W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca otrzymuje od odbiorców towarów (sprzedaż) faktury VAT za usługi marketingowe. Faktury te dotyczą, m.in.:

• wypracowania przez kontrahentów odpowiedniego poziomu obrotów,
• premii pieniężnych i rabatów za zrealizowaną sprzedaż, terminowe płatności itp.

Faktury wystawiane są po zakończeniu okresu rozliczeniowego i nie są związane z konkretną dostawą. Odbiorcy są w ten sposób motywowani do jak największych zakupów i terminowych płatności. Odbiorcy Zainteresowanego wystawiają mu fakturę za usługę marketingową, którą opodatkowują stawką 22%. VAT z tej faktury stanowi dla Wnioskodawcy podatek naliczony, o który obniża podatek należny.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Zainteresowany ma prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, dotyczący usług marketingowych, wynikający z faktur wystawionych przez odbiorców ?

Zdaniem Wnioskodawcy, prawo to przysługuje, ponieważ działania odbiorcy stanowią usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) od 1 stycznia 2008 r. nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Do dnia 31 grudnia 2007 r. przepis ten brzmiał: nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu, jest zwolniona od podatku - a kwota wykazana w fakturze nie została uregulowana.

W świetle nowego brzmienia tego przepisu bez znaczenia pozostaje fakt uregulowania należności wynikającej z faktury. Faktura, która dokumentuje czynności niepodlegające opodatkowaniu lub zwolnione od podatku VAT nie stanowi podstawy odliczenia podatku naliczonego z niej wynikającego. Stanowisko takie jest zgodne z linią orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. I tak w sprawie z dnia 15 marca 2007 r. sygn. akt C-35/05 ETS podkreślił: "na wstępie należy przypomnieć, że w pkt 13 powołanego powyżej wyroku w sprawie X Trybunał stwierdził, iż wykonywanie prawa do odliczenia podatku VAT jest ograniczone jedynie do podatków należnych, czyli podatków związanych z czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT lub zapłaconych, o ile były należne. Trybunał uznał zatem, że prawo do odliczenia nie obejmuje podatku VAT należnego zgodnie z art. 21 ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy wyłącznie dlatego, że został on wykazany w fakturze (zob. w szczególności ww. wyrok w sprawie X, pkt 19). Trybunał potwierdził ostatecznie tą linię orzecznictwa w wyrokach z dnia 19 września 2000 r. w sprawie C-454/98 X, Rec. str. I-6973, pkt 53 i z dnia 6 listopada 2003 r. w sprawach połączonych od C-78/02 do C-80/02 X i in., Rec. str. I-13295, pkt 50".

Powyższe oznacza, że podatnik korzystający z prawa do odliczenia podatku naliczonego, nie będzie uprawniony do odliczenia podatku wynikającego z faktury dokumentującej czynności niepodlegające opodatkowaniu, mimo, że zapłaci podatek z niej wynikający i pomimo, że wystawca rozliczy podatek należny z niej wynikający.

Stosownie do zapisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Za odpłatne świadczenie usług należy uznać, na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy, każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Zatem, w sytuacji, kiedy wypłacona premia pieniężna nie jest związana z konkretną dostawą towarów, tym samym nie jest traktowana jako rabat, o którym mowa w art. 29 ust. 4 ustawy, a jest gratyfikacją za określone zachowanie nabywcy, t.j.:

• przekroczenie wyznaczonych umownie limitów obrotów,
• terminową zapłatę zobowiązań, itp.

oznacza, że jest zapłatą za świadczoną usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy.

Beneficjent tej premii (nabywca towarów a jednocześnie świadczący usługę), zobowiązany jest do wystawienia na wypłacającego faktury za spełnienie warunków umowy. Powstanie u niego obowiązek podatkowy na ogólnych zasadach ustawowych, a u dostawcy - prawo do odliczenia podatku naliczonego z tej faktury.

Reasumując przyznanie premii pieniężnej, bonusu lub innej gratyfikacji stanowi odpłatność za świadczenia wykonywane przez nabywcę na rzecz Wnioskodawcy, tym samym dotyczy usług podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT na zasadach ogólnych i powinno być dokumentowane, w myśl art. 106 ust.1 ustawy, fakturą VAT.

Biorąc powyższe pod uwagę oraz stan faktyczny przedstawiony przez Zainteresowanego, w świetle art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, Wnioskodawcy przysługuje prawo do obniżenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dotyczących usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.