Istota interpretacji:

Brak prawa do odliczenia podatku VAT z faktur dokumentujących najem samochodów od osób trzecich

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Jednym z przedmiotów działalności jest najem samochodów osobowych osobom fizycznym oraz firmom - w ramach sieci "X". Usługi wynajmu wykonuje zazwyczaj własnymi środkami trwałymi. W sytuacji braku możliwości realizacji zamówienia przy pomocy własnych samochodów (uległy np. wypadkowi i są w naprawie), Wnioskodawca sam wynajmuje samochody z innych firm.Wynajmowane przez niego - od osób trzecich - samochody nie są użytkowane przez pracowników czy właścicieli na potrzeby firmy lecz przez klientów. Dostawcy samochodów wystawiają Wnioskodawcy faktury VAT o treści: wynajem samochodu.

Okres najmu samochodów przez Wnioskodawcę jest różny, wynosi od kilku godzin do kilku dni - zawsze jednak mniej niż 6 miesięcy.Zamówienia takich samochodów są zazwyczaj ustne (np. telefoniczne). Z faktur dokumentujących najem samochodów Wnioskodawca odlicza cały podatek traktując usługę na zasadach podwykonawstwa czy pośrednictwa. Umowa o współpracy nie daje Wnioskodawcy prawa do przekazania klienta końcowego innej firmie, która nie działa w sieci "X".

W sytuacji gdy samochody uległy wypadkowi i są w naprawie konieczne jest uzupełnienie brakujących samochodów poprzez podnajęcie samochodów z innych firm, (wynajęcie ich od osób fizycznych wiązałoby się z dodatkowymi kosztami związanymi z dostosowaniem samochodu dla klienta).

Nigdy samochody nie są użytkowane przez właścicieli czy pracowników na potrzeby firmy, a ponieważ brak w ustawie o podatku od towarów i usług innej interpretacji tego słowa niż przyjęta potoczna więc ograniczenia z art. 86 ust. 7 ustawy Wnioskodawcy nie dotyczą.

W związku z opisanym stanem faktycznym zadano następujące pytanie:

Czy Spółka ma prawo do odliczenia całej kwoty podatku VAT wynikającego z faktur dokumentujących najem samochodów - nie stosując ograniczeń 60%?

Zdaniem Wnioskodawcy - ma on prawo do odliczenia całej kwoty podatku VAT z faktur VAT ponieważ nie jest końcowym użytkownikiem samochodów. Według Wnioskodawcy w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, a nie art. 86 ust. 7 ustawy o podatku od towarów usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) - zwanej dalej ustawą o VAT - w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a stanowi, iż kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3 - 7 suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

W myśl art. 86 ust. 3 ww. ustawy o VAT, w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej niż 6.000 zł.

W ust. 4 art. 86 wskazano, że przepis ust. 3 nie dotyczy określonych pojazdów samochodowych, tj.:

1. pojazdów samochodowych mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van;
2. pojazdów samochodowych mających więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50% długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków;
3. pojazdów samochodowych, które mają otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków;
4. pojazdów samochodowych, które posiadają kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu;
5. pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku nr 9 do ustawy;
6. pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą - jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie;
7. przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest:
   a) odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub
   b) oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.
   
   

Stosownie do art. 86 ust. 7 ww. ustawy o VAT, w przypadku usługobiorców użytkujących samochody osobowe oraz inne pojazdy samochodowe, o których mowa w ust. 3, na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą. Suma kwot w całym okresie użytkowania samochodów i pojazdów, o których mowa w zdaniu pierwszym, dotycząca jednego samochodu lub pojazdu, nie może jednak przekroczyć kwoty 6.000 zł.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Spółka wynajmuje samochody od innych podmiotów gospodarczych na okres od kilku godzin do kilku dni - zawsze krótszy niż 6 miesięcy i użytkuje je w swojej działalności gospodarczej, której przedmiotem jest wynajem samochodów. Spółka jest użytkownikiem tychże samochodów na podstawie umowy najmu, podmiotem wynajmującym samochody od osób trzecich.

W przypadku wykorzystywania - na podstawie umowy najmu - do działalności gospodarczej samochodów osobowych, które następnie oddawane są również w najem, Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do odliczenia całości podatku naliczonego zawartego w fakturach dokumentujących najem samochodów od osób trzecich, bowiem samochody te Wnioskodawca wynajmuje również na okresy krótsze niż 6 miesięcy.

Odnosząc się natomiast do stanowiska Wnioskodawcy, iż nie jest on końcowym użytkownikiem samochodów należy posłużyć się definicją pojęcia "użytkować".Odwołując się do wykładni językowej, zgodnie z definicją zawartą w internetowym Słowniku Języka Polskiego PWN pod pojęciem "użytkować" należy rozumieć m.in.:

1. "korzystać z czegoś, np. z budynku, lokalu"
2. "korzystać z czegoś w sposób racjonalny, przynoszący jak największy pożytek",
3. "używać cudzej własności, czerpiąc z niej korzyści, ale mając jednocześnie obowiązek zachowania jej substancji i dotychczasowego przeznaczenia".
   
   

Natomiast zgodnie z art. 252 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.) użytkowanie to prawo rzeczowe ograniczone, na które składają się dwa uprawnienia:

1. prawa do używania rzeczy cudzej,
2. prawo do pobierania jej pożytków.
   
   

Zatem zgodnie z powyższym Wnioskodawca jest użytkującym samochody osobowe bowiem: używa cudzej własności, czerpie z niej korzyści (najem) oraz ma obowiązek zachowania jej substancji i dotychczasowego przeznaczenia. A zatem w oparciu o cyt. art. 86 ust. 7 ww. ustawy o podatku od towarów i usług Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia 60% kwoty podatku naliczonego z faktur dokumentujących wynajem samochodów osobowych, jednakże suma kwot w całym okresie użytkowania samochodów osobowych dotycząca jednego samochodu nie może przekroczyć kwoty 6.000 zł .

W oparciu o przedstawiony stan faktyczny oraz obowiązujący w tym zakresie stan prawny uznać należy stanowisko Wnioskodawcy zanieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.