Istota interpretacji:

Prawo do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie paliwa do samochodów wykorzystywanych czasowo w firmie jako środki trwałe?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jako Przedsiębiorstwo (…), prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, której przedmiotem jest sprzedaż samochodów nowych i używanych, konserwacja, naprawa oraz sprzedaż części zamiennych.

Przedsiębiorstwo dokonuje zakupu nowych samochodów osobowych. Część zakupionych samochodów osobowych zostaje wprowadzona do ewidencji środków trwałych i jest użytkowana w firmie przez okres przekraczający 1 rok, następnie samochody te są odsprzedawane. Do tych samochodów nabywane jest paliwo.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca w ramach swojej działalności gospodarczej ma prawo do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie paliwa do samochodów przeznaczonych do odsprzedaży, wykorzystywanych czasowo w firmie jako środki trwałe...

Zdaniem Wnioskodawcy, art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) stanowi, iż obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3.

Zgodnie natomiast z art. 86 ust. 3 ustawy o VAT, w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 6.000 zł.

Przepis art. 86 ust. 4 pkt 7a ww. ustawy z kolei stanowi, iż przepis ust. 3 nie dotyczy przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest odprzedaż tych samochodów.

A zatem ograniczenie w odliczeniu podatku VAT przy nabyciu samochodów osobowych, nie ma zastosowania w stosunku do podatników, których przedmiot działalności stanowi odprzedaż tych samochodów. Przepis ten nie określa w jaki sposób winien być wykorzystywany samochód nabyty przez podatnika prowadzącego działalność w zakresie odprzedaży samochodów, jednakże wynika z niego jednoznacznie, że jedynym warunkiem umożliwiającym pełne odliczenie VAT przy zakupie samochodu osobowego, jest prowadzenie przez jego nabywcę działalności w zakresie odprzedaży samochodów (zakres stosowania przepisu określony podmiotowo).

Samochody nabywane przez Wnioskodawcę przez sam fakt stosowania do nich przepisu art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a ustawy o VAT, nie należą do zakresu przedmiotowego art. 86 ust. 3 ww. ustawy. Fakt, iż samochody te zostały nabyte przez podmiot prowadzący działalność w zakresie odsprzedaży samochodów, w pełni uprawnia kupującego do odliczenia podatku VAT od ich zakupu bez konieczności stosowania ograniczeń wynikających z treści art. 86 ust. 3 ustawy.

W konsekwencji zakaz odliczania podatku VAT od paliwa, o którym mowa w art. 88 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, nie odnosi się do paliwa wykorzystywanego do napędu pojazdów, których art. 86 ust. 3 ustawy nie dotyczy. Ponadto należy również wziąć pod uwagę fakt, iż samochody te nabywane są generalnie w celu odsprzedaży, a wprowadzenie ich do ewidencji środków trwałych, w momencie, gdy pozostają one w firmie dłużej niż rok, nie zmienia ich zasadniczego przeznaczenia.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Kwotę podatku naliczonego zgodnie z zapisem w art. 86 ust. 2 pkt 1 lit.a ww. ustawy stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Zgodnie natomiast z art. 86 ust. 3 ustawy o VAT, w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 6.000 zł.

Jednocześnie, stosownie do zapisów art. 86 ust. 4 cyt. ustawy, przepis art. 86 ust. 3 nie dotyczy:

1. pojazdów samochodowych mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van;
2. pojazdów samochodowych mających więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50% długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków;
3. pojazdów samochodowych, które mają otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków;
4. pojazdów samochodowych, które posiadają kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu;
5. pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku nr 9;
6. pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą - jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie;
7. przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest:
   a) odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub
   b) oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.
   
   

Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 5 cyt. ustawy o VAT, spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w ww. art. 86 ust. 4 pkt 1 - 4 stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań.

Ponadto stosownie do art. 88 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3.

Z sytuacji przedstawionej we wniosku wynika, że Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, której przedmiotem jest sprzedaż samochodów nowych i używanych, a także konserwacja, naprawa oraz sprzedaż części zamiennych, dokonuje zakupu nowych samochodów osobowych. Część zakupionych samochodów osobowych zostaje wprowadzona do ewidencji środków trwałych i jest użytkowana w firmie przez okres przekraczający 1 rok, następnie samochody te są odsprzedawane. Do tych samochodów nabywane jest paliwo.

W świetle powołanych wyżej regulacji prawnych oraz odnosząc się do opisu stanu faktycznego należy stwierdzić, iż fakt wprowadzenia samochodu do ewidencji środków trwałych i przekazanie go do użytkowania jako środek trwały powoduje, iż nie zostanie spełniony warunek, o którym mowa w art. 86 ust. 4 pkt 7 lit a cyt. ustawy.

Samochody, których planowany okres użytkowania przez Wnioskodawcę jest dłuższy niż 1 rok nie mogą być bowiem traktowane jako towary handlowe, a tylko od takich pojazdów, tj. samochodów stanowiących majątek obrotowy przedsiębiorstwa, ustawodawca dopuszcza możliwość obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach VAT dokumentujących zakup paliwa.

W innym przypadku należy stosować przepis art. 88 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy wyłączający prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupu paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony.

Reasumując tut. Organ stwierdza, iż Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie paliwa do samochodów osobowych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.