W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Z prowadzi działalność gospodarczą polegającą na komisowej sprzedaży samochodów, sprzedaży samochodów oraz pośrednictwa w udzielaniu kredytów. Dla marży od sprzedaży komisowej samochodów stosuje stawkę w wysokości 22%, dla sprzedaży samochodów stawkę 22%, dla pośrednictwa kredytowego stawkę VAT ZW.

Wnioskująca, jak podaje, ze względu na sprzedaż zwolnioną z tytułu pośrednictwa kredytowego, podatek naliczony rozlicza proporcją na podstawie obrotów z 2006 roku.

W prowadzonej działalności dokonywane są również wewnątrzwspólnotowe nabycia samochodów używanych. Dokumentem nabycia samochodów jest rachunek, na podstawie którego wystawiana jest faktura VAT wewnętrzna ujmowana w rejestrach VAT oraz w deklaracji VAT-7 w poz. 32 i 33 oraz w poz. 46 i 47.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy dla wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodów oraz kosztów związanych ze sprzedażą samochodów, czyli sprzedażą opodatkowaną Strona zobowiązana jest do stosowania proporcji podatku VAT naliczonego?

Zdaniem Wnioskodawcy zgodnie z art. 90 ustawy o podatku od towarów i usług w przypadku wewnatrzwspólnotowego nabycia samochodów oraz kosztów związanych z ich sprzedażą nie należy stosować proporcji przy rozliczaniu podatku naliczonego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Podstawowe zasady dotyczące odliczenia podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi o którym mowa w art. 15 przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Z przepisu tego wynika, że prawo to nie jest bezwarunkowe. Oznacza to, że podatnikowi przysługuje prawo do zmniejszenia podatku należnego o podatek naliczony jedynie w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika, których następstwem jest określenie podatku należnego.

Stosownie do art. 90. ust 1 powołanej ustawy w stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. Natomiast w myśl ust. 2 tegoż artykułu, jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.

W myśl ust. 3 proporcję ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego oraz czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje.

Należy podkreślić, iż dla potrzeb art. 90-91 polski ustawodawca nie stworzył odrębnej definicji obrotu. Stąd też wniosek, iż pojęcie to należy rozumieć, tak jak to zostało zdefiniowane w art. 29 ust. 1 ustawy zgodnie, z którym obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Z kolei przez sprzedaż, w myśl art. 2 ust. 22, należy rozumieć odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Zgodnie z powyższym wewnatrzwspólnotowe nabycie towarów nie stanowi sprzedaży w rozumieniu przepisów art. 2 ustawy. Tym samym wartość wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów nie powiększa kwoty obrotu, o którym mowa w art. 90.

Zgodnie z art. 120 ust. 4 w/w ustawy, w przypadku podatnika wykonującego czynności polegające na dostawie towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków nabytych uprzednio przez tego podatnika dla celów prowadzonej działalności lub importowanych w celu odsprzedaży, podstawą opodatkowania podatkiem jest marża stanowiąca różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwota nabycia, pomniejszona o kwotę podatku.

Zatem kwota nabycia samochodu nie jest obrotem i tym samym przy ustalaniu proporcji nie należy jej uwzględniać. Do określenia proporcji wskazanej w art. 90 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług powinna być włączona tylko marża gdyż stanowi ona obrót w przypadku sprzedaży samochodów używanych.

Reasumując, podatnik pomniejsza kwotę podatku należnego o część kwoty podatku naliczonego, z zastosowaniem metody proporcjonalnego odliczenia wyłącznie w przypadku gdy nie jest możliwe wyodrębnienie kwot podatku naliczonego związanego ze sprzedażą opodatkowaną (lub innymi czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego).

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w przypadku interpretacji dotyczącej zdarzenia przyszłego - stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.