W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Do końca 2007r. prowadziłam działalność gospodarczą - usługi geodezyjne oraz wynajem pomieszczeń. Z tytułu tej działalności płaciłam liniowy podatek dochodowy oraz byłam zarejestrowana jako czynny podatnik VAT. W ramach działalności korzystałam m.in. z samochodu osobowego zakupionego w czerwcu 2005r. Z tytułu zakupu tego samochodu zgodnie z art.86 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług odliczyłam proporcjonalnie podatek naliczony w kwocie 5000zł. Przez cały ten okres samochód był wykorzystywany przeze mnie do prowadzonej działalności. Wobec powyższego w rozumieniu przepisu art. 43 ust. 2 pkt 2 ustawy był on towarem używanym. Dnia 31 grudnia 2007r. przedmiotowy samochód wycofałam z ewidencji środków trwałych przekazując go jednocześnie na potrzeby własne. Z dniem 31 grudnia 2007r. zakończyłam działalność gospodarczą. Moim źródłem przychodów jako osoby fizycznej nie prowadzącej działalności gospodarczej pozostanie wyłącznie najem. Z tego tytułu pragnę nadal opłacać podatek VAT. Z dniem zakończenia działalności zobowiązana byłam sporządzić remanent likwidacyjny, na którym powinnam wykazać wszystkie pozostałe towary, które nie były przedmiotem dostawy. Samochód będzie potrzebny do uzyskiwania przychodów z tytułu najmu.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w świetle przedstawionych powyżej faktów muszę w remanencie likwidacyjnym wykazywać ww. samochód osobowy i zwrócić część odliczonego przy zakupie podatku naliczonego?

Zdaniem wnioskodawcy, w remanencie końcowym nie mam obowiązku wykazywania przedmiotowego samochodu, ponieważ § 8 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, zwalnia od podatku dostawę samochodów używanych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż do dnia 31 grudnia 2007r. wnioskodawca prowadził działalność polegającą na świadczeniu usług geodezyjnych oraz najmie pomieszczeń. Od dnia 01 stycznia 2008r. przedmiotem działalności został tylko najem pomieszczeń, jednak zainteresowany nad będzie podatnikiem podatku od towarów i usług. Zatem w przedstawionej sytuacji nie będą miały zastosowania przepisy dotyczące remanentu likwidacyjnego, gdyż działalność nadal będzie kontynuowana ale w węższym zakresie. Nie doszło do zaprzestania przez podatnika będącego osobą fizyczną wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu.

Jeżeli chodzi o kwestie związane ze zmianą przeznaczenia samochodu osobowego wykorzystywanego, do dnia 31 grudnia 2007r. do celów działalności gospodarczej, a od dnia 1 stycznia 2008r. do celów prywatnych, to znajdują zastosowanie przepisy, o których mowa poniżej.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Kwotę podatku naliczonego stanowi stosownie do ust. 2 m.in. suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. W przypadku nabycia samochodów ustawodawca wprowadził odrębne zasady dotyczące określenia wysokości podatku naliczonego podlegającego odliczeniu. Na podstawie ust. 3 ww. artykułu (w aktualnym brzmieniu) przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 6.000zł.

Jak wynika z wniosku, Strona dokonała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu przedmiotowych samochodów w oparciu o przepisy art. 86 ust. 3 i 5 ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 21 kwietnia 2005r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 90, poz. 756), tj. przed 22.08.2005r. Na podstawie ww. przepisów w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej ładowności mniejszej niż określona według wzoru: DŁ = 357 kg + n x 68 kg gdzie: DŁ - oznacza dopuszczalną ładowność, n - oznacza ilość (siedzeń) łącznie z miejscem dla kierowcy - kwotę podatku naliczonego stanowiło 50% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 5.000 zł.

W myśl art. 91. ust. 1 ustawy po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2-9, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art. 90 ust. 2-6 lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11, dla zakończonego roku podatkowego. Korekty tej nie dokonuje się, jeżeli różnica między proporcją odliczenia określoną w art. 90 ust. 4 a proporcją określoną w zdaniu poprzednim nie przekracza 2 punktów procentowych. skazany art. 91 ust. 2 ustawy stanowi, iż w przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym, są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15.000zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat a w przypadku nieruchomości - w ciągu 10 lat, licząc począwszy od roku, w którym zostały oddane do użytkowania. Roczna korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, dotyczy jednej piątej, a w przypadku nieruchomości - jednej dziesiątej, kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub wytworzeniu. W przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio. Zasadę, o której mowa powyżej stosuje się w odniesieniu do podatników, u których występuje tzw. sprzedaż mieszana (opodatkowana i zwolniona), a podatnik nie jest w stanie określić odrębnie kwot podatku naliczonego związanych ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną. Jednocześnie należy wskazać, iż ustawodawca ustalił również zasady postępowania w sytuacji, gdy w okresie korekty nastąpi sprzedaż towaru. Na podstawie art. 91. ustawy:

• ust. 4 "W przypadku gdy w okresie korekty, o której mowa w ust. 2, nastąpi sprzedaż towarów, o których mowa w ust. 2, uważa się, że towary te są nadal używane na potrzeby czynności podlegających opodatkowaniu u tego podatnika, aż do końca okresu korekty";
• ust. 5 "Korekta po sprzedaży, o której mowa w ust. 4, powinna być dokonana jednorazowo w odniesieniu do całego pozostałego okresu korekty. Korekty dokonuje się w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym nastąpiła sprzedaż";
• ust. 6 "W przypadku gdy towary lub usługi, o których mowa w ust. 4, zostaną:
  
  

1. opodatkowane - w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru związane jest z czynnościami opodatkowanymi;
2. zwolnione lub nie podlegały opodatkowaniu - do obliczenia korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru jest związane wyłącznie z czynnościami zwolnionymi lub niepodlegającymi opodatkowaniu.
   
   

Powyższe przepisy odnoszą się więc do przypadków odliczania i korygowania podatku naliczonego związanego z czynnościami opodatkowanymi i zwolnionymi, a przy tym nie jest możliwe odrębne określenie tych kwot.

Stosownie do art. 91 ust. 7 ustawy przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się to prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi. A zatem dotyczy podatników, którzy wykorzystywali nabyty towar do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Przepis ten nakazuje więc dokonanie korekty również tym podatnikom, którzy odliczyli podatek naliczony w przypadku wykonywania wyłącznie czynności sprzedaży opodatkowanej.

W przedstawionym przez Panią stanie faktycznym nabyty samochód służył do wykonywania czynności opodatkowanych a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z jego nabyciem. Oznacza to, że podatnik zachowuje prawo dokonania odliczenia podatku naliczonego przy zakupie towaru, ale w części dotyczącej okresu wykorzystywania ich do celów związanych z czynnościami opodatkowanymi. W przedstawionej powyżej sytuacji, skoro podatnikowi przy nabyciu towaru przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego i dokonał on takiego obniżenia, po czym prawo się to zmieniło z uwagi na zmianę przez podatnika przeznaczenia nabytego towaru - podatnik jest zobligowany do skorygowania podatku naliczonego, który został odliczony, w rozliczeniu za okres w którym nastąpiła sprzedaż (odpowiednie zastosowanie art. 91 ust. 5 i ust. 7). Dostawa (przekazanie na cele osobiste) została bowiem dokonana w dniu, w którym nie upłynęło jeszcze 5 lat, licząc od końca roku w którym przedmiotowy samochód został przekazany do użytkowania.

Reasumując, tutejszy organ uznaje stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe, z uwagi na fakt, iż strona jest obowiązana do dokonania korekty podatku naliczonego, zgodnie z art. 91 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług. Jak również stosownie do przepisu art. 14 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 5 ustawy, nie zachodzi potrzeba sporządzenia spisu z natury.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.