochodu decydują tylko i wyłącznie cytowane powyżej przepisy.

Zatem uznać należy za nieprawidłowe stanowisko Podatnika, iż w okresie od dnia 1 maja 2004 r. nie obowiązuje w zakresie prawa do odliczenia paliwa do napędu samochodów osobowych żadne ograniczenie.

Tutejszy organ zwraca uwagę na fakt, iż organy podatkowe państw członkowskich Unii Europejskiej nie mogą w podejmowanych rozstrzygnięciach powoływać się wprost na Dyrektywy Unii i orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, które zapadają w indywidualnych sprawach podatników. Pierwszeństwo w tym względzie mają przepisy krajowego prawa podatkowego.

Ponadto należy stwierdzić, iż powołane przez Stronę wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych są rozstrzygnięciami w konkretnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawęża, w związku z tym nie ma mocy powszechnie obowiązującego prawa.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym..

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.