Istota interpretacji:

Prawo do odliczenia podatku naliczonego od rat leasingowych od samochodu specjalnego oraz od zakupionego do tego samochodu paliwa

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 21 stycznia 2009r. (data wpływu 22 stycznia 2009r.) oraz pismem z dnia 27 stycznia 2009r. (data wpływu 27 stycznia 2009r.).

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Naczelną zasadą przepisów o podatku VAT jest umożliwienie odliczenia podatku naliczonego VAT od wszelkich wydatków związanych z działalnością firmy w związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Bowiem tylko w takim zakresie w jakim wydatki te mają związek z czynnościami opodatkowanymi podatnik ma prawo odliczyć zawarty w nich podatek VAT. Ustawodawca dosyć szczegółowo uregulował przepisy dotyczące prawa odliczenia VAT od pojazdów samochodów tworzących na potrzeby ustawy specjalną definicję samochodu osobowego, ciężarowego i specjalnego. Zasadniczo prawo do odliczenia całego VAT, bez spełniania żadnych dodatkowych warunków, przysługuje podatnikom, którzy nabywają lub użytkują samochody o masie całkowitej przekraczającej 3,5 t. (art. 86 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o VAT - Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.). Wyjątki od powyższej zasady przewidziano jednak dla niektórych pojazdów samochodowych, które po spełnieniu określonych warunków uprawniają ich właścicieli do odliczenia podatku VAT w całości od ich nabycia i od zakupowanego do nich paliwa. Takie prawo przysługuje m.in. właścicielom pojazdów specjalnych, których listę zamieszczono w załączniku nr 9 do ustawy o VAT. W załączniku do ustawy znalazły się m.in. takie pojazdy jak: agregat elektryczny/spawalniczy, tankowóz, do prac wiertniczych, koparka, koparko-spycharka, ładowarka, oczyszczanie dróg, podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych, pomoc drogowa, zimowego utrzymania dróg, żuraw samochodowy. Jednakże nie uwzględniono w nim niektórych pojazdów specjalnych w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym. Ustawa o VAT nie uwzględnia m.in. takich pojazdów specjalnych, jak: samochody sklep/bar.

Samochód specjalny Renault Master typu sklep/bar został zakupiony w ramach umowy leasingu na firmę tj. Zakład …(zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej nr … wydane przez Burmistrza Miasta i Gminy…). Samochód też został zakupiony do handlu obwoźnego celem sprzedaży towaru wyprodukowanego w ww. zakładzie. Leasing w ramach którego został zakupiony przedmiotowy samochód jest leasingiem operacyjnym.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy od zakupionego w ramach umowy leasingowej samochodu specjalnego typu samochód sklep/bar (posiada dodatkowe zaświadczenie ze stacji kontroli pojazdów, iż samochód pełnia warunki art. 86 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o VAT - (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.) Wnioskodawca może odliczyć w całości odliczyć VAT rat leasingowych oraz od zakupionego do tego samochodu paliwa...

Zdaniem Wnioskodawcy, samochody specjalne typu sklep/bar wykorzystywane są wyłącznie w celach prowadzonej działalności gospodarczej i nie posiadają "charakteru" samochodu osobowego. Pojazdy te posiadają masę całkowitą mniejszą niż 3,5 t. a to oznacza, że aby posiadać prawo do odliczenia VAT od ich nabycia, jak też od nabycia do nich paliwa muszą spełniać dodatkowe warunki nałożone przepisami VAT, czyli m.in. zaświadczenia z okręgowej stacji kontroli pojazdów (takie zaświadczenie Wnioskodawca uzyskał). Wnioskodawca uważa, że ograniczenie prawa odliczenia podatku VAT od samochodów specjalnych nie tylko jest sprzeczne z dyrektywami unijnymi, ale także niekonstytucyjne z uwagi na nierówne traktowanie posiadaczy samochodów specjalnych wobec prawa.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Generalna zasada określająca prawne możliwości odliczenia podatku naliczonego wyrażona jest w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) zwanej dalej ustawa o VAT. Zgodnie z tym przepisem w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego, zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ww. ustawy, stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Stosownie do przepisu art. 86 ust. 3 ustawy o VAT, w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 6.000 zł.

Jednocześnie, w myśl zapisów art. 86 ust. 4 cyt. ustawy, przepis art. 86 ust. 3 nie dotyczy:

1. pojazdów samochodowych mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van;
2. pojazdów samochodowych mających więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50% długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków;
3. pojazdów samochodowych, które mają otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków;
4. pojazdów samochodowych, które posiadają kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu;
5. pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku nr 9 do ustawy;
6. pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą - jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie;
7. przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest:

1. odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub
2. oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.
   
   

Natomiast ust. 5 tego artykułu stanowi, iż spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w ww. art. 86 ust. 4 pkt 1-4 stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu, zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań.

Na podstawie powyższych przepisów należy stwierdzić, iż nabycie pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony uprawniające do skorzystania z pełnego odliczenia podatku naliczonego od ich nabycia, jest możliwe po spełnieniu wymagań technicznych przez konkretny pojazd, czego potwierdzeniem pozostaje treść zaświadczenia wydanego przez stację kontroli pojazdów w rezultacie przeprowadzonego dodatkowego badania technicznego.

Zgodnie z art. 86 ust. 7 ustawy o VAT, w przypadku usługobiorców użytkujących samochody osobowe oraz inne pojazdy samochodowe, o których mowa w ust. 3, na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą. Suma kwot w całym okresie użytkowania samochodów i pojazdów, o których mowa w zdaniu pierwszym, dotycząca jednego samochodu lub pojazdu, nie może jednak przekroczyć kwoty 6.000 zł.

Z powyższego wynika zatem, że zgodnie z ogólną regułą określoną w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług, nabywający samochód osobowy lub samochód, którego dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5 tony, może dokonać odliczenia 60% kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy, od której podatnikiem jest nabywca, nie więcej jednak niż 6.000 zł.

Zauważa się, że ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia pojazdu samochodowego, stąd też należy przywołać definicję pojazdu samochodowego sformułowaną w ustawie z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). W art. 2 pkt 33 ww. ustawy wskazano, że "pojazd samochodowy" to pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h.

Natomiast art. 86 ust. 4 pkt 5 ustawy o VAT stanowi, iż przepis ust. 3 nie dotyczy pojazdów specjalnych w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku nr 9 do ustawy.

W załączniku tym zostały wymienione następujące przeznaczenia:

1. Agregat elektryczny/spawalniczy
2. Bankowóz
3. Do prac wiertniczych
4. Koparka, koparko - spycharka
5. Ładowarka
6. Oczyszczanie dróg
7. Podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych
8. Pomoc drogowa
9. Zimowego utrzymania dróg
10. Żuraw samochodowy.
    
    

W objaśnieniach do ww. załącznika wskazano, że wykaz ten dotyczy pojazdów specjalnych, które spełniają warunki i wymagania techniczne określone dla przeznaczeń tych pojazdów, zawartych w odrębnych przepisach.

Gramatyczna wykładnia powyższych przepisów wskazuje, że prawo do odliczenia podatku w pełnej wysokości jest możliwe, o ile pojazd jest pojazdem specjalnym w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym ale tylko w przypadku, gdy jego przeznaczenie jest wymienione w załączniku nr 9 do ustawy.

Ponadto w myśl art. 88 ust. 1 pkt 3 cyt. wyżej ustawy o VAT obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca zakupił samochód specjalny Renault Master typu sklep/bar w ramach umowy leasingu na firmę i posiada dodatkowe zaświadczenie ze stacji kontroli pojazdów, iż samochód spełnia warunki art. 86 ust. 4 ustawy o VAT. Samochód ten został zakupiony do handlu obwoźnego celem sprzedaży towaru wyprodukowanego w ww. zakładzie.

Mając na uwadze przywołane powyżej przepisy oraz przedstawiony we wniosku stan faktyczny należy stwierdzić, iż przedmiotowy samochód, o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, nie mieści się w grupie przeznaczeń pojazdów specjalnych wymienionych w załączniku nr 9 do ustawy o podatku od towar.

Jeżeli jednak Wnioskodawca posiada faktycznie zaświadczenie wydane przez okręgową stację kontroli pojazdów zawierające właściwą adnotację o spełnieniu przez ten samochód wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w art. 86 ust. 4 pkt 1-4 ustawy o VAT oraz w dowodzie rejestracyjnym przedmiotowego samochodu zamieszczona jest adnotacja o spełnieniu tych wymagań, to należałoby uznać, że Wnioskodawcy przysługiwałoby prawo do odliczenia całej kwoty podatku naliczonego przy nabyciu ww. samochodu.

Z wniosku wynika jednakże, iż umowa na podstawie której użytkuje on przedmiotowy samochód jest umową leasingu operacyjnego. Należy zauważyć, iż leasing operacyjny jest umową, na podstawie której leasingobiorca nabywa jedynie prawo do korzystania z przedmiotu leasingu, a formą wynagrodzenia za powyższą usługę jest czynsz. Po zakończeniu podstawowego okresu trwania umowy leasingu operacyjnego - jednym z wariantów jest sprzedaż przedmiotu umowy leasingobiorcy. Opcja wykupu samochodu będącego przedmiotem umowy leasingu operacyjnego jest uprawnieniem, z którego leasingobiorca może skorzystać, ale nie musi.

Skoro więc przedmiotowy samochód jest użytkowany na podstawie umowy leasingu operacyjnego i jeżeli spełnia wymagania, o których mowa w art. 86 ust. 4 pkt 1-4 ustawy o VAT, Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia całej kwoty podatku naliczonego wynikającej z faktur dokumentujących raty leasingowe.

Odnosząc się natomiast do kwestii odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu paliwa do ww. samochodu należy zauważyć, iż ograniczenie, o którym mowa w art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT odnosi się do samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Jeżeli zatem przedmiotowy samochód, spełnia wymagania, o których mowa w art. 86 ust. 4 ustawy o VAT, co winny potwierdzać stosowne dokumenty (zaświadczenia wydanego przez okręgową stację kontroli pojazdów oraz wpis w dowodzie rejestracyjnym pojazdu o spełnieniu ww. wymagań), Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego od zakupionego paliwa do tego samochodu.

Reasumując, zakładając, że opisany we wniosku samochód użytkowany przez Wnioskodawcę na podstawie umowy leasingu operacyjnego, spełnia kryteria wymienione w art. 86 ust. 4 pkt 1-4 ustawy o VAT, co zostało potwierdzone stosownymi dokumentami, o których mowa w art. 86 ust. 5 ustawy o VAT, Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia całej kwoty podatku naliczonego wynikającej z faktur dokumentujących raty leasingowe oraz podatku naliczonego z faktur stwierdzających zakup paliwa do ww. pojazdu pod warunkiem, że samochód ten wykorzystywany jest do wykonywania czynności opodatkowanych.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym tj. stanu prawnego obowiązującego do dnia 30 listopada 2008r.

Podkreślenia wymaga fakt, iż niniejsza interpretacja traci swoją ważność w sytuacji zmiany jakiegokolwiek elementu stanu faktycznego (w szczególności, gdyby przedmiotowy samochód nie spełniał wymagań określonych w art. 86 ust. 4 pkt 1-4 ustawy o VAT) lub prawnego.

Należy w tym miejscu wyjaśnić, że zgodnie z art. 14b § 3 ww. ustawy - Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast w myśl art. 14c § 1 tej ustawy, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Z powyższych przepisów wynika zatem, że przedmiotem interpretacji może być jedynie ocena stanowiska Wnioskodawcy dotyczącego przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Organ wydający interpretację nie jest natomiast uprawniony do analizowania i oceny załączonych do wniosku o interpretację dokumentów.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, ul. Kośnego 70, 45-372 Opole, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała