Pytanie:

Czy możliwe jest wykorzystanie do celów demonstracyjnych samochodu dłużej niż rok bez przenoszenia go na środki trwałe i korekty VAT naliczonego, czyli traktowanie go przez cały okres wykorzystywania do celów demonstracyjnych jako towar a nie jako środek trwały?

Zdarzyły się jednak sytuacje, że niektóre samochody demonstracyjne nie znalazły nabywców przed upływem roku. W związku z tym Spółka wprowadziła je do ewidencji środków trwałych i dokonała korekty podatku naliczonego. Samochody te w dalszym ciągu wykorzystywane są do celów demonstracyjnych.

Zdaniem Podatnika zasadne jest traktowanie samochodu demonstracyjnego jako towar przez cały okres, w którym wykorzystywany jest on do celów demonstracyjnych, bez względu czy okres ten trwa krócej czy dłużej niż jeden rok. W momencie zmiany przeznaczenia takiego pojazdu z demonstracyjnego na tzw. służbowy wprowadzany byłby on do ewidencji środków trwałych, a Spółka dokonałaby korekty VAT naliczonego, odliczonego w momencie zakupu samochodu. W przypadku sprzedaży samochodu demonstracyjnego jeszcze przed zmiana przeznaczenia, czyli jako samochodu demonstracyjnego Spółka odprowadziłaby VAT należny od sprzedaży.

Podatnik dokonujący nabycia towaru - samochodu osobowego nowego bądź używanego - w chwili jego zakupu ma obowiązek określić jakim celom towar ten ma służyć - czy jest to towar handlowy do dalszej odsprzedaży, czy zakup na potrzeby prowadzonej działalności. Do takiego wyodrębnienia zobowiązują przepisy dotyczące możliwości dokonywania odliczenia podatku VAT zawartego w fakturach zakupu, co do których stosuje się różne zasady. Jak wynika z przepisu art. 86 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r.o podatku od towarów i usług ( Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 6.000,- zł.

Zgodnie z art. 86 ust. 4 pkt 7 w/w ustawy przepis ust. 3 nie dotyczy przypadków gdy przedmiotem działalności podatnika jest:

a) odsprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub

b) oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, i te samochody(pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.

W sytuacji przedstawionej w piśmie Spółki samochody demonstracyjne są nabywane z przeznaczeniem do dalszej odsprzedaży.

Jeżeli więc podatnik nabywa pojazd z zamiarem jego dalszej odsprzedaży, a wartość jego przekracza 3.500,00zł. i zakłada, że nie będzie go używał dłużej niż rok (w opcji, że termin ten zostanie dotrzymany), wobec czego nie będzie zobowiązany do wprowadzenia go do ewidencji środków trwałych, to wówczas, samochody te nie mieszczą się w definicji środka trwałego i należy je traktować jako towary handlowe a podatnik będzie miał prawo, zgodnie z art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a w/w ustawy o VAT, do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury zakupu w całości.

W przypadku gdy samochód przed upływem 1 roku od jego używania w celach demonstracyjnych nie zostanie sprzedany wówczas należy dokonać przekwalifikowania pojazdu z towaru na środek trwały, a podatnik zobowiązany jest do dokonania korekty odliczonego wcześniej podatku naliczonego przy nabyciu w/w pojazdów z uwzględnieniem faktu, czy pojazd będzie służył wykonywaniu czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, czy też nie.

Czynność przekwalifikowania pojazdu na środek trwały wymagać będzie korekty podatku naliczonego w rozliczeniu za miesiąc, w którym nastąpiło przekwalifikowanie najpóźniej po upływie roku użytkowania samochodu demonstracyjnego.

W ocenie Naczelnika tut. Urzędu Skarbowego w przedstawionym stanie faktycznym stanowisko strony należy uznać za nieprawidłowe.

Mając powyższe na uwadze postanowiono jak na wstępie.

Niniejsze postanowienie dotyczy wyłącznie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku oraz obowiązującego w tym stanie faktycznym stanu prawnego.

Na niniejsze postanowienie służy Stronie zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, za pośrednictwem Naczelnika tut. Urzędu Skarbowego (art. 14a § 4 ustawy - Ordynacja podatkowa)w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.