Istota interpretacji:

Odliczenia podatku VAT naliczonego w sytuacji gdy proporcja ustalona na 2008r. wynosi 2%.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca dokonuje zakupów, których nie może jednoznacznie przypisać czynnościom uprawniającym lub nieuprawniającym do dokonania odliczenia podatku VAT. Zakupy te Wnioskodawca odliczał proporcjonalnie, zgodnie z art. 90 ustawy o podatku od towarów i usług. Proporcja ustalona na podstawie obrotu za 2006r. służąca do odliczenia podatku na 2007r. wynosiła 3%. Obecnie proporcja ustalona na 2008r. wynosi 2% co zgodnie z art. 90 ust. 10 pkt 2 nie daje podatnikowi prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca ma prawo do odliczenia podatku VAT gdy proporcja ustalona na 2008r. jest równa 2% oraz czy konieczne jest dokonanie korekty podatku naliczonego, jeśli różnica pomiędzy proporcją ustaloną na 2007r. a obliczoną dla 2008r. wynosi 1%...

Zdaniem Wnioskodawcy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego Wnioskodawca nie ma prawa do odliczenia podatku VAT, ponieważ proporcja na 2008r. nie przekracza 2%. Zgodnie z art. 91 ustawy o podatku VAT Wnioskodawca nie musi dokonywać korekty podatku naliczonego, ponieważ różnica pomiędzy proporcją ustaloną wstępnie (czyli na podstawie danych za 2008r.) a proporcją obliczoną dla 2007r. nie przekroczyła 2%.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Kwestie dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego uregulowane zostały w dziale IX ustawy o VAT, oraz zgodnie z dyspozycją ustawową w rozdziale 7 i 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.).

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ww. ustawy w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust 17 i 19 oraz art. 124.

Jak wynika z powyższego, prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje tylko czynnym podatnikom VAT oraz gdy dokonywane zakupy mają ścisły związek z czynnościami opodatkowanymi.

Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Wskazana norma prawna wyraża zasadę neutralności podatku od towarów i usług, w następstwie której podatnicy realizujący czynności zwolnione podmiotowo lub przedmiotowo, są w podobnej sytuacji jak ostateczny nabywca (konsument) towaru lub usługi z wyjątkiem przypadków jednoznacznie wskazanych w ustawie o VAT. Ustawa wyłącza zatem możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu.

Wskazać należy, iż w stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, stosownie do wymogu art. 90 ust. 1 podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.

Zgodnie z ust. 2 ww. przepisu, jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10.

W myśl ust. 3 cytowanego wyżej artykułu proporcję, o której mowa w ust. 2 ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.

Proporcję sprzedaży opodatkowanej w sprzedaży ogółem, określa się procentowo w stosunku rocznym na podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej (art. 90 ust. 4 ustawy).

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że proporcja ustalona na podstawie obrotu za 2006r. służąca do odliczenia podatku na 2007r. wynosiła 3%. Obecnie proporcja ustalona na 2008r. wynosi 2%.

W przypadku gdy proporcja sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła 2% - podatnik nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2 (art. 90 ust. 10 pkt 2 ustawy).

Z powyższych przepisów wynika, że Wnioskodawca w ciągu roku 2008 nie ma prawa do odliczania podatku naliczonego związanego ze sprzedażą opodatkowaną.

Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy o VAT po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2-9, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art. 90 ust. 2-6 lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11, dla zakończonego roku podatkowego. Korekty tej nie dokonuje się, jeżeli różnica między proporcją odliczenia określoną w art. 90 ust. 4 a proporcją określoną w zdaniu poprzednim nie przekracza 2 punktów procentowych.

Stosownie do art. 91 ust. 1 zdanie drugie ustawy o VAT, korekty rocznej nie dokonuje się jeżeli różnica między proporcją odliczenia określoną wstępnie na podstawie danych z ubiegłego roku podatkowego i proporcją odliczenia określona wstępnie na podstawie danych z ubiegłego roku podatkowego i proporcją realną obliczoną dla roku, w którym dokonywane były zakupy, nie przekracza 2 punktów procentowych.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż proporcja sprzedaży ustalona po zakończeniu 2007r. wyniosła 3% a różnica pomiędzy proporcją ustaloną zgodnie z art. 90 ust. 4 ustawy a proporcją faktycznie uzyskaną w 2008r. nie przekroczyła 2 punktów procentowych. Zatem korekta roczna nie powinna być dokonywana. Ustawodawca w tym przypadku użył przy tym bezwarunkowego zwrotu: "korekty nie dokonuje się". Podatnik nie ma więc wyboru czy też dokonać tej korekty, czy nie w sytuacji gdy różnica jest mniejsza lub równa 2 punkty procentowe. Należy również przypomnieć, iż proporcję zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej.

Jednocześnie należy zaznaczyć, iż Wnioskodawca nieprawidłowo w odniesieniu do punktów procentowych używa się określenia "procent". Ustawodawca w art. 91 ust. 1, wyraźnie wskazuje, iż korekta po zakończeniu dokonywana jest w zależności od wielkości różnicy pomiędzy proporcją wstępną, a realną wyrażonej w punktach procentowych. Błędem jest utożsamianie punktu procentowego z procentem, gdyż to nie jest to samo i nie należy używać tych pojęć zamiennie. Punkt procentowy używany jest bowiem do wyrażania bezwzględnych zmian wielkości standartowo wyrażanych w procentach.

W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy należy uznać zaprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.